Księga Daniela 6:25 – znaczenie i zastosowanie

Dariusz próbuje teraz choć częściowo naprawić zniewagę, jaką wyrządził Bogu i Danielowi, gdy kazał wrzucić Daniela do lwiej jamy. Oddaje cześć obu.

Bogu oddaje cześć, wydając dekret skierowany do wszystkich narodów, w którym nakazuje, by się Go bali. Taki dekret powinien, zgodnie z prawem Medów i Persów, obowiązywać na zawsze, ponieważ w istocie jest to ewangelia wieczna, głoszona wszystkim mieszkańcom ziemi: „Bójcie się Boga i oddajcie Mu chwałę” (Objawienie Jana 14:7). Zwróćmy najpierw uwagę, do kogo skierowano dekret: do „wszystkich ludzi, narodów i języków, które mieszkają na całej ziemi” (Księga Daniela 6:25). To szerokie określenie i rzeczywiście wszyscy ludzie powinni być posłuszni temu nakazowi. Dariusz miał jednak na myśli mieszkańców swojego rozległego królestwa, które obejmowało wiele narodów, ale nie wszystkie narody ziemi. Ludzie, którzy mają wiele, często sądzą, że mają wszystko.

Zwróćmy następnie uwagę na treść dekretu. Ludzie mają drżeć i odczuwać bojaźń przed Bogiem Daniela. To więcej niż w podobnym dekrecie Nabuchodonozora, który jedynie zabraniał mówić przeciwko temu Bogu. Tutaj nakazuje się ludziom odczuwać wobec Niego pełną czci bojaźń i otwarcie ją okazywać. Dekret słusznie zaczyna się od życzenia pokoju, ponieważ prawdziwy i trwały pokój opiera się na bojaźni Bożej, a ta jest prawdziwą mądrością. Jeśli żyjemy w bojaźni Bożej i postępujemy zgodnie z tą zasadą, pokój będzie z nami i będzie się pomnażał.

Mimo to dekret nie sięgał wystarczająco daleko. Gdyby Dariusz w pełni postąpił zgodnie z własnymi przekonaniami, nakazałby wszystkim ludziom nie tylko bać się tego Boga, lecz także Go kochać, ufać Mu, porzucić bożki, oddawać cześć wyłącznie Jemu i wzywać Go, tak jak czynił to Daniel. Bałwochwalstwo zapuściło jednak przez wiele lat tak głębokie korzenie, że nie dało się go wykorzenić królewskimi dekretami ani żadną mocą, która nie dorównywałaby mocy przyniesionej przez chwalebną Ewangelię Chrystusa.

Powody, które podaje Dariusz, wystarczają, by uzasadnić nawet zakaz wszelkiego bałwochwalstwa, a tym bardziej ten dekret. Wszyscy ludzie mają dobry powód, by bać się tego Boga, bo Jego istnienie przewyższa wszystko inne. On jest Bogiem żywym. Bogowie, których czczą ludzie, są martwymi rzeczami, pozbawionymi nawet życia zwierząt. Nie można też podważyć Jego władzy. Ma królestwo i panowanie. Nie tylko żyje, lecz także króluje jako władca absolutny.

Ani Jego istnienie, ani Jego panowanie nigdy się nie zmieniają. On trwa na wieki, nie ma w Nim żadnej zmienności ani odmiany. Jego królestwa nie zniszczy żadna zewnętrzna siła, a w Jego panowaniu nie ma nic, co zapowiadałoby upadek. Będzie trwać aż do końca. Bóg ma też moc, która odpowiada Jego władzy (Księga Daniela 6:27). Wybawia swoich wiernych sług od nieszczęść i ratuje ich z opresji. Czyni znaki i cuda przekraczające możliwości natury, zarówno w niebie, jak i na ziemi, pokazując, że jest Panem jednego i drugiego.

Teraz ponownie dowiódł tego wszystkiego, ratując swojego sługę Daniela z mocy lwów. Ten cud, podobnie jak ocalenie trzech młodzieńców hebrajskich, dokonał się na oczach świata. Widziano go, opowiadano o nim, a potwierdzili go dwaj spośród największych monarchów, jacy kiedykolwiek żyli. Wydarzenia te mocno potwierdzają podstawowe prawdy wiary, wykraczające poza wąskie granice judaizmu. Z całą mocą obalają błędy religii pogańskich i stanowią właściwy krok ku czystej, powszechnej wierze chrześcijańskiej.

Dariusz oddaje cześć również Danielowi. „Danielowi powodziło się” (Księga Daniela 6:28). Widać tu, jak Bóg wyprowadził dobro ze zła. Zuchwały zamach na życie Daniela doprowadził do usunięcia jego wrogów, a nawet ich dzieci, które w przeciwnym razie nadal stałyby na drodze jego awansu i nieustannie sprawiałyby kłopoty. Odtąd Danielowi powodziło się lepiej niż kiedykolwiek. Król darzył go większą przychylnością, a ludzie okazywali mu większy szacunek, dzięki czemu mógł jeszcze skuteczniej służyć swoim rodakom, Żydom. Z pożerającego — a był nim lew — wyszło pożywienie, a z silnego słodycz.