2 Księga Kronik 2:10 – znaczenie i zastosowanie

Najpierw widzimy odpowiedź Churama na wiadomość Salomona. Okazuje on Salomonowi wielki szacunek i chętnie oferuje pomoc. Ludzie stojący niżej w hierarchii mogą uczyć się od wielkich władców życzliwości i uprzejmości. Churam gratuluje Izraelowi takiego króla: „Ponieważ Pan miłuje swój lud, dlatego ciebie dał im jako króla” (Druga Księga Kronik 2:11). Mądre i dobre rządy są dla narodu wielkim błogosławieństwem i wyraźnym znakiem Bożej przychylności.

Churam nie mówi: „Ponieważ miłuje ciebie”, choć to również było prawdą (Druga Księga Samuela 12:24). Mówi: „Ponieważ miłuje swój lud”. Królowie powinni postrzegać siebie jako wybranych dla dobra ogółu, a nie dla własnej przyjemności. Powinni rządzić tak, by było widać, że zostali ustanowieni z miłości, a nie w gniewie.

Churam oddaje też chwałę Bogu za to, że wzbudził następcę Dawida, ojca Salomona. Wydaje się, że Churam nie tylko życzliwie odnosił się do narodu żydowskiego i cieszył się z jego powodzenia, lecz także przyjął wiarę Izraela i oddawał cześć Panu, Bogu Izraela, jako Stwórcy nieba i ziemi oraz Temu, który daje władzę wszystkim władcom. Wiedział, że to Bóg ustanawia królów.

Gdy Izrael trwał blisko Bożego prawa i oddawał Mu cześć, zachowując w ten sposób swoją godność, okoliczne narody chciały uczyć się od niego prawdziwej wiary. Wcześniej, gdy Izrael popadał w grzech, jego mieszkańcy szybko przejmowali od sąsiadów bożki i fałszywe zwyczaje. Wielkim zaszczytem było przekazywać innym prawdę, zamiast przejmować od nich błędy. Hańbą było postępować odwrotnie.

Churam posłał także Salomonowi bardzo biegłego rzemieślnika, który miał sprostać wszystkim potrzebom związanym z pracami. Człowiek ten pochodził zarówno od Izraelitów, jak i od pogan. Jego matka była Izraelitką, a ojciec Tyryjczykiem. To mieszane pochodzenie trafnie obrazuje zjednoczenie Żydów i pogan w świątyni tworzonej przez Ewangelię, do którego później doszło na inne sposoby.

Churam zgodził się również dostarczyć Salomonowi potrzebne drewno i przewieźć je do Jafy. Liczył przy tym na to, że Salomon zapewni wyżywienie robotnikom, zgodnie z wcześniejszą obietnicą (Druga Księga Kronik 2:15–16). Takie porozumienie zawarto już wcześniej (Pierwsza Księga Królewska 5:8–9).

Następnie poznajemy rozporządzenia Salomona dotyczące robotników. Nie chciał wykorzystywać wolno urodzonych Izraelitów do ciężkich prac przy budowie świątyni, nawet jako nadzorców. Zatrudnił za to cudzoziemców, którzy zaczęli oddawać cześć prawdziwemu Bogu. Nie mieli w Kanaanie dziedzicznej ziemi, takiej jak Izraelici, dlatego często pracowali w rzemiośle i zarabiali na życie dzięki umiejętnościom oraz ciężkiej pracy.

W tamtym czasie w kraju było bardzo wielu takich ludzi (Druga Księga Kronik 2:17). Jeśli niektórzy pochodzili z narodów objętych wyrokiem, mogli podlegać takiemu samemu obowiązkowi jak Gibeonici, których przeznaczono do rąbania drewna dla zgromadzenia. Jeśli zaś nie, i tak mieli poważny obowiązek służyć, ponieważ prawo Mojżesza nakazywało traktować ich sprawiedliwie i pod wieloma względami stawiało na równi z rodowitymi Izraelitami. Powinni więc być wdzięczni i zrobić, co w ich mocy, dla świątyni. Z pewnością otrzymywali zapłatę, w pieniądzach albo w naturze, bo prawo mówiło: „Nie uciskaj przybysza”.

Liczbę tych robotników podaje ten fragment (Druga Księga Kronik 2:2, 2:18): było ich łącznie 150 000. Żyzny Kanaan mógł wyżywić o wiele więcej ludzi, niż liczyła sama rdzenna ludność. Świątynia była tak wielką budowlą, że praca przy niej mogła zająć tak liczne rzesze robotników. Wiele prac przygotowywano wcześniej, więc można było zatrudnić tak dużą grupę, zwłaszcza w lasach Libanu, gdzie robotnicy mogli pracować razem bez tłoku. Gdyby przy tej wielkiej i pięknej budowli nie pracowało tak wielu ludzi, jej ukończenie mogłoby zająć znacznie więcej czasu niż siedem lat, być może tyle, ile trwała budowa katedry św. Pawła.