Księga Daniela 6:14 – znaczenie i zastosowanie

¹² Udali się więc i powiedzieli do króla w sprawie królewskiego zakazu: Czy nie kazałeś, królu, ogłosić dekretu, że ktokolwiek prosiłby w ciągu trzydziestu dni o coś jakiegokolwiek boga lub człowieka poza tobą, ma być wrzucony do jaskini lwów? W odpowiedzi król powiedział: Sprawę rozstrzygnięto według nienaruszalnego prawa Medów i Persów.

¹³ Na to odpowiedzieli, zwracając się do króla: Daniel, ten mężczyzna spośród uprowadzonych z Judy, nie liczy się z tobą, królu, ani z zakazem wydanym przez ciebie. Trzy razy dziennie odmawia swoje modlitwy.

¹⁴ Gdy król usłyszał te słowa, ogarnął go smutek, postanowił uratować Daniela i aż do zachodu słońca próbował znaleźć sposób, by go ocalić.

¹⁵ Lecz ci ludzie pospieszyli gromadnie do króla, mówiąc: Wiedz, królu, że zgodnie z prawem Medów i Persów żaden zakaz ani dekret wydany przez króla nie może być odwołany.

¹⁶ Wtedy król wydał rozkaz, by sprowadzono Daniela i wrzucono do jaskini lwów. Król zwrócił się do Daniela i powiedział: Twój Bóg, któremu tak wytrwale służysz, uratuje cię.