2 Księga Kronik 6:17 – znaczenie i zastosowanie

Słowa Salomona brzmią jak prośba wypowiedziana ponownie. Wcześniej, w 2 Księdze Kronik 6:15, król wspomina, że Bóg dotrzymał obietnicy złożonej Dawidowi, a teraz do tej samej obietnicy wraca: „Teraz też, Panie, Boże Izraela, niech się sprawdzi Twoje słowo, które dałeś Twemu słudze Dawidowi”. W tych słowach słychać pamięć o wierności połączoną z tęsknotą, by trwała także dalej. Powrót do tego samego pragnienia niesie w sobie zmęczenie, ale też nadzieję, bo kto prosi jeszcze raz, wciąż wierzy, że zostanie usłyszany. Warto jednak zauważyć, że ta modlitwa nie czyni z obietnicy gwarancji dla każdego człowieka. Odnosi się do przymierza z Dawidem i jego potomstwem, a w 2 Księdze Kronik 6:16 warunek pozostaje wyraźny: synowie mają strzec swej drogi. Salomon nie domaga się więc czegoś należnego. Zanosi do Boga pragnienie, by to, co zostało powiedziane, nie zniknęło z historii ludu. Ta prośba pokazuje, że wierność Boga może być przedmiotem modlitwy, a nie tylko wspomnieniem. Serce, które pamięta przeszłe dobro, potrafi wytrwać w ciszy oczekiwania, nie tracąc kierunku.

„Teraz też” łączy przeszłość z prośbą: Salomon przypomina, że Bóg już dotrzymał słowa danego Dawidowi, i prosi o dalszą wierność. Werset nie przedstawia modlitwy jako sposobu nakłaniania Boga do zmiany zdania. Jej podstawą jest właśnie to, co Bóg obiecał. Znaczenie tej prośby doprecyzowuje poprzedni werset. Obietnica dotycząca tronu Izraela wiąże się tam z warunkiem: synowie Dawida mają strzec swojej drogi. Dlatego słów Salomona nie należy odczytywać jako bezwarunkowej gwarancji powodzenia dynastii, niezależnie od postępowania jej potomków. Król prosi o spełnienie obietnicy w ramach przymierza, które obejmuje zarówno Bożą wierność, jak i odpowiedź człowieka. To ważne rozróżnienie zmienia obraz modlitwy. Salomon nie rości sobie prawa do obietnicy, lecz zwraca się do Boga, który sam wypowiedział swoje słowo i wcześniej już je wypełnił. Zaraz potem król przyznaje, że nawet niebo nie może ogarnąć Boga, a tym bardziej świątynia. Budowla nie więzi więc Bożej obecności ani nie daje władzy nad Bogiem. Jest miejscem modlitwy, opartym na zaufaniu do Bożego słowa, nie na ludzkim posiadaniu.

Słowa Salomona w tym wersecie są prośbą o potwierdzenie. Król, który przed chwilą stał na podwyższeniu z brązu, nie mówi o tym, co sam zbudował. Zwraca się do Boga i prosi: „Teraz też, Panie, Boże Izraela, niech się sprawdzi Twoje słowo, które dałeś Twemu słudze Dawidowi” (2 Księga Kronik 6:17). Ta modlitwa opiera się na obietnicy Boga, a nie na zasługach człowieka. W 2 Księdze Kronik 6:16 obietnica dla Dawida ma warunek, bo dotyczy synów, którzy będą strzec swej drogi. Salomon zna tę zależność i nie domaga się niczego ponad to, co Bóg sam przyrzekł. Jego prośba jest wstawiennictwem opartym na wierności przymierzu. Równocześnie w 2 Księdze Kronik 6:18 król przyznaje, że niebo nie może objąć Boga, a tym bardziej dom zbudowany przez człowieka. Świątynia nie zatrzyma Boga w jednym miejscu, a mimo to modlitwa ma tam sięgać ku Niemu. Pewność tej modlitwy nie bierze się z doskonałości budowy ani z poprawności obrzędów. Bierze się z tego, że Bóg dotrzymuje słowa, a świątynia staje się znakiem Jego obecności. Słowo „teraz” pokazuje, że ta wierność nie jest wspomnieniem z przeszłości. Modlitwa Salomona patrzy na Boga, który wypełnia swoje obietnice, i dlatego prosi przede wszystkim o Jego wierność, a nie o sukces człowieka.

W 2 Księdze Kronik 6:17 Salomon prosi, by sprawdziło się słowo dane Dawidowi. Nie wypowiada tych słów z miejsca, w którym wszystko jest już pewne i zamknięte. Modli się podczas poświęcenia świątyni, po wspomnieniu wcześniejszego spełnienia obietnicy, a wcześniej wspomina o warunku dotyczącym potomków Dawida: mają strzec swojej drogi przed Bogiem. Prośba o wierność Bożemu słowu nie usuwa więc odpowiedzialności człowieka ani nie zamienia przymierza w obietnicę bezwarunkowego powodzenia. W tej krótkiej prośbie słychać zarazem pamięć i oczekiwanie. Dawne słowo nie jest dla Salomona zamkniętym rozdziałem historii; pozostaje żywe i zwrócone ku przyszłości. Można pomyśleć o świątyni, której mury stoją pośród zgromadzonego ludu, podczas gdy obietnica obejmuje czas dłuższy niż jedno życie. Budowla nie ogranicza Boga — Salomon zaraz wyznaje, że nawet niebiosa nie mogą Go objąć — lecz staje się miejscem, z którego lud zwraca się ku Niemu. Werset ukazuje modlitwę jako trwanie przy słowie, które Bóg wypowiedział, z pokorą wobec tajemnicy tego, jak wypełni się ono w kolejnych pokoleniach.