3 List Jana 1:2 – znaczenie i zastosowanie

Te słowa otwierają list krótkim, serdecznym życzeniem. Autor, który przedstawia się jako prezbiter, życzy Gajusowi „wszelkiej pomyślności i zdrowia”, a zaraz potem dodaje miarę tych życzeń: „tak jak twoja dusza doznaje powodzenia” (3 List Jana 1:2). Zdrowie ciała i pomyślność duszy stoją tu obok siebie, połączone słowem „tak”. Werset nie mówi, że najpierw ma umocnić się dusza, a potem przyjdzie zdrowie, ani odwrotnie. Zestawia oba wymiary i pokazuje, że troska o człowieka obejmuje całe jego życie. Z perspektywy serca warto zauważyć, jak naturalnie ten fragment mówi o wnętrzu. Życzenie dla ciała nie jest tu oderwane od tego, co dzieje się w człowieku w środku, a stan duszy staje się miarą dobra. Bóg, który zna oba wymiary razem, nie traktuje uczuć jako czegoś drugorzędnego wobec zdrowia. Jednocześnie werset nie obiecuje, że dusza zawsze będzie w pełni pomyślna. Mówi o życzeniu, a nie o gwarancji, i ta ostrożność jest uczciwa wobec tych, których wnętrze bywa ciężkie. Ten krótki werset nie odbiera wiary tym, którzy cierpią. Pokazuje raczej, że ich wewnętrzne życie należy do pełnego życia, o które troszczy się sam autor listu, a za nim, jak wierzą chrześcijanie, także Bóg.

Życzenie zdrowia z 3 Listu Jana 1:2 łatwo odczytać jako obietnicę, że wierzącemu będzie dobrze na ciele i we wszystkich sprawach. Tekst mówi jednak coś innego: prezbiter kieruje osobiste życzenie do Gajusa, a nie ogłasza powszechnej gwarancji pomyślności. „Życzę ci” wyraża troskę i nadzieję, nie pewność, że każda choroba ustąpi lub każde przedsięwzięcie się powiedzie. Kluczowe jest porównanie: autor pragnie, by Gajusowi wiodło się i by cieszył się zdrowiem, tak jak jego dusza „doznaje powodzenia”. Następne wersety wyjaśniają, co stoi za tą oceną: bracia świadczą o jego życiu zgodnym z prawdą, a szczególnym przejawem tej wierności jest gościnna pomoc przybywającym chrześcijanom. „Powodzenie duszy” nie oznacza tu abstrakcyjnego dobrostanu ani wyniku mierzonego majątkiem. Widać je w konkretnym postępowaniu, które służy wspólnocie. Werset łączy więc duchową pochwałę z bardzo zwyczajnym życzeniem zdrowia. Nie przeciwstawia ciała duszy i nie umniejsza wartości zdrowia; pokazuje raczej, że troska o człowieka obejmuje oba wymiary. Życzliwość autora jest osobista, a jej miarą pozostaje prawda widoczna w czynach.

W Trzecim Liście Jana 1:2 czytamy: „Umiłowany, życzę ci wszelkiej pomyślności i zdrowia, tak jak twoja dusza doznaje powodzenia”. Ten werset ma formę życzenia, a nie obietnicy. Prezbiter pisze do umiłowanego Gajusa i wyraża nadzieję na jego dobry stan ciała oraz pomyślność we wszystkim. Od razu jednak wskazuje miarę: tak jak dusza doznaje powodzenia. Ten fragment trzeba czytać w całości. Wcześniej mowa jest o prawdzie w życiu Gajusa i o gościnności wobec braci, także tych przybyłych z dalekich stron. Dusza, o której pisze apostoł, rozwija się więc w wierności i w czynnej miłości. Werset nie mówi, że wierni zawsze będą zdrowi i zamożni. Nie daje też gwarancji każdemu, kto cierpi. Pokazuje raczej, że pomyślność człowieka ma wiele wymiarów i że troska o ciało wyrasta z troski o wnętrze. Można sobie wyobrazić kogoś, kto od lat uczciwie prowadzi mały warsztat, a mimo to choruje i ma kłopoty z pieniędzmi. Taka osoba może nadal doświadczać powodzenia duszy, bo jej wierność nie zależy od wyniku w księgach. Najważniejsze w tym życzeniu jest to, że obejmuje ono całego człowieka. Apostoł nie oddziela zdrowia od prawdy ani dobrobytu od miłości.

„Umiłowany, życzę ci wszelkiej pomyślności i zdrowia, tak jak twoja dusza doznaje powodzenia” — pisze prezbiter do Gajusa. To ciepłe życzenie, nie obietnica, że wierzący zawsze będzie zdrowy lub wolny od trudności. Pokazuje raczej, że troska o ciało i codzienne życie nie jest obojętna wobec wiary. Człowiek nie składa się z oddzielnych, nieważnych dla siebie części. Dalsze słowa listu odsłaniają, co oznacza powodzenie duszy Gajusa: jego życie jest zgodne z prawdą, a wiara wyraża się w gościnności wobec przybywających braci. Nie chodzi o ukryty miernik duchowej wartości ani o nagrodę w postaci pomyślności. Prezbiter cieszy się, że prawda, którą Gajus wyznaje, staje się widoczna w jego miłości i pomocy. Można widzieć w tym obraz drzewa: jego życie nie polega wyłącznie na owocach, które dostrzegają inni. Znaczenie ma także to, co podtrzymuje je od wewnątrz. Ten werset łączy życzliwość dla doczesnego życia z radością z duchowego wzrostu, nie przeciwstawiając ciała duszy. Troska i wiara spotykają się tu w zwyczajnym życiu, które postępuje zgodnie z prawdą.