2 Księga Kronik 6:28 – znaczenie i zastosowanie

Ten fragment modlitwy Salomona wymienia nieszczęścia, które mogą spaść na naród: głód, zarazę, suszę, szarańczę, oblężenie i chorobę. Tekst nie łagodzi tej listy i nie udaje, że klęski są drobne. W tym widać coś bliskiego, bo zanim pojawi się jakakolwiek prośba, zostaje nazwane to, co ciąży. Cierpienie nie jest tu niewygodnym szumem do przemilczenia, lecz konkretnym doświadczeniem wypowiedzianym przed Bogiem. Dalszy ciąg tekstu, w 2 Księdze Kronik 6:29, mówi o modlitwie każdego człowieka i całego ludu, który przejęty klęską wyciąga ręce ku świątyni. Sam wers 28 niczego nie obiecuje ani nie opisuje skutku, ale pokazuje, że trudne rzeczy zostają wymienione po imieniu. Ktoś, kto mówi wprost o tym, co spadło na wspólnotę, nie musi udawać, że wszystko jest w porządku, a jego słowa mogą zostać przyjęte w modlitwie takie, jakie są. Najbardziej poruszające w tym fragmencie wydaje mi się to, że pełne nazwanie straty nie oddala od Boga. Lista nieszczęść staje się częścią modlitwy, a nie jej zaprzeczeniem.

Werset z 2 Księgi Kronik 6:28 gromadzi obrazy zagrożeń, które dotykały wspólnotę od różnych stron: głód i zaraza, niszczące upały i szkodniki, najazd wroga, a także „wszelka klęska lub jakakolwiek choroba”. Wymieniony chasil to nazwa szkodnika, prawdopodobnie rodzaju szarańczy; sam tekst nie wyjaśnia dokładniej, czym się różnił od szarańczy. Ważny jest tu zakres wyliczenia: modlitwa Salomona obejmuje zarówno nieszczęścia wspólne, jak i cierpienie pojedynczego człowieka, o którym mówi następny werset. Nie jest to jednak samodzielna obietnica, że każda modlitwa usunie każdą chorobę czy klęskę. To część modlitwy poświęcającej świątynię, w której Salomon prosi Boga o wysłuchanie ludu Izraela w konkretnych kryzysach. W poprzednich wersetach niektóre nieszczęścia są związane z grzechem ludu i wezwaniem do nawrócenia; w wersecie 28 lista się rozszerza, nie podając osobnej przyczyny dla każdego cierpienia. Sens tej modlitwy polega na tym, że żadna ludzka bieda nie leży poza zasięgiem zwrócenia się do Boga. Wyliczenie nie tłumaczy każdego cierpienia, lecz pokazuje, że modlitwa obejmuje życie zagrożone zarówno przez siły natury, jak i przez wrogów.

Salomon nie łagodzi tego, co nadchodzi. Jego modlitwa wymienia konkretne nieszczęścia: głód, zarazę, spiekotę, śnieć, szarańczę, chasil i najazd wroga na bramy miasta. Każde z nich było dla dawnego społeczeństwa realnym zagrożeniem, które mogło zniszczyć plony, rodziny i bezpieczeństwo całego kraju. Wers 28 zaczyna się od słowa „gdy”, a nie od obietnicy, że nic złego się nie wydarzy. Tekst zakłada możliwość trudności i dopiero wtedy kieruje do Boga wołanie o wysłuchanie. Modlitwa nie zaczyna się od zaprzeczenia cierpieniu. Wyliczenie kończy się szerokim określeniem: „albo wszelka klęska lub jakakolwiek choroba”. Ten ostatni fragment obejmuje również to, czego nie da się wymienić z nazwy. Salomon wie, że życie przynosi nieprzewidziane ciosy, i włącza je wszystkie w zakres modlitwy. Warto zauważyć, że sam wers 28 nie mówi, skąd biorą się te klęski. Związek z grzechem pojawia się w wersach 24 do 26, dlatego przy czytaniu trzeba trzymać się całego kontekstu, a nie wyciągać jednego zdania ponad resztę tekstu.

Spiekota, zaraza, szarańcza, nieprzyjaciel u bram: wyliczenie w modlitwie Salomona obejmuje zagrożenia, które dotykają zarówno ziemi, jak i wspólnoty. Nie każda klęska ma tu tę samą postać, a sam werset nie wyjaśnia przyczyny każdej z nich. Wcześniej Salomon mówi o konkretnych sytuacjach, w których lud Izraela cierpi wskutek grzechu; tutaj modlitwa rozszerza się na „wszelką klęskę lub jakąkolwiek chorobę”. Świątynia, poświęcona jako miejsce przebywania Boga, nie jest przedstawiona jako mur odgradzający Izraela od cierpienia. W dalszej prośbie pojawia się człowiek przejęty klęską, który wyciąga ręce ku świątyni, a Salomon prosi Boga, by wysłuchał jego błagania. W centrum nie stoi więc obietnica, że wierzący uniknie nieszczęścia, lecz możliwość zwrócenia się do Boga także wtedy, gdy porządek codziennego życia rozpada się pod naporem choroby, głodu czy wojny. Ta lista brzmi jak mapa ludzkiej bezradności. Modlitwa nie usuwa jej z pola widzenia; obejmuje ją obecnością Boga, który zna serce każdego człowieka i może okazać miłosierdzie.