1 List do Tesaloniczan 1:2 – znaczenie i zastosowanie

Paweł rozpoczyna od dziękczynienia Bogu. Za chwilę wspomni o tym, co przynosiło mu radość, świadczyło o dobrym charakterze Tesaloniczan i było dla nich wielką pomocą, dlatego najpierw dziękuje Bogu. Bóg jest źródłem każdego dobra, które otrzymujemy i które czynimy. To Jego czcimy w modlitwie i uwielbieniu. Dziękowanie Bogu jest stałym obowiązkiem. Nawet gdy akurat nie wypowiadamy słów wdzięczności, powinniśmy zachowywać wdzięczne serce za dobroć Boga.

Powinniśmy często dziękować Bogu. Nie tylko za błogosławieństwa, które sami otrzymujemy, lecz także za dobro, którego On udziela innym, w tym innym wierzącym. Paweł dziękował nie tylko za najbliższych przyjaciół czy tych, którzy wydawali się szczególnie obdarowani, ale za wszystkich. Łączył uwielbienie z modlitwą. Gdy w modlitwie i błaganiu przedstawiamy Bogu nasze prośby, powinniśmy robić to z wdzięcznością (List do Filipian 4:6). Podobnie, dziękując Bogu za błogosławieństwo, powinniśmy również się modlić.

Powinniśmy modlić się zawsze, nieustannie, i modlić się nie tylko za siebie, lecz także za innych. Dotyczy to również naszych przyjaciół. Powinniśmy pamiętać o ich imionach, potrzebach i sytuacji. Nawet jeśli nie wypowiadamy na głos każdej szczegółowej prośby, warto mieć ich w pamięci i wspominać o nich przed Bogiem. W naszym życiu i w życiu naszych przyjaciół jest wiele powodów do wdzięczności Bogu, a także wiele powodów, by nadal prosić Go o kolejne dobre dary.

Paweł wymienia następnie to, co skłaniało go do wdzięczności. Przede wszystkim dziękuje Bogu za łaski zbawcze, których Tesaloniczanie doświadczyli. Główne powody jego wdzięczności to ich wiara, miłość i nadzieja. Ich wiara stała się szeroko znana i rozeszła się daleko (Pierwszy List do Tesaloniczan 1:8). Wiara jest podstawową łaską, a ich wiara była żywa, ponieważ przejawiała się w działaniu. Prawdziwa wiara zawsze wydaje owoce. Kształtuje serce i życie, prowadząc do działania dla Boga i do zabiegania o własne zbawienie. Widząc owoce własnej wiary i wiary innych, możemy czerpać z nich otuchę. Wiara daje się poznać po uczynkach (List Jakuba 2:18).

Paweł wspomina także o ich miłości i trudzie, który z niej wynikał. Miłość jest jedną z najważniejszych łask. Jest cenna w tym życiu, a w przyszłym przetrwa i osiągnie pełnię. Wiara działa przez miłość. Miłość do Boga i bliźniego jest widocznym wyrazem wiary. Ponieważ miłość skłania do działania, sprawia, że jesteśmy gotowi ponosić trud i dokładać starań w życiu religijnym.

Następnie Paweł mówi o ich nadziei i cierpliwości, która z niej wypływała. Zostaliśmy zbawieni w nadziei. Nadzieja jest jak hełm żołnierza i kotwica żeglarza, bo pomaga nam w niebezpieczeństwie i utrapieniu. Gdy nadzieja życia wiecznego jest prawdziwa, przejawia się w cierpliwości: zarówno w znoszeniu obecnych trudności, jak i w oczekiwaniu na przyszłą chwałę. Jeśli mamy nadzieję na to, czego nie widzimy, oczekujemy tego z cierpliwością (List do Rzymian 8:25).

Paweł nie poprzestaje na wymienieniu wiary, nadziei i miłości. Wskazuje też na ich przedmiot i źródło: naszego Pana Jezusa Chrystusa. Zwraca również uwagę na ich szczerość, mówiąc, że te łaski były widoczne przed Bogiem, naszym Ojcem. Silnym bodźcem do szczerości jest pamięć o tym, że Bóg zawsze na nas patrzy. Jesteśmy szczerzy, gdy we wszystkim, co robimy, staramy się podobać Bogu. To, co jest słuszne w Jego oczach, jest naprawdę słuszne. Działanie wynikające z wiary, trud podejmowany z miłości i cierpliwość płynąca z nadziei są szczere, gdy praktykuje się je przed Bogiem.

Paweł wskazuje również na źródło tych łask: miłość Boga, który wybiera, czyli Jego miłość wyrażoną w wybraniu. Niektórzy rozumieją wybranie w tym miejscu jedynie jako oddzielenie Tesaloniczan od niewierzących Żydów i pogan w chwili, gdy uwierzyli. Jednak słowa Pawła sięgają do odwiecznego zamysłu Boga, zgodnie z którym dokonuje On wszystkiego według postanowienia swojej woli (List do Efezjan 1:11). Paweł nazywa Tesaloniczan „umiłowanymi braćmi”, ponieważ więź między chrześcijanami wynika z wyboru i miłości Boga. To mocny powód, byśmy i my kochali się nawzajem: wszyscy jesteśmy umiłowani przez Boga, który kochał nas, zanim pojawiło się w nas cokolwiek, co mogłoby na tę miłość zasłużyć.

Apostołowie wiedzieli, że Bóg wybrał Tesaloniczan, a oni sami mogli się o tym przekonać po owocach tego wybrania. Świadczyły o nim ich szczera wiara, nadzieja i miłość, a także powodzenie Ewangelii pośród nich. Wszyscy, którzy zostają w czasie powołani i uświęceni, zostali od wieczności wybrani do zbawienia. Wybór Boga wynika z Jego dobrej woli i czystej łaski, a nie z zasług człowieka. Można go rozpoznać po owocach. Gdy dziękujemy Bogu za łaskę, którą obdarzył nas samych lub innych, powinniśmy sięgać myślą do jej źródła i dziękować Mu za miłość, z jaką nas wybrał i która sprawia, że różnimy się od innych.

Kolejnym powodem wdzięczności Pawła było powodzenie jego posługi wśród Tesaloniczan. Dziękował ze względu na nich, ale również na siebie, bo jego trud nie poszedł na marne. Ich gotowość do przyjęcia Ewangelii potwierdzała jego apostolstwo i dodawała mu otuchy w pracy oraz cierpieniu. Była także dowodem, że zostali wybrani i umiłowani przez Boga. Właśnie po tym Paweł poznał ich wybranie. Został uniesiony do nieba w widzeniu, ale nie zajrzał do zapisów wieczności. Poznał wybranie Tesaloniczan po tym, że Ewangelia przyniosła wśród nich owoce (Pierwszy List do Tesaloniczan 1:5).

Paweł dziękuje Bogu, że Ewangelia dotarła do Tesaloniczan nie tylko w słowie, lecz także z mocą. Nie poprzestali na jej usłyszeniu, ale poddali się jej działaniu. Ewangelia nie tylko zadowoliła ich umysły czy przyjemnie zabrzmiała w uszach. Dotarła do ich serc, poruszyła sumienia i odmieniła ich życie. Podobnie możemy rozpoznać wybranie, gdy nie powtarzamy prawdy Boga jak papugi, lecz odczuwamy jej moc w sercu: uśmierca ona nasze grzechy, osłabia wpływ świata i kieruje nas ku temu, co niebiańskie. Ewangelia przyszła również w Duchu Świętym, czyli za sprawą potężnego działania Ducha Bożego.

Wszędzie tam, gdzie Ewangelia działa z mocą, powinniśmy przypisywać to działaniu Ducha Świętego. Jeśli Duch Boży nie towarzyszy Słowu Bożemu i nie czyni go skutecznym, pozostaje ono martwą literą. Litera zabija, Duch zaś daje życie.

Ewangelia dotarła do Tesaloniczan także z głębokim przekonaniem. Przyjęli ją dzięki mocy Ducha Świętego i byli całkowicie przekonani, że jest prawdziwa. Dlatego zarzuty i wątpliwości nie były w stanie łatwo zachwiać ich wiarą. Byli gotowi zrezygnować ze wszystkiego dla Chrystusa i powierzyć prawdzie Ewangelii swoje dusze oraz wieczną przyszłość.

Słowo Ewangelii nie było tylko kolejnym zbiorem poglądów, podobnym do rozważań filozofów o niepewnych sprawach. Stało się przedmiotem ich wiary i ufności. Ich wiara była dowodem na to, czego nie widać. W ten sposób Tesaloniczanie poznali, jakimi ludźmi Paweł i jego współpracownicy byli pośród nich, co dla nich uczynili i jak Bóg pobłogosławił ich pracy.