2 Księga Kronik 1:18 – znaczenie i zastosowanie

Mądrość nie została dana Salomonowi wyłącznie po to, by mógł rozmyślać albo przyjemnie przemawiać, lecz także po to, by działać. Dlatego od razu zaczyna ją wykorzystywać. Przede wszystkim postanawia zbudować świątynię ku czci imienia Pana. Słuszne jest, by najpierw służono Temu, który jest pierwszy, dlatego świątynia powstaje przed jego pałacem. Salomon nie buduje głównie dla własnej wygody ani po to, by podkreślić swoją potęgę, lecz dla chwały królestwa Bożego i dobra swojego ludu.

Najmądrzejsi są ci, którzy najwięcej poświęcają dla chwały Boga i pomyślności swojej społeczności. Nie jesteśmy stworzeni dla samych siebie, lecz dla Boga i ojczyzny.

Salomon wysyła następnie wiadomość do Churama, króla Tyru, prosząc go o pomoc w realizacji swoich planów. Jego prośba jest podobna do tej opisanej w Pierwszej Księdze Królewskiej 5:2 i kolejnych wersetach, ale tutaj została przedstawiona szerzej. Salomon zaczyna od przypomnienia Churamowi o przyjaźni, jaką ten okazywał Dawidowi, ojcu Salomona. „Jak dobrze traktowałeś Dawida, tak potraktuj i mnie” — mówi Salomon. Powinniśmy okazywać życzliwość przyjaciołom naszych rodziców i możemy też słusznie liczyć na ich życzliwość.

Salomon wyjaśnia również, czemu ma służyć świątynia. Ma być miejscem kultu, do którego będą przynoszone wszystkie ofiary ustanowione przez Boga ku czci Jego imienia. Świątynia ma być zbudowana dla Boga i służyć Jego czci. Taki powinien być cel całej naszej pracy: by wszystko, co mamy i co robimy, przynosiło chwałę Bogu. Salomon wymienia różne czynności, które będą się tam odbywać, aby pouczyć Churama. Prawdy prawdziwej wiary nie były skrywane, w przeciwieństwie do tajemnych obrzędów fałszywego pogańskiego kultu.

Salomon stara się też ukazać Churamowi wielkość Boga Izraela. Nasz Bóg jest wielki, większy niż wszyscy bogowie, wszystkie bożki i wszyscy władcy. Bożki są niczym, władcy zaś są mali, a jedni i drudzy podlegają władzy Boga Izraela. Dlatego świątynia powinna być okazała — nie dlatego, że może dorównać wielkości Boga, bo żaden budynek nie jest w stanie tego uczynić, lecz dlatego, że ma odzwierciedlać wielkość czci, jaką Mu oddajemy. Nawet bardzo wielka świątynia nie może jednak pomieścić wielkiego Boga. Churam nie powinien sądzić, że Bóg Izraela mieszka w świątyni zbudowanej ludzkimi rękami (Dzieje Apostolskie 17:24). Niebo nie może Go ogarnąć. Świątynia służy jedynie kapłanom i czcicielom Boga jako odpowiednie miejsce, w którym mogą składać Mu ofiary.

Salomon okazuje także pokorę. Choć jest potężnym królem, mówi: „Kimże ja jestem, by zbudować Mu świątynię?”. Taka postawa jest właściwa przy każdej pracy wykonywanej dla Boga. Powinniśmy ją zaczynać od głębokiej świadomości własnej słabości i tego, że nie jesteśmy w stanie uczynić niczego, co dorównałoby wielkości Boga. Mądrość oznacza również ostrożność w rozmowach z ludźmi spoza wspólnoty wiary, aby nasze słowa i czyny nie dawały im błędnego wyobrażenia o Bogu. Właśnie tak postępuje Salomon w kontaktach z Churamem.

Następnie Salomon przedstawia swoje prośby bardziej szczegółowo. Prosi Churama, by przysłał mu wykwalifikowanego człowieka, który pokieruje pracami. Salomon ma już w Jerozolimie i Judzie uzdolnionych rzemieślników zapewnionych przez Dawida (Pierwsza Księga Kronik 22:15). Nie oznacza to więc, że Żydom brakowało rzemieślników. Salomon chce jednak kogoś, kto potrafi nadzorować prace, a Tyryjczycy byli szczególnie biegli w rzeźbieniu i precyzyjnym rzemiośle. Ponieważ prace przy świątyni powinny być wykonane na najwyższym poziomie, prosi o najlepszych dostępnych fachowców.

Prosi również o dobre materiały, zwłaszcza o duże ilości cedru i innego drewna. Świątynia ma być niezwykle okazała, dlatego nie należy szczędzić ani kosztów, ani starań. Na koniec Salomon obiecuje odpowiednio zatroszczyć się o robotników. Dostarczy im sporo pszenicy, jęczmienia, wina i oliwy. Nie chce, by byli źle żywieni, lecz by otrzymywali hojne porcje najlepszej żywności. Ci, którzy zatrudniają robotników, powinni zadbać nie tylko o uczciwe wynagrodzenie, ale też o zdrowe i wystarczające wyżywienie. Zamożni pracodawcy powinni traktować ubogich pracowników tak, jak sami chcieliby być traktowani, gdyby zamienili się z nimi miejscami.