2 Księga Kronik 6:15 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset brzmi jak ulga, która przychodzi po długim czekaniu. Salomon stoi przed zgromadzeniem Izraela i mówi o tym, że Bóg dotrzymał obietnicy złożonej Dawidowi, swojemu ojcu. Słowo wypowiedziane ustami i czyn dokonany ręką spotykają się w tej chwili, a jednocześnie wiążą się z dawną zapowiedzią, którą Dawid usłyszał wiele lat wcześniej. Człowiek chce wiedzieć, że to, co zostało powiedziane, nie zniknęło w pamięci i nie rozmyło się z upływem czasu. Najbardziej porusza spokój, z jakim Salomon mówi o wierności Boga. Dziękuje za spełnienie obietnicy i nie buduje na niej własnej dumy. Zaraz potem, w 2 Księdze Kronik 6:16, ta sama obietnica zostaje przypomniana z warunkiem dotyczącym synów Dawida. Wierność Boga idzie więc obok odpowiedzialności człowieka, i obie te prawdy warto czytać razem, nie zamieniając jednej w drugą. Werset mówi o konkretnej obietnicy złożonej Dawidowi, a jednocześnie pokazuje, jak wierność Boga bywa przeżywana przez tych, którzy na jej wypełnienie czekali. Bóg, który przemówił, jest tym samym, który działa, i właśnie ta zgodność daje spokój tym, którzy wciąż czekają na spełnienie swoich nadziei.

Salomon wskazuje na zgodność między Bożym słowem a wydarzeniem: Bóg obiecał Dawidowi potomka, a teraz, za panowania Salomona, obietnica doczekała się spełnienia. Słowa „powiedziałeś swoimi ustami” i „wypełniłeś ręką” tworzą obraz działania, w którym zapowiedź nie pozostaje samą deklaracją. To, co Bóg oznajmił, staje się rzeczywistością. Nie jest to jednak przypisanie Salomonowi zasługi za Bożą wierność. Król modli się w czasie poświęcenia świątyni, wobec zgromadzonego Izraela, i uznaje, że jego panowanie wpisuje się w obietnicę daną ojcu. Świątynia nie stanowi dowodu, że Bóg mieści się w ludzkiej budowli: chwilę później Salomon przyznaje, że nawet niebiosa nie mogą Go objąć. Werset wyraża więc wdzięczność, ale nie zamyka sprawy w przeszłości. W następnym zdaniu Salomon prosi, by Bóg nadal dotrzymał słowa, a przytoczona obietnica wiąże trwałość dynastii z wiernością synów Dawida. Spełnienie wcześniejszej obietnicy daje podstawę do ufności, nie zaś do pominięcia warunków dalszego trwania. Boża wierność jest tu źródłem nadziei i wezwaniem do poważnego traktowania przymierza.

Salomon nie zaczyna modlitwy od własnych zasług. Zaczyna od wierności Boga. W 2 Księdze Kronik 6:15 czytamy: „bo dotrzymałeś słowa Twemu słudze Dawidowi, mojemu ojcu, w tym, co mu przyrzekłeś i powiedziałeś swoimi ustami, a co dziś wypełniłeś ręką”. Ten ruch od ust do ręki jest tu szczególnie ważny. Pan wypowiedział obietnicę, a Salomon widzi jej wypełnienie na oczach całego zgromadzenia, w świątyni, którą sam zbudował. Ten werset pokazuje, że słowo i czyn nie są u Boga osobnymi sprawami. Obietnica dana Dawidowi potwierdza się w historii Izraela, a Salomon mówi o tym z wdzięcznością. Modlitwa wyrasta więc z pamięci o tym, co Pan już uczynił. Dobrze to widać w zwykłej rodzinie. Krzysztof obiecał synowi, że przyjdzie na szkolny występ. Kiedy usiadł w trzecim rzędzie, syn nie potrzebował długich zapewnień. Obecność ojca mówiła więcej niż deklaracja. Werset nie składa ogólnej obietnicy dla każdego człowieka. Mówi o wierności Pana wobec Dawida i jego potomstwa. Najprościej powiedzieć, że Bóg, który dotrzymuje słowa, daje modlitwie solidny grunt.

Salomon przypomina w modlitwie, że Bóg „dotrzymał słowa” Dawidowi: to, co zostało obiecane ustami, stało się rzeczywistością przez działanie. W tej chwili widzialnym znakiem spełnienia jest świątynia, którą Salomon zbudował, oraz miejsce dla Arki Przymierza. Nie oznacza to, że Boga można zamknąć w murach. Już za chwilę król przyznaje, że nawet niebiosa nie mogą Go objąć. Słowa o Bożej wierności nie są tu ozdobnym wspomnieniem ani zapewnieniem, że wszystko potoczy się łatwo. Salomon prosi dalej, by Bóg dotrzymał obietnicy, a w następnym wersecie przywołuje warunek dotyczący wierności potomków Dawida. Tekst łączy więc wdzięczność za spełnione słowo z pokorną prośbą o dalsze prowadzenie. Nie zaciera odpowiedzialności człowieka ani nie sprowadza Bożej obietnicy do gwarancji pomyślności. Jest w tym obrazie coś trzeźwego i pełnego nadziei: słowo Boga nie pozostaje pustym dźwiękiem, lecz staje się historią. Zarazem świątynia, choć poświęcona Bogu, nie może Go posiadać. Wierność daje się rozpoznać po owocach, ale zawsze pozostaje większa niż ludzkie miejsce i ludzkie wyobrażenie.