2 Księga Kronik 35:1 – znaczenie i zastosowanie

Zniszczenie bożków i praktyk bałwochwalczych przez Jozjasza zostało szerzej opisane w Księgach Królewskich, natomiast w poprzednim rozdziale wspomniano o nim tylko krótko (w. 33). Tutaj autor znacznie dokładniej opisuje wielką Paschę Jozjasza, o której napomknięto w Drugiej Księdze Królewskiej 23:21. Spośród wszystkich świąt ustanowionych przez Prawo obrzędowe Pascha była najważniejsza. Rozpoczęła się, gdy Izraelici wyszli z Egiptu, a jej dzieje dobiegły końca w noc, gdy zdradzono Chrystusa.

Kiedy Ezechiasz i Jozjasz, dwaj wielcy reformatorzy, obchodzili Paschę, wiara odżywała w ich czasach. Najbliższym odpowiednikiem Paschy w Nowym Testamencie jest Wieczerza Pańska. Gdy wspólnoty właściwie obchodzą tę ustanowioną przez Boga pamiątkę, służy to zarówno pięknu kościoła, jak i pobożności poszczególnych chrześcijan. Życie wiary nie może rozkwitać, jeśli Pascha zostaje pominięta albo obchodzona niedbale. Przywróćmy jej należne miejsce i potraktujmy poważnie ten poruszający i zobowiązujący obrzęd, a mogą za tym pójść także inne reformy.

W opisie Paschy Ezechiasza widać wielki zapał i głębokie zaangażowanie ludu. Tutaj dostrzegamy tego ducha mniej. Wydaje się, że lud uczestniczył w obchodach bardziej dlatego, że chciał tego król, niż z własnego pragnienia (Druga Księga Kronik 35:17–18). Ludzie przywiązywali pewną wagę do zewnętrznych form religii, ale niewiele radości czerpali z jej mocy. Mimo to, choć ludowi brakowało wewnętrznego oddania, przywódcy i duchowni spełnili swój obowiązek i zadbali, by zewnętrzna służba Boża odbywała się z należną czcią.

Najpierw król zachęcił kapłanów i lewitów do pracy podczas tej uroczystej służby i pokierował ich działaniami. Być może zauważył, że działają powoli i niedbale albo nie chcą wyjść poza swoje zwykłe przyzwyczajenia. Gdy duchowni zachowują się w ten sposób, słuszne jest, by władze świeckie pobudzały ich do wypełniania obowiązków. „Powiedzcie Archippowi: Uważaj na posługę, którą przyjąłeś” (List do Kolosan 4:17). Jozjasz na kilka sposobów pokierował duchowieństwem.

Przypomniał kapłanom i lewitom obowiązki wyznaczone przez Prawo Mojżesza (Druga Księga Kronik 35:6) oraz porządek ustanowiony przez Dawida i Salomona (Druga Księga Kronik 35:4). Przydzielił im właściwe miejsce i zakres odpowiedzialności (Druga Księga Kronik 35:2). Nie wymyślał nowych zadań ani nie narzucał im nowego sposobu działania. Zamiast tego wezwał ich, by wrócili do tego, co już zostało ustanowione. Ich obowiązki były zapisane, mieli więc ustawić się według podziału na rodziny (Druga Księga Kronik 35:5). Także nasze zasady są jasno określone w Słowie Bożym. Władze świeckie powinny dbać o to, by duchowni postępowali zgodnie z nim i wypełniali swoje obowiązki.

Król nakazał również umieścić Arkę na jej właściwym miejscu. Wygląda na to, że została przeniesiona, być może przez niegodziwych królów, którzy zrobili miejsce dla bożków, albo przez Ezechiasza na czas prac przy świątyni. Bez względu na przyczynę Jozjasz polecił lewitom umieścić Arkę w świątyni (Druga Księga Kronik 35:3), a nie przenosić jej z miejsca na miejsce, jak być może robili wcześniej, usprawiedliwiając to praktyką sprzed wybudowania świątyni. Skoro kapłani zostali zwolnieni z tego obowiązku, mieli teraz starannie wykonywać inne służby związane z Arką.

Jozjasz powierzył im także służbę Bogu i Jego ludowi, Izraelowi (Druga Księga Kronik 35:3). Duchowni powinni uważać się za sług Chrystusa i Jego Kościoła, działających ze względu na Chrystusa (Drugi List do Koryntian 4:5). Mają wiernie pracować dla chwały i czci Boga oraz dla dobra Jego ludu. Paweł nazywa siebie „sługą Boga” (List do Tytusa 1:1). Duchowni nie mają panować nad wiarą ludzi, lecz pomagać im wzrastać w świętości i radości. Dzięki Bożej mocy te dwa obowiązki nie stoją ze sobą w sprzeczności.

Jozjasz polecił im także, by się uświęcili i przygotowali swoich braci (Druga Księga Kronik 35:6). Posługa duchownego powinna zaczynać się od niego samego. Najpierw ma zabiegać o własne uświęcenie, odwrócić się od grzechu, oddzielić od świata i oddać się Bogu. Nie może jednak na tym poprzestać. Ma też pomagać w przygotowaniu innych: ostrzegać ich, nauczać, napominać, zachęcać i pocieszać. To Pan przygotowuje serce, ale duchowni mają być Jego narzędziami.

Wreszcie król dodał im otuchy w służbie (Druga Księga Kronik 35:2). Zwrócił się do nich życzliwie, podobnie jak wcześniej Ezechiasz (Druga Księga Kronik 30:22), i zapewnił ich o swoim wsparciu. Tych, których wzywamy do wypełniania obowiązków, powinniśmy także zachęcać. Większość ludzi chętniej odpowiada na zachętę niż na groźby.

Następnie król i książęta, idąc za jego przykładem, hojnie wsparli koszty Paschy. Te obrzędy były kosztowne i być może dlatego je zaniedbywano. Ludzie nie byli na tyle gorliwi, by ponosić związane z nimi wydatki, a i teraz nie garnęli się do ich obchodzenia.

Jozjasz z własnego majątku pokrył koszt baranków paschalnych i innych ofiar składanych podczas siedmiu dni święta. Na ofiarę paschalną przekazał 30 000 baranków, które mieli spożyć uczestnicy, oraz 3 000 wołów (Druga Księga Kronik 35:7) na ofiary składane przez kolejnych siedem dni. Ci, którym naprawdę zależy na wierze, powinni jak najbardziej ułatwiać innym czynienie tego, co słuszne. A gdy Bóg obficie sieje, oczekuje równie obfitego plonu. Wydaje się, że wielu zgromadzonych nie przyniosło tego, co było potrzebne. Gdyby więc Jozjasz nie zapewnił tych darów, dzieło Boże mogłoby zostać przerwane.

Najwyżsi kapłani, którzy byli zamożni, także pomogli pokryć wydatki kapłanów, tak jak Jozjasz zrobił to dla ludu. Książęta (Druga Księga Kronik 35:8), czyli najwyżsi kapłani, przywódcy świętego pokolenia i zarządcy domu Bożego, wzięli na siebie koszty związane z posługą kapłanów. Niektórzy z zamożnych i wpływowych lewitów dostarczyli też bydło, zarówno większe, jak i mniejsze, na ofiary (Druga Księga Kronik 35:9). Gdy ludzie szczerze pragną wypełniać swoje obowiązki, Boża opatrzność nieraz zsyła im pomoc w sposób, którego się nie spodziewali.

Kapłani i lewici bardzo chętnie podjęli się swojej pracy (Druga Księga Kronik 35:10). Zabijali baranki paschalne na dziedzińcu świątyni, kapłani skrapiali krwią ołtarz, a lewici zdejmowali skóry ze zwierząt. Następnie rozdawali mięso ludziom według rodzin (Druga Księga Kronik 35:11–12), tak że na jednego baranka przypadało nie mniej niż dziesięć i nie więcej niż dwadzieścia osób. Ludzie zanosili mięso do swoich pomieszczeń, piekli je i jedli zgodnie z Bożym nakazem (Druga Księga Kronik 35:13).

Mięso pozostałych ofiar dziękczynnych gotowano zgodnie z przepisami dotyczącymi ofiar wspólnotowych, a potem szybko rozdzielano między ludzi. Dzięki temu mogli wspólnie spożywać posiłek, wyrażając radość z zadośćuczynienia za grzech i pojednania z Bogiem, które ono przyniosło. Kapłani i lewici zadbali też o to, by sami oddać cześć Bogu, spożywając Paschę (Druga Księga Kronik 35:14).

Duchowni nie powinni sądzić, że troska o dusze innych zwalnia ich z troski o własną duszę. Nie powinni też uważać, że udział w publicznym nabożeństwie zastępuje modlitwę i pobożność w domu oraz w życiu prywatnym. Lewici przygotowali posiłek dla siebie i kapłanów, ponieważ kapłani przez cały dzień byli w pełni zajęci służbą przy ołtarzu. Lewici zadbali więc, by jedzenie było gotowe na wieczerzę, tak aby kapłani nie musieli przygotowywać baranka w porze posiłku. Duchowni mogą się stąd uczyć wzajemnej pomocy i wspierania swojej pracy, jak bracia i współsłudzy tego samego Pana.

Śpiewacy i odźwierni również pozostali na swoich miejscach i wypełniali powierzone im obowiązki (Druga Księga Kronik 35:15). Śpiewacy za pomocą świętych pieśni i muzyki wyrażali radość zgromadzonych i ją rozbudzali, nadając uroczystości piękny charakter. Odźwierni uważnie strzegli wejść, by nic nieczystego ani zakłócającego nie dostało się do zgromadzenia i by nikt nie wyszedł przed zakończeniem służby. Gdy oni wykonywali swoje zadania, ich bracia lewici przygotowywali dla nich baranki paschalne.

Całą służbę przeprowadzono z wielką starannością, dokładnie według Prawa (Druga Księga Kronik 35:16–17). Dlatego żadna Pascha od czasów Samuela nie dorównywała tej uroczystości (Druga Księga Kronik 35:18), ponieważ podczas Paschy Ezechiasza wystąpiło kilka nieprawidłowości. Biskup Patrick zauważa ponadto, że Pascha Jozjasza przewyższała święta wcześniejszych królów jeszcze pod jednym względem. Jozjasz był znacznie mniej zamożny niż Dawid, Salomon i Jehoszafat, a jednak na własny koszt zapewnił całemu zgromadzeniu zwierzęta na ofiary paschalne i dziękczynne. Żaden z wcześniejszych królów nie zrobił więcej.