2 Księga Samuela 1:11 – znaczenie i zastosowanie

Reakcja Dawida na tę wiadomość była zupełnie inna niż radość, której wyraźnie spodziewał się Amalekita. Dawid płakał, aż ogarnął go żal, rozdarł szaty (Druga Księga Samuela 1:11), a potem opłakiwał zmarłych i pościł (Druga Księga Samuela 1:12). Czynił tak nie tylko z powodu strat Izraela i śmierci Jonatana, swojego bliskiego przyjaciela, lecz także z powodu Saula, swojego wroga.

Postawa Dawida świadczyła o poczuciu honoru i umiarze. Nie chciał znieważać zmarłego ani traktować śmierci dawnego wroga jako powodu do świętowania. Pokazywała też, że miał czyste sumienie: przebaczył Saulowi krzywdy i nie żywił do niego nienawiści. Dawid znał prawdę zawartą w przestrodze, by nie cieszyć się z upadku wroga, bo Bóg to widzi i nie jest tym zadowolony, a ten, kto raduje się z cudzego nieszczęścia, nie uniknie kary (Księga Przysłów 24:17–18; Księga Przysłów 17:5).

To pomaga też zrozumieć psalmy Dawida, w których mocno mówi o zagładzie wrogów. Nie kierowały nim zemsta ani niepohamowany gniew. Jego słowa płynęły z gorliwości i głębokiej troski o cześć Boga oraz dobro ludu. Żal Dawida pokazuje również, że był z natury wrażliwy i życzliwy nawet wobec tych, którzy go nienawidzili.

Jego smutek był prawdziwy, nie na pokaz. Poruszył wszystkich, którzy mu towarzyszyli. Oni także rozdarli szaty i pościli aż do wieczora, dzieląc z nim żałobę. Był to zapewne nie tylko wyraz osobistego smutku, lecz także post religijny: ukorzyli się pod ręką Boga i modlili za Izrael po tej ciężkiej klęsce.

To, co spotkało posłańca z ręki Dawida, było przeciwieństwem tego, czego się spodziewał. Zamiast go uhonorować, Dawid rozkazał go stracić, uznając na podstawie jego własnych słów, że to on twierdził, iż zabił króla. Mężczyzna był wstrząśnięty, a jego tłumaczenia nie pomogły. Powiedział, że działał na rozkaz Saula i że Saul i tak by zginął, lecz Dawid odpowiedział w istocie: „Twoje własne słowa świadczą przeciwko tobie: sam powiedziałeś, że zabiłeś pomazańca Pana” (Druga Księga Samuela 1:16). Dlatego należało skazać go na śmierć.

Dawid nie postąpił niesprawiedliwie. Po pierwsze, mężczyzna był Amalekitą, a Dawid kazał mu potwierdzić to po raz drugi, więc nie było wątpliwości co do jego tożsamości (Druga Księga Samuela 1:13). Ten lud został przeznaczony na zagładę, więc zabijając go, Dawid robił to, czego Saul nie zdołał zrobić i za czego niewykonanie został odrzucony. Po drugie, mężczyzna otwarcie przyznał się do zbrodni, a już samo to wyznanie wystarczało, by słusznie go skazać. Jeśli rzeczywiście to zrobił, był winny zdrady (Druga Księga Samuela 1:14). Jeśli zaś nie mówił prawdy, nadal był winny kłamstwa, a jego przechwałka pokazywała, że zrobiłby to, gdyby nadarzyła się okazja.

Postępowanie Dawida było też szlachetne i mądre. Dowodziło, że jego żal był szczery, ostrzegało innych, by nie sądzili, że zabicie władcy przyniesie im przychylność, i mogło nawet zyskać mu szacunek rodziny Saula oraz ludu. Pokazywało, że zależało mu na sprawiedliwości publicznej, a nie na własnej korzyści. Uczymy się stąd, że świadome pomaganie komukolwiek w samobójstwie, bezpośrednio lub pośrednio, czyni człowieka winnym przelania krwi. Uczymy się też, że życie władców należy szczególnie cenić.