2 Księga Kronik 27:1 – znaczenie i zastosowanie

Niewiele więcej mówi się tu o Jotamie niż wcześniej w 2 Księdze Królewskiej 15:32. Ten krótki opis daje nam jednak wyraźny obraz jego panowania.

Jotam dobrze rządził. Postępował właściwie w oczach Pana. Całym swoim życiem podobał się Bogu, zabiegał o Jego przychylność i kierował się Jego słowem. Pokazuje to również, że miał dobre serce. „Utwierdził swoje drogi przed Panem, swoim Bogiem” (2 Księga Kronik 27:6). Oznacza to, że postępował rozważnie i mądrze. Zastanawiał się, jak unikać zła i czynić dobro. Patrzył w przyszłość i tak układał swoje sprawy, by móc prowadzić je w uporządkowany sposób. Możliwe też, że chodzi o to, iż mocno postanowił trwać przy Panu. Innymi słowy, wiernie i wytrwale wypełniał swoje obowiązki, z jasnym i stanowczym postanowieniem. Nie był jak niektórzy jego poprzednicy, którzy mieli w sobie coś dobrego, lecz tracili uznanie przez niekonsekwencję i chwiejność. Dobrze zaczęli, ale coś stanęło im na drodze. Z Jotamem było inaczej.

W jego charakterze wyróżniają się dwie rzeczy. Po pierwsze, nie powtórzył błędów swojego ojca, Uzjasza, zwanego także Azariaszem. Jotam czynił wszystko to, co jego ojciec robił dobrze i mądrze, ale nie naśladował jego grzechu. Nie wszedł do świątyni Pana, by składać kadzidło, jak uczynił jego ojciec. Nauczył się na karze, która spotkała Uzjasza, i nie ośmielił się na tak pełen pychy czyn. Nie powinniśmy naśladować nawet najlepszych ludzi w niczym więcej niż w tym, co czynili dobrze. Ich upadki i szkody, jakie z nich wynikły, powinny nas ostrzegać, byśmy postępowali ostrożnie i nie potknęli się o ten sam kamień.

Po drugie, nie zdołał skłonić ludu do poprawy. Lud nadal postępował niegodziwie. Może to wskazywać na pewną winę Jotama, jeśli nie zrobił wszystkiego, co mógł, by naprawić sytuację w kraju. Dobrzy ludzie mogą sami żyć właściwie, a mimo to nie mieć dość odwagi i gorliwości, by zabiegać o reformę wśród innych. Z pewnością jednak wielka część winy spoczywa na ludzie, który nie skorzystał z dobrodziejstw dobrych rządów. Ludzie mieli zdrowe nauczanie i dobry przykład, a mimo to nie chcieli się zmienić. Tak więc zarówno za dobrych, jak i złych królów gromadzili sobie sąd na dzień gniewu. Nadal postępowali niegodziwie, a ogień przetapiający szedł na marne.

Jotamowi dobrze się powodziło i cieszył się wielkim szacunkiem. Wznosił budowle. Zaczął od Bramy Domu Pana, którą naprawił, upiększył i umocnił. Następnie umocnił mur Ofelu, warownej części Jerozolimy, i zbudował miasta w górach Judy (2 Księga Kronik 27:3–4). Zrobił wszystko, co mógł, by umocnić swój kraj i zapewnić mu siłę.

Odnosił też zwycięstwa. Pokonał Ammonitów, którzy najechali Judę za panowania Jehoszafata (2 Księga Kronik 20:1). Jotam zwyciężył ich i nałożył na nich wysoką daninę (2 Księga Kronik 27:5). Stał się potężny (2 Księga Kronik 27:6) pod względem bogactwa, władzy i wpływów wśród okolicznych narodów. Inni zabiegali o jego przyjaźń i bali się jego gniewu. Zawdzięczał to temu, że utwierdził swoje drogi przed Panem, swoim Bogiem. Im wytrwalej trwamy przy Bogu, tym większą mamy siłę, by opierać się złu i czynić dobro.

Jego życie skończyło się zbyt wcześnie, ale odszedł z honorem. Smutnym faktem była jego przedwczesna śmierć, pocieszało go jednak to, że nie doczekał utraty dobrej sławy, jak trzej królowie przed nim. Zmarł w wieku czterdziestu jeden lat (2 Księga Kronik 27:8), a jednak jego wojny i postępowanie, zarówno walki poza granicami kraju, jak i postępowanie w kraju, były tak szlachetne, że opisano je w księgach królów Izraela i Judy (2 Księga Kronik 27:7). Najsmutniejsze jest ostatnie zdanie rozdziału, które mówi, że po Jotamie panował jego syn Achaz, pod każdym względem różniący się od ojca. Gdy bogactwo i władza, które mądrzy ludzie wykorzystywali dla dobra, przechodzą w ręce głupców używających ich do czynienia zła, jest to powód do żałoby.