2 Księga Kronik 14:8 – znaczenie i zastosowanie

Po pierwsze, pokój w królestwie Asy został zakłócony przez potężną armię z Etiopii, która najechała Judę (Druga Księga Kronik 14:9–10). Choć Asa i jego lud nadal szukali Boga, spotkał ich ten strach, aby ich wiara została poddana próbie i aby Bóg mógł w niezwykły sposób okazać swoją moc. Armia była ogromna i liczyła milion żołnierzy. Asa przekonał się, jak ważne było przygotowanie wojska na czas zagrożenia. To, co wcześniej mogło wydawać się zbędne, szybko może okazać się bardzo przydatne.

Po drugie, gdy zagrożenie zawisło nad Asą, zwrócił się do Boga (Druga Księga Kronik 14:11). W spokojnych i pomyślnych czasach szukał Boga, dlatego w chwili trudności mógł mówić do Niego z pełną ufnością i nazywać Go swoim Bogiem. Jego modlitwa jest krótka, ale wiele mówi.

Zaczyna od oddania Bogu chwały za Jego nieograniczoną moc i władzę: „Nie ma dla Ciebie znaczenia, czy pomagasz przez wielu, czy przez nielicznych, przez silnych czy przez tych, którzy nie mają siły” (zob. Pierwsza Księga Samuela 14:6). Bóg działa własną mocą, a nie siłą narzędzi czy ludzi (Księga Psalmów 21:13). Jego chwałą jest niesienie pomocy słabym i okazywanie mocy przez dzieci oraz tych, którzy wydają się mali i bezsilni. W istocie Asa mówi: „Panie, nie prosimy Cię, abyś stanął po naszej stronie dlatego, że mamy silną armię, której możesz użyć. Prosimy, bo bez Ciebie nie mamy żadnej mocy”.

Asa odwołuje się też do przymierza łączącego ich z Bogiem. Mówi: „O Panie, nasz Boże”, a następnie: „Ty jesteś naszym Bogiem”. Wybrali Go na swojego Boga, trwali przy Nim i ufali Jego obietnicy, że będzie ich Bogiem. Asa mówi również o swojej zależności od Boga i o tym, że podczas tej wyprawy zwracali się ku Niemu. Był dobrze przygotowany, ale nie pokładał ufności w tych przygotowaniach. Mówi raczej: „Panie, polegamy na Tobie i w Twoim imieniu wyruszamy przeciw tej wielkiej armii. Idziemy za Twoim pozwoleniem, dla Twojej chwały i ufając Twojej mocy”.

Asa powierza Bogu także sprawę Jego czci. Mówi: „Niech człowiek nie zwycięży nad Tobą”. Gdyby wróg pokonał Judę, wyglądałoby to tak, jakby zwyciężył Boga, bo Juda należy do Boga, polega na Nim i wyrusza w Jego imieniu. Wróg jest tylko śmiertelnym człowiekiem. Bóg powinien ukazać, jak nierówna jest walka między zwykłym człowiekiem a żywym Bogiem. Asa prosi Boga, by bronił własnej czci i strzegł świętości swojego imienia.

Po trzecie, Bóg dał Asie wspaniałe zwycięstwo nad wrogami. Najpierw wprawił przeciwników w zamęt i rozbił ich siły (Druga Księga Kronik 14:12). Pan przeraził Etiopczyków niewytłumaczalnym dla nich strachem, tak że uciekli, nie wiedząc, dokąd się zwrócić. Następnie Asa i jego ludzie wykorzystali zwycięstwo, które dał im Bóg.

Pokonali wrogów, którzy padli przed Panem, bo któż może się przed Nim ostać? Padli także przed Jego zastępem, czyli albo przed niewidzialnym wojskiem aniołów, którego Bóg użył przeciwko nim, albo przed wojskiem Izraela, nazywanym zastępem Boga, bo należało do Niego i On nim kierował. Izraelici zabrali też wiele łupów z obozu wroga, zbierając dobytek poległych i rzeczy pozostawione w bagażach. Następnie uderzyli na miasta, które przyłączyły się do Etiopczyków i udzieliły im schronienia, i stamtąd również zabrali łupy (Druga Księga Kronik 14:14). Miasta te nie mogły stawić oporu, bo spadł na nie strach przed Panem: Bóg napełnił je takim przerażeniem, że zabrakło im odwagi, by walczyć z Judą. Na koniec Izraelici uprowadzili z ziem wroga bardzo wiele bydła (Druga Księga Kronik 14:15). W ten sposób bogactwo grzesznika przypadło sprawiedliwemu.