2 Księga Kronik 3:1 – znaczenie i zastosowanie

Oto miejsce, w którym zbudowano świątynię. Salomon nie mógł wybrać go według własnego uznania i nie musiał się zastanawiać, gdzie ją wznieść. Bóg już wcześniej wskazał to miejsce (1 Księga Kronik 22:1), co zapewne przyniosło Salomonowi spokój.

Świątynia miała stanąć w Jerozolimie, bo tam Bóg postanowił umieścić swoje imię. Miasto królewskie miało stać się miastem świętym. Tam przechowywano świadectwo Izraela i tam znajdowały się trony sędziowskie (Księga Psalmów 122:4; Księga Psalmów 122:5).

Miała też stanąć na górze Moria, którą niektórzy utożsamiają z miejscem w krainie Moria, gdzie Abraham złożył w ofierze Izaaka (Księga Rodzaju 22:2). Targum mówi o tym wprost i dodaje, że Izaak został oszczędzony na słowo Pana, a w jego miejsce dano barana. To wydarzenie zapowiadało Chrystusa, który miał złożyć samego siebie w ofierze, dlatego stosowne było, by właśnie tam powstała świątynia, która również wskazywała na Chrystusa.

Świątynia miała stanąć tam, gdzie Pan ukazał się Dawidowi i odpowiedział mu ogniem (1 Księga Kronik 21:18; 1 Księga Kronik 21:26). Tam raz dokonano przebłagania, a na pamiątkę tego wydarzenia miało ono być dokonywane nadal. Tam, gdzie Bóg już wcześniej się z nami spotkał, możemy mieć nadzieję, że znów da się poznać.

Miała stanąć w miejscu przygotowanym przez Dawida: nie tylko tam, gdzie Dawid kupił ziemię za swoje pieniądze, lecz także tam, gdzie wskazał mu Bóg. Salomon wykazał się mądrością, nie szukając dogodniejszego miejsca, lecz przyjmując to, które wyznaczył Bóg, niezależnie od zastrzeżeń, jakie ktoś mógłby zgłosić. Świątynia miała też stanąć na klepisku Ornana Jebuzejczyka. Może nam to przypominać, że praca przy świątyni wymaga wysiłku umysłu tak samo, jak młócenie wymaga wysiłku ciała.

Następnie dowiadujemy się, kiedy rozpoczęto budowę: dopiero w czwartym roku panowania Salomona (2 Księga Kronik 3:2). Nie oznacza to, że pierwsze trzy lata zostały zmarnowane ani że zastanawiano się, czy w ogóle budować. Wykorzystano je na potrzebne przygotowania, które musiały potrwać, ponieważ należało zgromadzić wielu ludzi i wyznaczyć im pracę.

Niektórzy sądzą, że był to rok szabatowy, czyli rok odpoczynku i uwolnienia dla ziemi. Jeśli tak, ludzie, wolni od prac polowych, mogli łatwiej zaangażować się w rozpoczęcie tego wielkiego przedsięwzięcia. Być może również rok ukończenia świątyni był rokiem szabatowym, tak że ludzie mieli czas uczestniczyć w uroczystościach jej poświęcenia.

Poznajemy także wymiary świątyni, które Salomon otrzymał od swojego ojca, Dawida (2 Księga Kronik 3:3). Stanowiły one podstawę, czyli wyznaczały zasady, według których Salomon budował świątynię. Długość i szerokość podano według pierwotnej miary, co oznacza, że po rozpoczęciu budowy nie należało zmieniać pierwotnego projektu.

Wymiary te pochodziły z Bożej mądrości, a to, co Bóg czyni, trwa na wieki. Niczego nie można do tego dodać ani niczego odjąć (Księga Koheleta 3:14). Pierwotna miara wyznaczona przez Boga pozostanie miarą ostateczną.

Przechodzimy teraz do zdobień świątyni. Drewniane elementy były piękne, ale wnętrze pokryto czystym złotem (2 Księga Kronik 3:4), najlepszym złotem (2 Księga Kronik 3:5), na którym wyryto palmy i łańcuchy. Było to złoto z Parwaim (2 Księga Kronik 3:6), czyli złoto najwyższej jakości. Belki, słupy, ściany i drzwi pokryto złotem (2 Księga Kronik 3:7).

Najświętsze miejsce, które miało dziesięć łokci długości i tyle samo szerokości, pokryto w całości najlepszym złotem (2 Księga Kronik 3:8). Również górne pomieszczenia, a właściwie górne piętro i dach, pokryto złotem od góry do dołu. Każdy gwóźdź, śruba czy kołek mocujący złote płyty ważył pięćdziesiąt syklów albo był tyle wart wraz z wykonaną pracą. Wiele cennych kamieni przeznaczono dla Boga (1 Księga Kronik 29:2; 1 Księga Kronik 29:8) i umieszczono je tam, gdzie najlepiej się prezentowały.

Najwspanialsze dzisiejsze domy nie mogą się poszczycić niczym więcej niż dobrze pomalowanym dachem i ścianami, ale zdobienia świątyni były naprawdę bogate i trwałe. Wykładano ją drogimi kamieniami, bo wskazywała na Nową Jerozolimę, w której nie ma świątyni, ponieważ całe miasto jest święte. Mówi się, że jego mury, bramy i fundamenty są z drogocennych kamieni i pereł (Apokalipsa Jana 21:18; Apokalipsa Jana 21:19; Apokalipsa Jana 21:21).