2 Księga Kronik 6:35 – znaczenie i zastosowanie

Ten wers zamyka obraz modlitwy, którą Salomon wypowiada nad świątynią, i w jego prostocie słychać coś bardzo ludzkiego. Mowa o ludziach, którzy wołają z trudnej sytuacji i potrzebują, by ktoś ich wreszcie usłyszał. Taka modlitwa rzadko brzmi pięknie. Bywa skargą, prośbą powtarzaną przez łzy i zdaniem, które ledwo przechodzi przez gardło. Prośba kieruje się ku niebu, czyli ku miejscu, które w tym fragmencie jest przestrzenią przebywania Boga. Świątynia była widzialnym znakiem tej bliskości, ale sam wers nie wiąże wysłuchania z murami budowli. Dla kogoś, kto modli się z daleka, z obcej ziemi lub w strachu przed wrogiem, ta myśl ma wyraźny ciężar. Głos wołającego nie zostaje w miejscu, z którego wyszedł, lecz zostaje usłyszany przez Tego, który jest w niebie. Na końcu pojawia się słowo sprawiedliwość. W sąsiednich wersach widać, że dotyczy ono ludzi, którzy uznają swoje winy i proszą o litość, więc nie brzmi ono jak zimna rozprawa. Wers mówi o Bożym zajmowaniu się tym, co ludzi rani i przygniata, a modlitwa, nawet wypowiedziana w ciszy, nie zostaje bez odpowiedzi.

W 2 Księdze Kronik 6:35 modlitwa Izraela pojawia się w konkretnym położeniu: lud wyrusza do walki z nieprzyjaciółmi drogą, którą Bóg go posyła, i zwraca się ku Jerozolimie oraz świątyni. Salomon prosi, by Bóg wysłuchał tych próśb i wymierzył sprawiedliwość. Nie jest to obietnica, że każda modlitwa o powodzenie w konflikcie oznacza Boże poparcie dla modlących się. To prośba króla w ramach przymierza z Izraelem, wypowiedziana podczas poświęcenia świątyni. Ważne jest też rozróżnienie między miejscem modlitwy a miejscem, w którym przebywa Bóg. Świątynia wyznacza kierunek i przypomina o Bożej obecności, lecz Salomon mówi o Bogu wysłuchującym „w niebie”. Budynek nie ogranicza więc Boga; jest znakiem relacji i wspólnej pamięci ludu. „Wymierz im sprawiedliwość” wyraża prośbę, by Bóg rozstrzygnął sprawę, a nie jedynie spełnił życzenie walczących. Werset ukazuje modlitwę jako zwrócenie się ku Bogu po sąd i pomoc, przy uznaniu, że ostateczny osąd należy do Niego.

Ta prośba pada w modlitwie podczas poświęcenia świątyni. Salomon prosi, by Bóg słyszał ludzi także wtedy, gdy są daleko od tego miejsca. Słowa „wysłuchaj w niebie ich modlitwy oraz błagania i wymierz im sprawiedliwość” wyrastają z przekonania, że nie ma człowieka, który by nie grzeszył. Kontekst opisuje ludzi, którzy żałują, nawracają się i wyznają swoje winy. Ich wołanie jest szczere, bez udawania i bez wymówek. Praktycznie może to wyglądać tak. Ktoś po kłótni z bliskim przez tygodnie nosi urazę i nie wie, jak ją rozwiązać. Kiedy w końcu zwraca się do Boga z tym, co sam zawinił, nie dostaje od razu odpowiedzi od drugiej strony. Zostaje mu prawda i zaufanie, że sprawiedliwość nie zależy od jego siły ani sprytu. W tej części modlitwy uderza jedno. Sprawiedliwość należy do Boga, a człowiekowi zostaje uczciwe wyznanie i gotowość do zmiany. Ten obraz porządkuje serce: człowiek mówi prawdę o sobie, a resztę zostawia temu, kto widzi dalej niż on. Wołanie skierowane ku niebu ma sens właśnie dlatego, że ziemia nie zawsze potrafi sama wszystko naprawić.

To zdanie należy do modlitwy Salomona o lud, który staje wobec nieprzyjaciół i zwraca się ku miastu oraz świątyni. Prośba o wysłuchanie nie jest obietnicą, że każda walka zakończy się po myśli modlących się. Jest wyznaniem, że nawet w chwili zagrożenia Izrael nie znajduje ostatecznego sądu w swojej sile, lecz powierza swoją sprawę Bogu. Świątynia wskazuje kierunek modlitwy, ale Bóg nie zostaje w niej zamknięty. Salomon mówi o Bogu mieszkającym w niebie, a zarazem proszonym o uwagę dla ludzi na ziemi. W tej odległości mieści się nadzieja: ludzkie błaganie nie musi być doskonałe ani potężne, by zostało przedstawione przed Bogiem. „Wymierz im sprawiedliwość” nie oznacza jedynie zwycięstwa. To prośba, by Bóg osądził sprawę wiernie i przywrócił właściwy porządek. Modlący się nie przejmuje Jego miejsca, lecz składa przed Nim to, czego sam nie potrafi rozstrzygnąć. Jak światło widoczne z daleka, świątynia przypominała ludowi, dokąd się zwrócić. A modlitwa Salomona wyznacza głębszą prawdę: sprawiedliwość ostatecznie należy do Boga, który słyszy wołanie swego ludu.