2 Księga Królewska 6:1 – znaczenie i zastosowanie

Warto zwrócić uwagę na kilka rzeczy.

Najpierw przyjrzyjmy się uczniom prorockim, ich sytuacji i charakterowi. Ta szkoła znajdowała się prawdopodobnie w Gilgal, gdzie przebywał Elizeusz (Druga Księga Królewska 4:38), niedaleko Jordanu. Wygląda na to, że gdziekolwiek mieszkał Elizeusz, gromadziło się przy nim tylu uczniów prorockich, ilu tylko mogło, bo chcieli korzystać z jego nauczania, rad i modlitw. Każdy, kto zamierza uczyć innych, powinien najpierw dołożyć starań, by jak najwięcej się nauczyć.

Było ich już tak wielu, że potrzebowali więcej miejsca: „Miejsce, w którym przy tobie mieszkamy, jest dla nas za ciasne” (Druga Księga Królewska 6:1). To był dobry znak, bo oznaczał, że dołączało do nich coraz więcej osób. Zapewne wielu przyciągnęły cuda Elizeusza, a być może ich liczba wzrosła jeszcze bardziej po usunięciu Gechaziego i powierzeniu zarządzania zapasami komuś uczciwszemu. Wydaje się, że Gechazi nie był jedynym, któremu nie podobała się hojność jego pana, jak pokazuje wcześniejsza opowieść (Druga Księga Królewska 4:43).

Ci ludzie byli skromni i nie zależało im na przepychu ani okazałości. Gdy potrzebowali więcej miejsca, nie mówili o belkach cedrowych, marmurze ani wykwalifikowanych budowniczych. Chcieli tylko, by każdy zdobył belkę, z której mogliby zbudować prostą chatę. Uczniom prorockim, którzy oczekują wielkich rzeczy w przyszłym życiu, przystoi zadowalać się skromnymi rzeczami w tym życiu.

Byli też ubodzy i nie mieli wpływów wśród możnych. Panował wtedy Joram, król Izraela, a Jezebel nadal wywierała zgubny wpływ. Gdyby uczniowie proroccy potrzebowali pomocy władz, musieliby o nią poprosić. Prorocy Boży rzadko cieszyli się przychylnością świata. Byli tak biedni, że nie stać ich było na wynajęcie robotników. Musieli przerwać naukę i sami zabrać się do pracy, a narzędzia pożyczyć od sąsiadów. Ubóstwo nie przeszkadza w służeniu jako prorok.

Byli pracowici i chętni do wysiłku. Nie chcieli żyć jak bezczynne trutnie ani jak bezczynni mnisi, utrzymując się z pracy innych. Poprosili jedynie swojego przywódcę o zgodę, by pracować na własne potrzeby. Uczniowie proroccy nie powinni tak skupiać się na nauce i modlitwie, by nie nadawać się do działania. Tym bardziej nie powinni popadać w lenistwo i unikać pracy. Kto chce jeść, powinien pracować, jak mówi Paweł (Drugi List do Tesaloniczan 3:8, 10). Nikt nie powinien uważać uczciwej pracy za ciężar ani powód do wstydu.

Okazywali też Elizeuszowi głęboki szacunek. Sami byli prorokami, a mimo to bardzo go cenili. Nie chcieli rozpocząć budowy bez jego zgody (Druga Księga Królewska 6:2). Mądrze jest nie ufać bez zastrzeżeń własnemu osądowi, nawet gdy wydaje nam się, że mamy dobre powody, by mu ufać, i zasięgać rady osób mądrzejszych oraz bardziej doświadczonych. Szczególnie uczniom prorockim przystoi, by trzymali się blisko swojego duchowego ojca i w ważnych sprawach działali pod jego kierunkiem, za zgodą przełożonych.

Nie chcieli też iść ścinać drzew bez niego. „Prosimy, pójdź ze swoimi sługami” (Druga Księga Królewska 6:3). Chcieli, by nie tylko doradzał im w razie problemów, lecz także dbał o porządek wśród nich, tak aby pod jego okiem właściwie się zachowywali. Dobrzy uczniowie chętnie poddają się dobremu przewodnictwu.

Byli uczciwi i dbali o to, by każdemu oddać to, co do niego należało. Kiedy jeden z nich przez nieuwagę uderzył zbyt mocno i żelazne ostrze siekiery wpadło do wody, nie tłumaczył się, że to był tylko wypadek, nie obwiniał trzonka ani nie lekceważył straty. Zawołał z żalem: „Ach, mój panie! Była pożyczona” (Druga Księga Królewska 6:5). Gdyby siekiera należała do niego, martwiłby się, że nie może już pomagać braciom. Ponieważ jednak była pożyczona, niepokoił się także, że nie może postąpić uczciwie wobec właściciela, któremu był winien nie tylko rzetelność, lecz także wdzięczność. Powinniśmy tak samo troszczyć się o rzeczy pożyczone, jak o własne, i nie dopuszczać do ich uszkodzenia. Mamy kochać bliźniego jak siebie samego i postępować wobec innych tak, jak chcielibyśmy, by oni postępowali wobec nas. Ten prorok był zapewne ubogi i nie stać go było na odkupienie siekiery, co czyniło stratę jeszcze dotkliwszą. Dla uczciwych ludzi najtrudniejszą stroną ubóstwa często nie jest brak własnych rzeczy ani związany z nim wstyd, lecz niemożność spłacenia tego, co słusznie są winni.

Przyjrzyjmy się teraz Elizeuszowi, ojcu proroków. Okazał wielką pokorę i współczucie: na ich prośbę poszedł z uczniami prorockimi do lasu (Druga Księga Królewska 6:3). Nikt, a zwłaszcza duszpasterz, nie powinien uważać, że jest zbyt ważny, by uniżyć się i czynić dobro. Elizeusz miał też wielką moc, bo sprawił, że żelazo unosiło się na wodzie, wbrew jego naturalnej skłonności (Druga Księga Królewska 6:6). Bóg, który stworzył naturę, nie jest ograniczony jej zwykłymi prawami. Elizeusz nie wrzucił do rzeki trzonka, który wpadłby do wody, lecz odciął świeży kij i wrzucił go do rzeki. Nie trzeba sobie wyobrażać, że kij zatonął i wydobył żelazo. Wystarczy, że był znakiem Bożego nakazu, by żelazo wypłynęło.

Podobnie Boża łaska może podnieść serce ciężkie jak żelazo, pogrążone w błocie tego świata. Może też skierować nasze zwykłe myśli i pragnienia ku sprawom nieba.