2 Księga Kronik 6:41 – znaczenie i zastosowanie

Modlitwa Salomona z 2 Księgi Kronik 6:41 wybrzmiewa jak prośba wypowiedziana z poczuciem, że Bóg nie jest daleko. Salomon nie prosi o abstrakcyjną obecność, lecz zwraca się do Boga z wezwaniem, by powstał i zamieszkał z Arką Swej potęgi w świątyni zbudowanej dla Jego imienia. W tym pragnieniu słychać tęsknotę za bliskością, która ma swoje miejsce. Poruszający jest obraz kapłanów, którzy mają przyodziać się w zbawienie. Ubranie zwykle okrywa i chroni, a tutaj staje się znakiem tego, że zbawienie ma otaczać tych, którzy służą Bogu. Czciciele zaś mają się radować szczęściem. Radość zostaje tu wypowiedziana jako życzenie, o które prosi Salomon, a nie jako nagroda wypracowana przez tych, którzy służą. Dla kogoś, kto dźwiga smutek albo lęk, ten werset ma szczególną wagę. W modlitwie Salomona można usłyszeć, że uczucia nie muszą stać poza wiarą, lecz mogą zostać wypowiedziane przed Bogiem razem z tęsknotą i zmęczeniem. Radość, o którą się prosi, nie wymaga udawania. Może wyrosnąć z miejsca, w którym człowiek dopiero zaczyna znowu oddychać. Ta modlitwa pokazuje, że radość może być prośbą, a nie tylko odpowiedzią na coś, co już się wydarzyło.

W 2 Księdze Kronik 6:41 Salomon kończy modlitwę poświęcenia świątyni słowami: „A teraz powstań, Panie Boże, i zamieszkaj Ty oraz Arka Twej potęgi”. Prośba o Bożą obecność nie oznacza, że Boga można zamknąć w budowli. Wcześniej Salomon mówi, że niebiosa nie mogą Go ogarnąć; świątynia jest miejscem szczególnej modlitwy i znakiem Jego obecności pośród ludu. Arka przymierza, nazwana Arką Bożej potęgi, przypomina o więzi Boga z Izraelem i o Jego działaniu. Słowa „powstań” i „zamieszkaj” wyrażają oczekiwanie, że Bóg będzie obecny i usłyszy modlitwy. Nabierają szczególnej wagi po prośbie, by wysłuchał ludu nawet na wygnaniu i przebaczył mu grzechy. Dalsza część wersetu łączy dobro kapłanów z radością czcicieli: kapłani mają zostać przyodziani w zbawienie, a lud radować się szczęściem. Nie jest to obietnica, że każda modlitwa przyniesie łatwe życie. To prośba, by Boża wierność objawiła się we wspólnocie: w służbie tych, którzy prowadzą kult, i w radości ludu, który oddaje Bogu cześć. Modlitwa kończy się więc obrazem obecności, która podtrzymuje zarówno służbę, jak i uwielbienie.

Druga Księga Kronik 6:41 pochodzi z modlitwy Salomona podczas poświęcenia świątyni. Król prosi, aby Bóg powstał i zamieszkał wraz z Arką Swojej potęgi. Potem wypowiada słowa, które łatwo przeoczyć: „Twoi kapłani, Panie Boże, niech przyodzieją się w zbawienie, a Twoi czciciele niech się radują szczęściem”. Warto zauważyć, w co kapłani mają się przyodziać. Nie w zasługi ani w doskonałe wyniki, lecz w zbawienie, czyli w dar pochodzący od Boga. Można to zobaczyć w zwykłym dniu duchownego, który przygotowuje kazanie przy kuchennym stole, a wieczorem odwiedza chorego w szpitalu. Jego obowiązki pozostają ciężkie, ale szata, w której służy, nie jest uszyta z jego własnych sił. Radość czcicieli, o którą modli się Salomon, rozgrywa się w bliskości Boga pośród ludu, a nie w idealnie ułożonych okolicznościach. Nie zawsze pojawia się w planach dnia. Może jednak towarzyszyć zwykłej wierności, gdy ktoś wykonuje swoje zadania, wiedząc, że Bóg zamieszkał w Swoim ludzie. Ten werset łączy trzy rzeczy: prośbę o obecność Boga, odzienie zbawieniem dla służących i radość tych, którzy Go czczą. Modlitwa Salomona jest prośbą skierowaną do Boga, a nie opisem tego, co ludzie już osiągnęli.

Po modlitwie Salomona o wysłuchanie i przebaczenie pojawia się wezwanie: „A teraz powstań, Panie Boże”. Nie brzmi ono jak próba sprowadzenia Boga do świątyni. To prośba, by Jego obecność i potęga były pośród ludu, który potrzebuje miłosierdzia. Arka przypomina o przymierzu, a świątynia staje się miejscem wspólnej modlitwy, nie granicą Bożego działania. W tej prośbie splatają się służba kapłanów i radość czcicieli. Kapłani mają przyoblec się w zbawienie, a lud radować się szczęściem. Nie chodzi o obietnicę, że wierzący unikną cierpienia ani że każde zgromadzenie będzie wolne od smutku. To modlitwa o Bożą wierność i o życie wspólnoty, które może być kształtowane przez Jego ocalenie. Obraz szat niesie cichą myśl: służba nie opiera się wyłącznie na ludzkiej godności czy sile. Zbawienie jest darem, który okrywa tych, którzy stają przed Bogiem. Radość ludu wyrasta zaś z nadziei, że nawet po niewierności i rozproszeniu relacja z Bogiem nie musi zostać przekreślona. Werset wskazuje na świątynię, lecz jego głębia tkwi w prośbie o obecność Boga, od której zależą służba i radość.