2 Księga Kronik 15:1 – znaczenie i zastosowanie

Dla Izraela wielkim błogosławieństwem było to, że pośród ludu byli prorocy. A jednak, mimo tego daru, Izraelici w niezrozumiały sposób skłaniali się ku bałwochwalstwu. Później, gdy w okresie Drugiej Świątyni głosy proroków umilkły, a pisma Starego Testamentu zostały już ukończone i regularnie czytano je w synagogach, lud uwolnił się od bałwochwalstwa. Pismo Święte jest najpewniejszym proroctwem i działa z większą mocą niż cokolwiek innego. Kościół łatwiej mógłby dać się zwieść fałszywemu prorokowi niż fałszywej Biblii.

Po zwycięskim powrocie z wojny z Etiopczykami do Asy i jego wojska został posłany prorok. Nie przybył, by im schlebiać ani po prostu pogratulować zwycięstwa. Przyszedł, by pobudzić ich do wypełnienia obowiązku. Na tym właśnie polega właściwe zadanie sług Bożych, także wobec królów i najpotężniejszych ludzi. Duch Boży zstąpił na proroka (Druga Księga Kronik 15:1), by wskazać mu, co ma powiedzieć, a także dodać mu odwagi i jasności w przekazywaniu tych słów.

Najpierw jasno przedstawił im ich sytuację wobec Boga. Nie powinni sądzić, że skoro wygrali tę bitwę, odtąd wszystko będzie już na zawsze pewne. Nie — musieli wiedzieć, że nadal są poddawani próbie. Jeśli będą postępować właściwie, będzie im się dobrze wiodło, a jeśli nie, nie będzie im się wiodło. Słowa „Pan jest z wami, dopóki wy jesteście z Nim” niosą zarówno pociechę, jak i ostrzeżenie. Ci, którzy trwają blisko Boga, będą doświadczać Jego obecności, ale pozostanie ona z nimi tylko tak długo, jak długo będą wiernie wypełniać swój obowiązek.

„Jeśli będziecie Go szukać, da się wam znaleźć”. Jeśli szczerze pragniesz przychylności Boga i do niej dążysz, otrzymasz ją. Módl się, a zwyciężysz. Bóg nigdy nie mówił i nigdy nie powie: „Szukaj Mnie na próżno”. Zob. List do Hebrajczyków 11:6. Jeśli jednak Go opuścisz i porzucisz Jego ustanowione drogi oddawania czci i posłuszeństwa, nie będzie zobowiązany, by pozostać z tobą. Z pewnością cię opuści, a wtedy czeka cię zguba. Obecne zwycięstwa niczego nie gwarantują. Biada tym, od których odchodzi Bóg.

Prorok ukazał im następnie niebezpieczne skutki opuszczenia Boga i Jego ustanowionych dróg. Pokazał też, że krzywdy można naprawić jedynie przez pokutę i powrót do Boga. Gdy Izrael odwracał się od swoich obowiązków, pogrążał się w fali niewiary, bezbożności i nieładu (Druga Księga Kronik 15:3). Nieustannie nękały go wyniszczające wojny, zarówno z obcymi ludami, jak i domowe (Druga Księga Kronik 15:5, Druga Księga Kronik 15:6). Lecz gdy utrapienia skłaniały Izraelitów do powrotu do Boga, przekonywali się, że szukanie Go nie było daremne (Druga Księga Kronik 15:4). Pytanie brzmi: do jakiego okresu odnosi się ten opis?

Niektórzy sądzą, że sięga on czasów sędziów. Dawno temu Izrael był bez prawdziwego Boga, ponieważ oddawał cześć fałszywym bogom. Był to czas niewiedzy. Izraelici mieli kapłanów, ale nie mieli kapłanów nauczających. Mieli starszych, lecz nie mieli prawa, które rzeczywiście wskazywałoby im drogę (Druga Księga Kronik 15:3). Były to smutne czasy: lud często gnębili kolejni wrogowie, zwłaszcza Moabici, Midianici, Ammonici i inni. „Dotykały ich wszelkie przeciwności” (Druga Księga Kronik 15:6), lecz gdy wracali do Boga przez pokutę, modlitwę i odnowę, wzbudzał On dla nich wybawicieli. Wielokrotnie potwierdzała się w ten sposób zasada: Bóg jest z nami, dopóki my jesteśmy z Nim. Wszystko, co dawniej napisano, napisano dla naszego pouczenia.

Inni sądzą, że opis ten przedstawia sytuację dziesięciu plemion, które w czasach Asy stanowiły główną część ludu nazywanego Izraelem. Odkąd Jeroboam ustanowił cielce, twierdził, że oddaje cześć Bogu, który wyprowadził Izraela z Egiptu, ale jego bałwochwalstwo w rzeczywistości prowadziło lud do jawnej niewiary. Izraelici byli bez prawdziwego Boga — nic dziwnego, skoro brakowało im kapłanów nauczających. Kapłani Jeroboama nie nauczali, dlatego lud nie znał prawa. Niemal niemożliwe jest podtrzymanie życia religijnego bez posługi głoszenia. W tamtych czasach nie było pokoju (Druga Księga Kronik 15:5). Wojna z Judą nieustannie napawała Izraelitów lękiem, podobnie jak niedawny bunt Baszy i inne, niewymienione tu nieszczęścia. Rozmaitymi grzechami prowokowali Boga, a On zsyłał na nich rozmaite udręki. Gdy jednak wracali do Boga, On im odpowiadał. Juda powinna wyciągnąć z tego wnioski. Niech nieszczęścia sąsiadów staną się dla niej ostrzeżeniem. Nie powinna wspierać kultu rzeźbionych bożków, skoro widzi, do jakiego nieszczęścia prowadzą.

Jeszcze inni uważają, że cały ten fragment należy odczytywać w czasie przyszłym jako ostrzeżenie przed tym, co wydarzy się później. Izrael będzie wtedy pozbawiony prawdziwego Boga i kapłana nauczającego, a kolejne wyroki będą go przygniatać, aż lud powróci do Boga i zacznie Go szukać. Zob. Księga Ozeasza 3:4.

Na tej podstawie prorok zachęcił ich, by odważnie i wytrwale kontynuowali odnowę (Druga Księga Kronik 15:7): „Bądźcie mocni, bo wasza praca zostanie nagrodzona”. Dzieło Boże należy wykonywać pilnie i z ochotnym sercem, ale nie da się go dokonać bez niezłomnej wytrwałości. Powinno nas to umacniać w wierze, bo możemy być pewni, że ostatecznie na tym nie stracimy. Nasza praca nie pozostanie bez nagrody. Jak mogłoby być inaczej, skoro samo jej wykonywanie jest już nagrodą?