Księga Amosa 3:1 – znaczenie i zastosowanie

Celem tych wersetów jest przekonanie Izraela, że Bóg ma przeciwko niemu zarzuty. Prorok oznajmia, że Pan ma coś do powiedzenia przeciwko Izraelowi (Księga Amosa 3:1). Izraelici byli Jego szczególnym ludem, znali Jego imię i nosili Jego imię. Mimo to miał im coś do zarzucenia, a oni musieli tego wysłuchać, tak jak oskarżony słucha odczytywanego w sądzie aktu oskarżenia.

Izraelici często lekceważyli słowa Boga, które niosły pocieszenie i wskazówki. Teraz musieli usłyszeć Jego słowa upomnienia i ostrzeżenia. Pan przemówił i zamierzał postąpić zgodnie ze swoim słowem. Musieli zrozumieć, że łaskawa opieka Boga i udzielone im błogosławieństwa nie usprawiedliwiały ich grzechów. Izrael był rodziną, którą Bóg wyprowadził z Egiptu (Księga Amosa 3:1), a gdy ta rodzina tam przybyła, składała się z niewielkiej grupy. Bóg ją stamtąd ocalił i uczynił swoją rodziną.

Słowa te nie były skierowane wyłącznie do dziesięciu plemion, czyli królestwa Izraela, lecz także do Judy. Dotyczyły całej rodziny, którą Bóg wyprowadził z Egiptu. Okazał jej szczególną przychylność i w wyjątkowy sposób uznał ją za swoją. Spośród wszystkich rodzin na ziemi znał tylko ją. Kościół Boga na świecie jest rodziną obdarzoną większym zaszczytem niż wszystkie inne rodziny na ziemi. Ci, którzy znają Boga, są przez Niego znani. Bóg był znany w Judzie, a więc Juda była ludem, którego Bóg znał w szczególny sposób.

Bóg wybrał Izraelitów, dał im obietnice przymierza i traktował ich jak bliskich sobie ludzi. Można by sądzić, że skutkiem tego będzie: „Dlatego oszczędzę was i przymknę oko na wasze winy”. Jednak skutek był inny: „Dlatego ukarzę was za wszystkie wasze nieprawości”. Szczególna przychylność Boga nie chroni przed karą, jeśli nie odwraca ludzi od grzechu. Przeciwnie, im bliżej Boga ludzie są w swoim zewnętrznym wyznaniu wiary i im więcej dobroci im okazał, tym pewniej i surowiej zażąda od nich zdania sprawy, jeśli uparcie trwają w grzechu.

Jeśli przynoszą ujmę imieniu, które noszą, łamią zobowiązania i lekceważą otrzymane zaszczyty, zostaną ukarani. Ich grzechy bardziej znieważają Boga niż grzechy innych ludzi, ponieważ są Mu bliżsi. Bóg musi bronić swojego honoru i pokazać, że nienawidzi grzechu, zwłaszcza u tych, którzy są Mu najbliżsi. Jeśli będą tak źli jak inni, spotka ich surowszy sąd, bo więcej od nich oczekiwano. Sąd rozpoczyna się od domu Bożego, a nawet od świątyni, ponieważ Bóg odbierze należną Mu cześć od tych, którzy się do Niego zbliżają, albo na nich (Księga Kapłańska 10:3).

Izraelici musieli też zrozumieć, że nie mogą oczekiwać bliskiej więzi z Bogiem, jeśli najpierw się z Nim nie pojednają (Księga Amosa 3:3). Dwoje ludzi nie może iść razem, jeśli się nie zgadza. Gdzie nie ma przyjaźni, tam nie ma wspólnoty. Jeśli ludzie są ze sobą skłóceni, muszą najpierw rozwiązać spór, zanim będą mogli cieszyć się swoim towarzystwem. Izrael obraził Boga, złamał z Nim przymierze i odpłacił złem za Jego dobroć. Mimo to Izraelici oczekiwali, że Bóg nadal będzie z nimi szedł, wspierał ich, działał w ich imieniu i zapewniał ich o swojej obecności, choć nie podjęli żadnego wysiłku, by przez skruchę i poprawę postępowania pojednać się z Bogiem, którego obrazili.

Jak mogło tak być? Bóg mówi w istocie: „Dopóki postępujecie przeciwko Mnie, możecie się spodziewać, że Ja wystąpię przeciwko wam” (Księga Kapłańska 26:23-24). Nie możemy oczekiwać, że Bóg będzie z nami i będzie działał w naszym imieniu, jeśli się z Nim nie pojednamy. Bóg i człowiek nie mogą iść razem, jeśli nie są zgodni. Jeśli nie zgadzamy się z Bogiem co do celu naszego życia, którym jest Jego chwała, nie możemy iść z Nim drogą, którą obraliśmy.

Izraelici musieli też wiedzieć, że ostrzeżenia Boga o nadchodzącym sądzie nie były pustymi groźbami ani próbą zastraszenia, lecz pewnymi zapowiedziami Jego gniewu (Księga Amosa 3:4). Lew nie ryczy w lesie, gdy nie ma zdobyczy, a młody lew nie wydaje głosu w swojej kryjówce, jeśli niczego nie schwytał. Lew ryczy nad zdobyczą. Podobnie Bóg nie ostrzegałby ich przez swoje słowo ani przez mniej dotkliwe kary, gdyby przez swoje grzechy nie wydali się na pastwę Jego gniewu i gdyby naprawdę nie zamierzał sprowadzić na nich niszczycielskiego sądu.

Ostrzeżenia zawarte w Piśmie Świętym i ukazujące się w biegu wydarzeń nie są wymyślonymi strachami, które mają przerażać dzieci i głupców. Są prawdziwymi znakami, wynikającymi z ludzkiego grzechu i wskazującymi na nadchodzący sąd Boga. Izraelici musieli też wiedzieć, że skoro ich własna niegodziwość sprowadziła na nich te kary, nie ustaną one, dopóki nie spełnią swojego zadania (Księga Amosa 3:5). Kiedy Bóg występuje przeciwko grzesznemu ludowi, ludzie muszą zrozumieć dwie rzeczy.

Po pierwsze, sami zastawili na siebie pułapkę przez swój grzech. Ptak nie wpada w pułapkę na ziemi, jeśli nie zastawiono na niego sidła. Stworzenia nie wpadają w sidła przypadkiem, lecz wskutek czyjegoś planu. Tak samo Boża opatrzność sprowadza nieszczęście na grzeszników, a oni zostają schwytani przez dzieło własnych rąk. Cierpienie nie bierze się znikąd. Wynika ze sprawiedliwości Boga i z naszej własnej niegodziwości.

Po drugie, uwolnić ich może jedynie skrucha. Jeśli ten, kto zastawił sidła, schwytał już to, na co polował, zabiera pułapkę z ziemi. Podobnie Bóg nie usunie zesłanego cierpienia, dopóki nie spełni ono zamierzonego zadania. Jeśli nasze serca naprawdę się upokorzą, a cierpienie doprowadzi nas do wyznania grzechów i porzucenia ich, sidła schwytały to, co miały schwytać. Cel został osiągnięty. Wtedy — i tylko wtedy — pułapka zostaje usunięta, a my zostajemy ocaleni z miłości i miłosierdzia.

Izraelici musieli również wiedzieć, że wszystkie ich nieszczęścia wynikały z Bożej opatrzności i zamysłu Jego woli (Księga Amosa 3:6). Jeśli w mieście, rodzinie albo narodzie wydarza się nieszczęście, to Pan je dopuścił, postanowił i sprawił. Zło grzechu pochodzi od nas. To nasze własne dzieło. Natomiast nieszczęście, osobiste lub publiczne, pochodzi od Boga. Choć ludzie mogą być narzędziami, głównym sprawcą jest Bóg. Zarówno cierpienie, jak i błogosławieństwo pochodzą z Jego ręki.

Powinno to skłaniać nas do cierpliwego znoszenia nieszczęść dotykających całe społeczności, bo każde zło, które spada na miasto, Bóg dopuścił. Powinno też pobudzać nas do tego, byśmy w tych nieszczęściach szukali sposobu na wypełnienie Bożego zamysłu. Jeśli Bóg zesłał ostrzeżenie, nie powinniśmy go lekceważyć.

Bóg z wyprzedzeniem oznajmia swoje zamiary prorokom. Pan Bóg niczego nie czyni, zanim nie objawi swojego sekretu sługom, prorokom (Księga Amosa 3:7). To, co Bóg sprowadzał na miasto, o czym mowa w poprzednim wersecie (Księga Amosa 3:6), nie było przed nimi ukryte, choć pozostawało tajemnicą dla wszystkich innych. Dlatego nierozsądni są ci, którzy lekceważą ostrzeżenia przekazywane przez Boga za pośrednictwem proroków.

Prorocy są sługami Boga, posłanymi do ludzi z Jego poleceniami. Bóg dzieli się z nimi swoimi tajemnicami. W ogólnym sensie Bóg dzieli się swoimi zamysłami ze sprawiedliwymi (Księga Przysłów 3:32) i z tymi, którzy się Go boją (Księga Psalmów 25:14), ale prorokom objawia je w szczególny sposób. Duch proroctwa jest również Duchem objawienia. Już samo stwierdzenie, że Bóg czasem objawia prorokom swoje plany, byłoby wielkim zaszczytem. Ten werset mówi jednak jeszcze więcej: Bóg niczego nie czyni, zanim im tego nie objawi, jak gdyby dopuszczał ich do swoich najskrytszych zamysłów. Czyż miałby ukryć przed Abrahamem, którego wybrał, to, co zamierza uczynić? (Księga Rodzaju 18:17). Bóg z pewnością rozliczy tych, którzy gardzą prorokami obdarzonymi przez Niego tak wielkim zaszczytem.

Prorocy nie mogą powstrzymać się od głoszenia tego, co Bóg im objawił. Skoro Pan Bóg przemówił, któż mógłby nie prorokować? (Księga Amosa 3:8). Bóg przemawiał do nich w ukryciu, przez sny i widzenia, a oni musieli jawnie przekazać ludziom to, co usłyszeli. Te prawdy wypełniały ich serca, byli ich pewni i głęboko nimi poruszeni. Nie mogli więc milczeć, bo usta mówią tym, czym przepełnione jest serce. Uwierzyli, dlatego przemówili (Dzieje Apostolskie 4:20). Co więcej, natchnienie prorockie łączyło się w nich z działaniem Ducha, jak ogień zamknięty w ich kościach (Księga Jeremiasza 20:9). Bóg nakazał im również przekazać to, co zostało im powierzone. Gdyby milczeli, nie wywiązaliby się ze swojego zadania. Spoczywał na nich obowiązek, tak jak na głosicielach Ewangelii (Pierwszy List do Koryntian 9:16).

Ludzie powinni drżeć przed Bogiem, gdy otrzymują tak wyraźne ostrzeżenie. To tak, jakby w mieście zabrzmiała trąba, by ostrzec przed nadciągającym wrogiem, aby wszyscy mogli podjąć działania i się bronić. Gdy w mieście rozbrzmiewa trąba, mieszkańcy powinni się przestraszyć (Księga Amosa 3:6). Kiedy ogłasza się niebezpieczeństwo, ludzie zwykle natychmiast się zbierają i zastanawiają, jak ochronić całe miasto. Jednak gdy Bóg ostrzega ich przez swoich proroków, nie robi to na nich wrażenia. Chętniej ufają strażnikowi na murach niż prorokowi posłanemu przez Boga. Łatwiej im słuchać namiestnika miasta niż Pana całego świata. Bóg mówi: „Słuchajcie głosu trąby”, lecz oni odmawiają posłuszeństwa i otwarcie to przyznają (Księga Jeremiasza 6:17).

To także przypomina ryk lwa. Bóg bywa dla domu Judy, czyli ludu Judy, niczym lew, nawet młody lew (Księga Ozeasza 5:14). Lew ryczy, zanim rozszarpie zdobycz, tak Bóg ostrzega, zanim zada cios. Gdy lew ryczy na wędrowca, jak stało się w przypadku Samsona (Księga Sędziów 14:5), człowiek wpadałby w przerażenie.

A jednak gdy Pan ryczy z Syjonu, ludzie się nie boją i idą dalej, jakby nic im nie groziło (Księga Amosa 1:2). Wyraźne ostrzeżenie skierowane do beztroskiego świata sprawi, że jego wina będzie jeszcze większa w dniu ostatecznym, jeśli zostanie zlekceważone. Lew zaryczał, a oni nie przestraszyli się nawet na tyle, by przygotować arkę. Jakże zdumiewający jest upór niewierzącego świata, którego nie porusza nawet groza Pana.