1 Księga Samuela 30:1 – znaczenie i zastosowanie

Widzimy tu, jak Amalekici napadli na Syklag podczas nieobecności Dawida i jakie zniszczenia po sobie zostawili. Uderzyli na niebronione miasto, złupili je, spalili i uprowadzili kobiety oraz dzieci (Pierwsza Księga Samuela 30:1–2). Zapewne chcieli wziąć odwet za szkody, które Dawid niedawno wyrządził im i ich ziemi (Pierwsza Księga Samuela 27:8). Kto narobił sobie wielu wrogów, nie powinien pozostawiać własnego domu bez ochrony. Kto śmiało postępuje wobec innych, powinien liczyć się z tym, że inni podobnie postąpią wobec niego, i odpowiednio się przygotować.

Można wyciągnąć z tego kilka wniosków. Po pierwsze, jak się okazało, błędne miłosierdzie Saula, który oszczędził Amalekitów, przyniosło teraz kłopoty. Gdyby zniszczył ich, jak powinien, nie mogliby wyrządzić tej szkody. Po drugie, Dawid był karcony za to, że tak pochopnie wyruszył z Filistynami przeciwko Izraelowi. Bóg pokazał mu, że lepiej byłoby zostać w domu i troszczyć się o swoją rodzinę. Kiedy wyruszamy, by wypełnić obowiązek, możemy ufać, że Bóg będzie czuwał nad naszymi bliskimi podczas naszej nieobecności. Nie możemy jednak liczyć na to w innym przypadku. Po trzecie, Bóg wyraźnie powstrzymał Amalekitów przed zabiciem jeńców. Gdy Dawid napadał na nich, zabijał wszystkich (Pierwsza Księga Samuela 27:9). Nie ma ludzkiego powodu, dla którego Amalekici nie mieliby odpłacić mu w ten sam sposób, jeśli nie powstrzymał ich Bóg. Wszystkie serca są w Jego ręku i może On pohamować nawet najokrutniejszych ludzi. Niezależnie od tego, czy oszczędzili jeńców, by ich wystawiać na pokaz, sprzedać czy uczynić niewolnikami, nad wszystkim czuwała ręka Boga. Posłużył się Amalekitami, by skorygować postępowanie domu Dawida, a nie by go zniszczyć.

Gdy Dawid i jego ludzie wrócili i zobaczyli spalone domy oraz uprowadzone żony i dzieci, ogarnął ich rozpaczliwy żal. Przez trzy dni maszerowali z obozu Filistynów do Syklag, spodziewając się odpoczynku we własnych domach i radości ze spotkania z rodzinami. Zamiast tego zastali mroczny i przerażający widok (Pierwsza Księga Samuela 30:3). Płakali, aż zabrakło im sił, by dalej płakać. Dawid również przeżywał ten ból (Pierwsza Księga Samuela 30:4). Wzmianka o Achinoam i Abigail, żonach Dawida, pokazuje, jak głęboko dotknęło go ich uprowadzenie. Nawet najodważniejsi nie tracą godności, gdy opłakują cierpienie rodziny i przyjaciół.

Nieszczęście spotkało ich podczas nieobecności, a Amalekici od dawna napadali na Izraelitów, gdy mieli przewagę. Po powrocie zastali skutki napadu i wygląda na to, że dopiero własne oczy uświadomiły im, co się stało. Nigdy nie wiemy, jakie nieszczęście może czekać na nas po powrocie do domu. Podróż może zacząć się radośnie, a zakończyć smutkiem. Nie chełpmy się więc jutrem ani nawet dzisiejszym wieczorem, bo nie wiadomo, co przyniesie dzień, a nawet jego część (Księga Przysłów 27:1). Jeśli po powrocie z podróży zastajemy dom bezpieczny i nietknięty, zamiast zniszczonego, powinniśmy dziękować za to Panu.

Na Dawida czekała kolejna gorzka próba. Jego ludzie zaczęli mówić o ukamienowaniu go (Pierwsza Księga Samuela 30:6). Obwiniali go o nieszczęście, zarówno dlatego, że sprowokował Amalekitów, jak i dlatego, że pozostawił Syklag bez straży. Gdy ludzi spotykają kłopoty, często wyładowują złość na tym, kogo uznają za ich przyczynę, nie dostrzegając Bożej opatrzności, czyli Jego mądrego kierowania wydarzeniami. Zwrócili się przeciwko Dawidowi także dlatego, że ich nadzieje legły w gruzach. Spodziewali się awansu i zaszczytów, gdy za nim pójdą, a teraz czuli się zrujnowani i zdesperowani. Nieopanowany gniew może popchnąć człowieka do nierozważnych i brutalnych czynów.

Była to ciężka próba dla Dawida, człowieka według serca Bożego. Saul wygnał go z jego kraju, Filistyni wypędzili go ze swojego obozu, Amalekici złupili jego miasto, jego żony zostały uprowadzone, a teraz własni towarzysze grozili mu śmiercią. Byli to ludzie, których przyjął pod swoją opiekę i żywił. Zamiast go pocieszyć, zwrócili się przeciwko niemu. Silna wiara często musi przejść przez ciężkie próby. Dawid znalazł się jednak w najgorszym położeniu tuż przed tym, jak został królem. Być może właśnie wtedy otworzyła się przed nim droga do tronu. Czasem sytuacja ludu Bożego jest najgorsza tuż przed tym, jak zaczyna się poprawiać.

W tym całym cierpieniu Dawid zwrócił się do Boga. „Dawid umocnił się w Panu, swoim Bogu” (Pierwsza Księga Samuela 30:6). Jego ludzie byli rozgoryczeni i rozgniewani, a ich niezadowolenie jeszcze bardziej pogłębiało trudności. Własna niecierpliwość utrudniała im znoszenie żalu. Dawid poradził sobie lepiej. Dawał pole do działania otrzymanym łaskom, podczas gdy oni dali upust swoim namiętnościom, i zachował spokój ducha, ufając Bogu. Być może słowa te odnoszą się szczególnie do gróźb jego ludzi. Mówili o ukamienowaniu go, lecz Dawid nie próbował odpłacać im zemstą ani nie dał się przygnieść ich groźbom. Zamiast tego umocnił się w Panu, swoim Bogu.

Wierzył i rozważał Bożą moc, opatrzność, sprawiedliwość i dobroć. Pamiętał, że Bóg często najpierw uniża człowieka, a potem go podnosi. Pamiętał też o Bożej trosce nad tymi, którzy Mu służą i Mu ufają, a także o szczególnych obietnicach, że Dawid bezpiecznie zasiądzie na tronie. Mając te prawdy przed oczami, podtrzymywał samego siebie i nie wątpił, że obecne trudności dobrze się zakończą. Ci, którzy uznali Pana za swojego Boga, mogą czerpać z tej więzi odwagę nawet w najgorszych chwilach. Umacnianie się w Bogu jest dla Jego ludu zarówno obowiązkiem, jak i mądrością. Można Mu ufać, że dla tych, którzy Go kochają, wyprowadzi światło z ciemności, pokój z utrapienia, a dobro ze zła (List do Rzymian 8:28). Dawid przekonał się o tym w praktyce, a przyniosło mu to pociechę: „Gdy się boję, ufam Tobie”. Nawet gdy zabrakło mu własnych sił, nie zabrakło mu wiary.