2 Księga Samuela 4:1 – znaczenie i zastosowanie

Widzimy tu słabość rodu Saula, który stawał się coraz słabszy. Isz-Boszet, zasiadający na tronie, miał opadłe ręce, czyli brakowało mu siły i odwagi (2 Księga Samuela 4:1). Wszystko zależało od wsparcia Abnera, a gdy Abner zginął, Isz-Boszet stracił ducha. Miał nadzieję, że pomoc Abnera pozwoli jeszcze zawrzeć pokój z Dawidem, ale ta nadzieja przepadła. Poczuł się opuszczony przez przyjaciół i wystawiony na łaskę wrogów.

Izraelici, którzy pozostali mu wierni, byli zaniepokojeni i nie wiedzieli, co robić. Nie byli pewni, czy kontynuować rozmowy z Dawidem, czy je przerwać. Mefiboszet, syn Jonatana, znalazł się w jeszcze trudniejszym położeniu. Z racji pochodzenia miał większe prawo do tronu, ale był kulawy, więc nie mógł pełnić publicznych obowiązków ani sprawować rządów (2 Księga Samuela 4:4). Miał zaledwie pięć lat, gdy zginęli jego ojciec Jonatan i dziadek Saul.

Gdy jego opiekunka usłyszała, że Filistyni zwyciężyli, obawiała się, że wkrótce zaatakują dom Saula i spróbują zabić dziecko, przyszłego dziedzica tronu. Uciekła więc z nim na rękach, licząc, że zdoła go ukryć albo umieścić w bezpiecznym miejscu. W pośpiechu upadła razem z dzieckiem, a jedna z jego kości została złamana lub zwichnięta. Nie nastawiono jej właściwie i Mefiboszet pozostał kulawy do końca życia. Przypomina nam to, jak wiele nieszczęśliwych wypadków przydarza się dzieciom we wczesnych latach życia i jak dawne urazy mogą dawać o sobie znać przez lata. Nie zawsze bezpieczne są nawet dzieci książąt ani dzieci dobrych ludzi, takich jak Jonatan. Powinniśmy dziękować Bogu za to, że zachował nasze kończyny i zmysły pośród niebezpieczeństw dzieciństwa, a także za opiekę Jego aniołów, którzy nas podtrzymują, abyśmy nie upadli (Księga Psalmów 91:12).

Teraz dochodzi do zabójstwa syna Saula. Dokonali go Baana i Rekab, bracia i wspólnicy w złu (2 Księga Samuela 4:2–3). Byli sługami samego Isz-Boszeta, co czyniło ich zdradę jeszcze bardziej haniebną. Pochodzili z pokolenia Beniamina, tak jak on. Byli z Beerot, choć mieszkańcy tego miasta przenieśli się do Gittaim, innego miasta na terytorium Beniamina, i zdaje się, że osiedlili się tam na stałe.

Do zabójstwa doszło, ponieważ Isz-Boszet był nieostrożny i gnuśny. Leżał na swoim łożu w południe (2 Księga Samuela 4:5–7). Wydaje się, że klimat nie wymagał odpoczynku w środku dnia, więc było to raczej oznaką lenistwa niż koniecznością. W tej krytycznej chwili powinien był dowodzić swoimi wojskami albo prowadzić rozmowy pokojowe z Dawidem. Zamiast tego spał. Gdy trudności powinny nas pobudzać do czujności i większego wysiłku, a zamiast tego czynią nas ospałymi i przygnębionymi, narażamy zarówno własne bezpieczeństwo, jak i dobre imię. Nie powinniśmy zbyt miłować snu, bo może doprowadzić do ubóstwa i zguby.

Baana i Rekab weszli do domu, udając, że przyszli po zboże dla swoich oddziałów. W tamtych prostszych czasach królewski spichlerz i sypialnia znajdowały się blisko siebie, więc mogli zabić Isz-Boszeta, gdy leżał na łożu. Nigdy nie wiemy, kiedy ani gdzie zastanie nas śmierć. Nawet gdy kładziemy się spać, nie możemy mieć pewności, że obudzimy się rano. Isz-Boszet zginął z rąk własnych ludzi, tych, którzy powinni byli go chronić.

Zabójcy chełpili się potem swoim czynem. Przynieśli Dawidowi głowę Isz-Boszeta, jakby dokonali czegoś szlachetnego i wielkiego (2 Księga Samuela 4:8). Uważali, że Dawid ucieszy się, gdy usłyszy: «Oto głowa twojego wroga». Powiedzieli też, że tego dnia Pan pomścił Dawida na Saulu i jego rodzie. W rzeczywistości nie troszczyli się ani o Boga, ani o dobre imię Dawida. Chcieli jedynie poprawić własny los i zdobyć względy na dworze Dawida. Postąpili jak Jehu, który udawał gorliwość dla Pana Zastępów, choć tak naprawdę zabiegał o władzę dla siebie i swojej rodziny.