Księga Barucha 6 – znaczenie, tematy i zastosowanie

Z powodu grzechów, jakie popełniliście przeciw Bogu, zostaniecie uprowadzeni do niewoli do Babilonu przez króla babilońskiego, Nabuchodonozora.

Gdy już wejdziecie do Babilonu, pozostaniecie tam przez wiele lat, na długi czas, aż do siedmiu pokoleń. Potem wyprowadzę was stamtąd w pokoju.

Oto zobaczycie w Babilonie niesionych na ramionach bogów ze srebra, złota i drewna, którzy będą wzbudzać strach w poganach.

Uważajcie więc, żebyście się nie upodobnili do cudzoziemców i żeby was nie ogarnął strach przed tymi bogami.

Kiedy zobaczycie tłum, który idąc przed i za nimi, będziecie oddawać im cześć, powiedzcie sobie w myśli: Tobie należy się cześć, o Panie!

Mój bowiem anioł jest z wami i on sam będzie szukać waszych dusz.

Rzemieślnik wygładził język tych bogów, sami zaś, pozłoceni i posrebrzeni, są oszustwem i nie mogą mówić.

Jak pannie, która kocha się w strojach, oni robią wieńce na głowy swoich bogów.

Zdarza się, że kapłani kradną złoto i srebro swoim bogom i przeznaczają na własne potrzeby, dają je też nierządnicom spod dachu.

Ubierają w szaty, jak ludzi, bogów srebrnych, złotych i drewnianych, którzy nie mogą się obronić przed rdzą i robakami.

Gdy ubierają ich w szkarłatne szaty, ścierają z ich twarzy kurz świątyni, który w wielkiej obfitości na nich osiada.

Ten trzyma berło, jakby jakiś zarządca kraju, ale nie może zabić, gdyby ktoś wykroczył przeciw niemu.

Tamten trzyma w prawej ręce miecz i siekierę, ale nie obroni siebie w czasie wojny ani przed złodziejami.

Stąd jest jasne, że nie są bogami; więc się ich nie bójcie!

Jak stłuczone naczynie staje się dla człowieka nieużyteczne, tak jest z ich bogami, umieszczonymi w świątyniach.

Oczy mają pełne kurzu unoszącego się spod nóg chodzących.

Jak ten, kto obraził króla, ma wokół zamknięte dziedzińce jako skazany na śmierć, tak kapłani zabezpieczają ich świątynie drzwiami, zamkami i zasuwami, aby nie byli ograbieni przez złodziei.

Zapalają światła, i to w większej liczbie niż dla siebie, a żadnego z nich ci bogowie nie mogą zobaczyć.

Są oni jak belka w domu: ich wnętrze, jak mówią, jest stoczone, bo robactwo wychodzące z ziemi pożera ich wraz z ubiorem, a oni tego nie czują.

Twarz mają czarną od dymu unoszącego się ze świątyni.

Na ich ciała i głowy zlatują nietoperze, jaskółki i inne ptaki, a koty po nich chodzą.

Stąd poznajecie, że nie są bogami, dlatego się ich nie bójcie.

Złoto, którym są pokryci dla ozdoby, nie będzie błyszczeć, jeśli ktoś nie zetrze z niego śniedzi. Nie czuli też, kiedy ich odlano.

I choćby byli kupieni nie wiadomo za jak wielką cenę, nie ma w nich ducha.

Ponieważ nie mają nóg, muszą być noszeni na ramionach, pokazując w ten sposób ludziom swoją nicość. Ich czciciele muszą też czuć się zawstydzeni tym, że gdy któryś z nich przypadkiem upadnie, sami go podnoszą.

Jeżeli zaś ktoś go prosto postawi, nie może poruszyć się sam, a jeżeli będzie nachylony, nie stanie prosto. Dlatego stawia się im dary jak przed zmarłymi.

Kapłani sprzedają ofiary składane bogom na własne potrzeby, podobnie ich żony marynują dla siebie mięso z ofiar, a nie dają z nich ani biednemu, ani choremu. Ich kobiety w okresie miesiączki oraz po połogu dotykają ofiar.

Stąd wiecie, że nie są bogami, i nie bójcie się ich.

Jakże ich nazwać bogami? Przecież kobiety składają ofiary bogom srebrnym, złotym i drewnianym.

Kapłani siedzą w świątyniach, mając rozdarte płaszcze, ogolone brody i czaszki, nieprzykryte głowy.

Ryczą i krzyczą przed swoimi bogami, jak to niektórzy robią na stypie pogrzebowej.

Kapłani biorą ubiory bogów i ubierają w nie swoje żony i dzieci.

A jeśli ktoś zrobi im coś dobrego albo coś złego, nie mają możliwości za to odpłacić. Nie mogą też ustanowić króla ani usunąć go z tronu.

Nie mogą też dać ani bogactw, ani miedziaków. Gdyby ktoś złożył jakiś ślub, a go nie dotrzymał, nie będą tego dochodzić.

Nie wyrwą człowieka ze śmierci ani też nie wybawią słabego z ręki mocnego.

Nie przywrócą wzroku niewidomemu ani nie pomogą uciśnionemu.

Nie ulitują się nad wdową ani też nie będą dobrodziejami sierot.

Bogowie drewniani, pozłoceni i posrebrzeni mogą być porównani do kamieni wziętych z gór, a tych, którzy oddają im cześć, spotka hańba.

Jakże więc można myśleć o nich, że są bogami, albo ich tak nazywać?

Owszem, sami Chaldejczycy ich znieważają: gdy zobaczą jakiegoś niemego, który nie może mówić, przynoszą Bela, prosząc go, żeby go obdarzył mową, jakby on mógł ich usłyszeć.

A nie mogą pojąć, że takich bogów należy porzucić: do tego stopnia nie mają rozumu.

Kobiety opasane sznurami siedzą przy drogach, palą otręby jak kadzidło.

Skoro którejś z nich udało się oddać któremuś z przechodzących, to ta wyśmiewa sąsiadkę, że nie była tak zaszczycona jak ona i że jej sznur nie został przerwany.

Wszystko, co się dla nich robi, jest oszustwem. Jakże więc można sądzić lub mówić, że to są bogowie?

Rzemieślnicy i złotnicy zrobili ich – nie są niczym innym, tylko tym, czym oni chcieli, żeby byli.

Sami rzemieślnicy nie dożyli sędziwego wieku, w jaki więc sposób ich wytwory mają być bogami?

Pozostawili więc swoim potomkom hańbę i oszustwo.

Kiedy przyjdzie czas wojny i klęski, wtedy kapłani naradzają się, gdzie ukryć się wraz z nimi.

Jakże więc nie pojąć tego, że nie są bogami ci, którzy nie mogą uchronić siebie od wojny i klęsk?

Dlatego niech będzie wiadomo, że rzeczy drewniane, pozłacane i posrebrzane są oszustwem. Wszystkie narody i wszyscy królowie niech wiedzą, że nie są one bogami, ale dziełem ludzkich rąk i nie ma w nich żadnego działania Bożego.