2 Księga Kronik 4:1 – znaczenie i zastosowanie

Dawid często z głębokim przywiązaniem mówi o domu Pana i dziedzińcach naszego Boga. Zarówno na zewnątrz, jak i wewnątrz świątyni znajdowały się przedmioty, które ukazywały łaskę Ewangelii i zapowiadały lepsze rzeczy, mające nadejść, a których pełnią jest Chrystus.

I. Na otwartym dziedzińcu, widocznym dla całego ludu, znajdowało się kilka ważnych symboli.

1. Był tam ołtarz z brązu (2 Księga Kronik 4:1). Relacja w Księdze Królewskiej nie wspomina o jego wykonaniu. Składano na nim wszystkie ofiary i to on sprawiał, że dar był przyjmowany. Ołtarz ten był znacznie większy niż ołtarz, który Mojżesz sporządził dla przybytku i który miał pięć łokci długości i pięć łokci szerokości. Ten miał dwadzieścia łokci długości i dwadzieścia łokci szerokości. Izrael stał się liczniejszy i bogatszy, a można było mieć nadzieję, że także bardziej oddany Bogu. Słuszne więc było, by na ołtarzu Boga składano więcej ofiar niż wcześniej.

Ołtarz był na tyle przestronny, by pomieścić wszystkie ofiary, tak aby nikt nie mógł tłumaczyć się zaniechaniem daru oddania brakiem miejsca. Bóg znacznie poszerzył granice ich kraju, dlatego oni również powinni powiększyć Jego ołtarze. Nasze dary dla Boga powinny w pewnej mierze odpowiadać temu, co od Niego otrzymujemy. Ołtarz miał dwadzieścia łokci wysokości, dzięki czemu zgromadzeni na dziedzińcu mogli widzieć płonącą ofiarę. Jej widok mógł poruszać ich serca, by boleli nad grzechem i mówili: „To dzięki miłosierdziu Pana nie ginę, a ta ofiara zostaje przyjęta zamiast mnie”.

Widok ten kierował też myśli ku wielkiej ofierze, która miała zostać złożona w pełni czasów, by zgładzić grzech i położyć kres śmierci, czego nigdy nie mogła dokonać krew byków i kozłów. Gdy dym unosił się z ofiar, serca mogły wznosić się ku niebu, pragnąc Boga i Jego przychylności. Podczas każdego aktu oddawania czci Bogu powinniśmy wzrokiem wiary wpatrywać się w Chrystusa, wielką ofiarę, która odwraca gniew Boga i przynosi nam pokój. Nie wiemy, jak ludzie wchodzili na ten ołtarz i przynosili swoje ofiary. Niektórzy sądzą, że prowadziło na niego łagodne pochyłe podejście. Jeśli były tam schody, zapewne zaprojektowano je tak, by nadal przestrzegano nakazu z Księgi Wyjścia 20:26.

2. Było tam także „morze” z brązu, ogromny odlewany zbiornik na wodę, w której kapłani się obmywali (2 Księga Kronik 4:2, 2 Księga Kronik 4:6). Stało w pobliżu wejścia na dziedziniec kapłański, niczym chrzcielnica przy wejściu do kościoła. Jeśli napełniono je po brzegi, mieściło 3000 batów, jak podaje ten fragment (2 Księga Kronik 4:5), choć zazwyczaj mieściło 2000 batów (1 Księga Królewska 7:26). Duch Święty posłużył się tym przedmiotem, by nauczyć nas przede wszystkim o wielkim przywileju Ewangelii: krew Chrystusa oczyszcza nas z wszelkiego grzechu (1 List Jana 1:7).

Dla nas otwarte jest źródło, by obmyć nie tylko wszystkich wierzących, którzy są duchowymi kapłanami (Apokalipsa Jana 1:5–6), lecz także każdego, kto przychodzi, by obmyć się z grzechu, który jest nieczystością. W Chrystusie jest dość zasługi dla każdego, kto przychodzi z wiarą i prosi o czyste sumienie, by móc służyć żywemu Bogu (List do Hebrajczyków 9:14). Ten symbol uczy nas również o wielkim obowiązku wynikającym z Ewangelii: mamy oczyszczać się przez prawdziwą skruchę ze wszystkich grzechów ciała i ze skażenia świata. Nasze serca muszą stać się święte, inaczej nie możemy oddawać czci imieniu Boga.

Ci, którzy zbliżają się do Boga, muszą obmyć ręce i oczyścić serca (List Jakuba 4:8). „Jeśli cię nie obmyję, nie będziesz miał udziału ze mną”. Nawet ten, kto został już obmyty, wciąż potrzebuje obmywać sobie stopy i odnawiać skruchę za każdym razem, gdy przystępuje do służby (Ewangelia Jana 13:10).

3. Było tam dziesięć mis z brązu, służących do obmywania rzeczy przeznaczonych na ofiary całopalne (2 Księga Kronik 4:6). Skoro obmycia potrzebowali kapłani, potrzebowały go także ofiary. Podobnie i my musimy nie tylko przygotowywać się do służby Bogu, lecz także odrzucać próżne myśli i grzeszne pobudki, które towarzyszą naszej służbie i ją splamiają.

4. Drzwi dziedzińca były pokryte brązem (2 Księga Kronik 4:9). Dzięki temu były mocne i piękne, a także chronione przed niszczeniem przez warunki atmosferyczne. Czytamy o bramach z brązu w Księdze Psalmów 107:16.

II. Wewnątrz domu Pana, gdzie do służby wchodzili tylko kapłani, znajdowały się inne przedmioty pełne znaczenia. Wszystko było tam ze złota. Im bliżej Boga jesteśmy, tym czystsi musimy być i tym czystsi się stajemy.

1. Było tam dziesięć złotych świeczników, wykonanych na wzór świecznika z przybytku (2 Księga Kronik 4:7). Słowo zapisane oświetla drogę niczym lampa i światło w ciemnym miejscu. W czasach Mojżesza był tylko jeden świecznik, który może symbolizować Pięcioksiąg, pierwszych pięć ksiąg Pisma Świętego. Późniejsze uzupełnianie Pisma Świętego o kolejne księgi może być zapowiedziane przez zwiększenie liczby świeczników. Światła przybywało.

Świeczniki symbolizują także kościoły (Apokalipsa Jana 1:20). Mojżesz ustawił tylko jeden świecznik, podobnie jak był jeden Kościół żydowski. W świątyni ewangelicznej rozmnożyli się nie tylko wierzący, ale także kościoły.

2. Było tam dziesięć złotych stołów (2 Księga Kronik 4:8), na których układano chleby pokładne (2 Księga Kronik 4:19). Być może na każdym stole znajdowało się dwanaście chlebów pokładnych. Wraz z powiększeniem domu powiększyły się też jego zapasy. W domu mojego Ojca jest chleba pod dostatkiem dla całej rodziny. Na tych stołach stało także sto złotych czasz, czyli mis. Stół Boga był dobrze zaopatrzony.

3. Był tam złoty ołtarz (2 Księga Kronik 4:19), na którym spalano kadzidło. Prawdopodobnie powiększono go proporcjonalnie do ołtarza z brązu. Chrystus raz na zawsze złożył ofiarę za grzech, a jednak nadal żyje, by wstawiać się za nami, i powołuje się w naszym imieniu na wartość tej jedynej ofiary.