2 Księga Kronik 24:1 – znaczenie i zastosowanie

Opowieść o dobrym początku Joasza przedstawiono tutaj podobnie jak w Drugiej Księdze Królewskiej 12:1 i kolejnych wersetach. O późniejszym odstępstwie Joasza, opisanym w dalszej części tego rozdziału, wspomina się tam zaledwie pokrótce. Gdy dostrzegamy w ludziach dobro, powinniśmy korzystać z każdej okazji, by o nim mówić, i często o nim pamiętać. O złu należy wspominać tylko tyle, ile to konieczne.

Przede wszystkim warto zauważyć, jak wielkim błogosławieństwem dla młodych ludzi rozpoczynających życie jest opieka mądrych, dobrych i wiernych osób. Joaszem opiekował się Jehojada, kapłan i jego opiekun. Dopóki Jehojada żył, Joasz postępował właściwie. Młodzi ludzie powinni uważać za błogosławieństwo, a nie ciężar, obecność osób, które przestrzegają ich przed złem i zachęcają do tego, co dobre. Przyjmowanie takich rad nie świadczy o słabości, lecz o mądrości. Nie można pomóc komuś, kto nie chce słuchać rad.

Szczególnie mądrze postępują młodzi ludzie, gdy szukają rady w sprawie małżeństwa. Tak uczynił Joasz, powierzając Jehojadzie wybór żon, ponieważ Izebel i Atalia przyniosły królestwu wielkie nieszczęścia (Druga Księga Kronik 24:3). Małżeństwo często w znacznym stopniu kształtuje życie człowieka, na dobre albo na złe, dlatego należy podchodzić do niego z wielką rozwagą.

Widzimy też, że ludzie mogą przez długi czas gorliwie praktykować zewnętrzne formy religijności, kierując się jedynie wychowaniem i wpływem dobrych przyjaciół, choć nie kochają spraw duchowych i nie znajdują w nich wewnętrznej radości. Zewnętrzne naciski mogą skłaniać ludzi ku temu, co dobre, nawet gdy w ich sercach nie działa żywa łaska.

W praktykowaniu zewnętrznych form pobożności osoby, które mają jedynie jej pozór, mogą nawet wydawać się gorliwsze niż ci, którzy doświadczają jej mocy. Joasz z większą troską i zapałem zabiegał o naprawę świątyni niż sam Jehojada. Skarcił nawet Jehojadę za opieszałość w tej sprawie (Druga Księga Kronik 24:6). Łatwiej jest wznosić świątynie, niż samemu stać się świątynią Boga.

Naprawa kościołów to dobre dzieło, w którym każdy powinien uczestniczyć na miarę swoich możliwości, ze względu na porządek i wygodę zgromadzeń religijnych. Uczeni autorzy podają, że we wczesnym Kościele część dziesięcin przeznaczano na ten cel.

Wiele dobrych dzieł zostałoby dziś wykonanych, gdyby zaledwie kilka aktywnych osób dało im początek i dopilnowało, by były kontynuowane. Kiedy Joasz przekonał się, że pieniądze nie wpływają tak, jak się spodziewał, wypróbował inny sposób, który okazał się skuteczny. Wielu ludzi ma dość uczciwości, by poprzeć dobrą sprawę, ale nie dość zapału, by stanąć na jej czele. Wpłacanie pieniędzy do skrzyni przez otwór w pokrywie było nowym rozwiązaniem i być może właśnie ta nowość przyczyniła się do jego powodzenia. Zebrano wiele darów, składanych chętnie, a wszyscy się z tego cieszyli (Druga Księga Kronik 24:10). Czasem praktyczne rozwiązanie, dostosowane do przyzwyczajeń ludzi, może skłonić ich do czynienia tego, co słuszne. Mądrość w takich sprawach jest przydatna.

Największą pochwałą jest wierność, a dla osób, którym powierzono publiczne pieniądze lub zadania, będzie ona źródłem największego pocieszenia. Król i Jehojada wiernie wypłacali robotnikom należne wynagrodzenie, a robotnicy wiernie wykonywali swoją pracę (Druga Księga Kronik 24:12, Druga Księga Kronik 24:13).