2 Księga Kronik 22:1 – znaczenie i zastosowanie

Ten rozdział opowiada o panowaniu Achazjasza, które trwało zaledwie rok. To jednak wystarczająco długo, by wiele się wydarzyło — szkoda tylko, że jego rządy nie były lepsze. Nazywano go także Jehoachazem (2 Księga Kronik 21:17). Tutaj występuje jako Achazjasz. To to samo imię, tyle że jego człony zostały przestawione.

Tekst podaje, że Achazjasz miał czterdzieści dwa lata, gdy objął władzę (2 Księga Kronik 22:2), ale ta liczba nie może być prawidłowa. Jego ojciec, który panował przed nim, zmarł w wieku zaledwie czterdziestu lat, a inna relacja mówi, że Achazjasz miał dwadzieścia dwa lata, gdy zaczął panować (2 Księga Królewska 8:26). Wielu uważa, że podana tu liczba odnosi się do wieku jego matki, Atalii, ponieważ hebrajski tekst można tak odczytać. Ujęto to w sposób, który go hańbi, bo Atalia sprawowała nad nim kontrolę. W praktyce to ona rządziła, a on miał niewiele więcej niż tytuł króla. Inni sądzą, że kopista po prostu zapisał czterdzieści dwa zamiast dwudziestu dwóch, a błąd ten był później przepisywany. W wielu starożytnych przekładach w tym miejscu pojawia się liczba dwadzieścia dwa, a sens tego fragmentu przemawia za takim odczytaniem.

Panowanie Achazjasza podsumowano w zaledwie kilku wersach. Matka i jej rodzina doradzali mu, by czynił zło, co doprowadziło go do zguby. Postępował niegodziwie. Bóg ocalił go, gdy zabito wszystkich jego braci. Był najmłodszy, więc miał wszelkie powody, by być wdzięcznym. Mieszkańcy Jerozolimy również ustanowili go królem po tym, jak pochowali jego ojca w niesławie. Mieli nadzieję, że ta strata czegoś go nauczy i że będzie rządził lepiej. Nie odpowiedział jednak ani na Boże miłosierdzie, ani na ludzką życzliwość. Poszedł za przykładem domu Achaba i czynił zło w oczach Pana, tak jak oni (2 Księga Kronik 22:3–4).

Oddawał cześć Baalowi i Asztarte, fałszywym bogom okolicznych narodów. Niektórzy sądzą, że traktowano te bożki jako pomniejsze istoty, które mogły przybliżyć ludzi do najwyższego Boga, albo jako duchowych pomocników, do których łatwiej było się zwracać w codziennym życiu. To samo w sobie było już złe, ale być może stało się coś jeszcze gorszego. Możliwe, że zaczęto uważać Pana, Boga ich ojców, za jeszcze jednego boga podobnego do tych Baalów, a może nawet za mniej pociągającego, ponieważ Jego kult zakazywał niemoralnych przyjemności, do których zachęcał kult bożków.

Do grzechu skłaniali Achazjasza również jego matka i jej krewni. Jego matka była jego doradczynią (2 Księga Kronik 22:3), a po śmierci ojca pozostali członkowie domu Achaba wciąż popychali go w tym samym kierunku (2 Księga Kronik 22:4). Za życia jego ojca starali się utrzymać go w bałwochwalstwie. Po jego śmierci obawiali się, że haniebny koniec ojca odwiedzie Achazjasza od tej drogi, więc wywierali na niego jeszcze większą presję. Młodzi ludzie często gubią się przez rady bezbożnych, gdy dopiero rozpoczynają życie. Achazjasz mógł otrzymać lepsze wskazówki od książąt, sędziów, kapłanów i lewitów, którzy za czasów jego dziadka nauczali poznawania Boga. Wolał jednak pochlebstwa ze strony domu Achaba, poddał się jego wpływom i robił wszystko, czego od niego chciano.

Te rady doprowadziły go do zguby. Każdy, kto namawia nas do zła, namawia nas też do upadku. Tacy ludzie mogą prawić nam komplementy i zachowywać się jak przyjaciele, ale w rzeczywistości są naszymi największymi wrogami. Ci, którzy deprawują młodych ludzi, niszczą ich. Już samo to, że Achazjasz naraził się na niebezpieczeństwo, przyłączając się do Jorama, króla Izraela, podczas wyprawy na Ramot w Gileadzie, było złe. Joram został tam ranny. Złe rady w sprawach wiary mogą też prowadzić do nierozsądnych decyzji w codziennym życiu, jeśli ktoś nadal za nimi podąża.

Na tym jednak nie koniec. Zacieśniając więzi z Joramem, Achazjasz podzielił los domu Achaba. Przyjechał odwiedzić Jorama (2 Księga Kronik 22:6) właśnie wtedy, gdy Jehu wykonywał Boży wyrok na tej bałwochwalczej rodzinie. Wskutek tego Achazjasz zginął razem z nimi (2 Księga Kronik 22:7–9). To przestroga, by strzec się złego towarzystwa i nie wiązać się z grzesznikami. Nawet jeśli nie zarazimy się ich zepsuciem, możemy podzielić ich los. Wyjdźcie z Babilonu, z tego upadającego domu (Apokalipsa św. Jana 18:4).

Widać tu także Bożą sprawiedliwość. Opatrzność Boża sprawiła, że Achazjasz trafił do Jorama w najgorszym możliwym momencie i zginął razem z nim, jakby wpadł w pułapkę. O tym wydarzeniu była już mowa w innym miejscu (2 Księga Królewska 9:27–28). Czytamy tu również, że Achazjasz został godnie pochowany, w przeciwieństwie do Jorama, którego ciało wrzucono na pole Nabota (2 Księga Królewska 9:26). Stało się tak dlatego, że Achazjasz był synem, a właściwie wnukiem dobrego Jozafata, który całym sercem szukał Pana. Nawet po śmierci uczczono więc pamięć Jozafata, a jego niegodnym potomkom okazano pewien szacunek ze względu na niego. Pamięć o sprawiedliwym jest błogosławiona, lecz imię bezbożnego zgnije.