1 Księga Samuela 24:2 – znaczenie i zastosowanie

W tym miejscu Saul ponownie zaczyna ścigać Dawida (1 Księga Samuela 24:1–2). Gdy tylko bezpiecznie wrócił z walki z Filistynami, a wygląda na to, że odniósł pewne sukcesy, znów zaczął szukać Dawida, by go skrzywdzić. Był zdecydowany zaatakować ponownie, jakby został wydany, by dopuszczać się wszelkiego zła (Księga Jeremiasza 7:10). Filistyni wciąż najeżdżali kraj, co powinno uświadomić Saulowi, jak bardzo potrzebuje Dawida w wojsku, lecz tylko jeszcze bardziej go rozgniewało. Gdy dowiedział się, że Dawid przebywa na pustyni En-Gedi, zabrał ze sobą trzy tysiące wybranych ludzi i ruszył za nim wśród skał, gdzie żyły dzikie kozy.

Można by pomyśleć, że Saul zostawi tam Dawida w spokoju. Dawid znalazł się w trudnym położeniu i niewiele mógł zdziałać, więc po co Saul miałby zazdrościć mu choćby tego schronienia? Saul jednak nie zaznałby spokoju, dopóki Dawid nie umarłby. Nienawiść nie dawała mu wytchnienia i nie potrafił się zadowolić, póki Dawid żył.

Opatrzność sprawiła, że Saul sam wszedł do tej samej jaskini, w której ukrywali się Dawid i jego ludzie (1 Księga Samuela 24:3). W tamtej okolicy znajdowały się ogromne jaskinie w zboczach skał i wzgórz. Niektóre były naturalne, a inne zapewne ludzie powiększyli, by chronić owce przed słońcem i upałem. Być może dlatego Pismo Święte wspomina o miejscach, gdzie stada odpoczywały w południe (Pieśń nad Pieśniami 1:7). Dawid i jego ludzie przebywali w tej jaskini, choć prawdopodobnie nie cała ich sześciusetosobowa grupa, lecz tylko najbliżsi towarzysze. Pozostali ukrywali się w innych miejscach.

Saul wszedł do jaskini sam, ale nie dlatego, że szukał Dawida. Zapewne nie przyszło mu do głowy, że Dawid mógł ukrywać się z owcami w jaskini, bo wyobrażał sobie, że wspina się po skałach wśród dzikich kóz. Saul wszedł, żeby „okryć sobie nogi”, czyli odpocząć i zdrzemnąć się przez chwilę w chłodnym, cichym miejscu. Najpewniej wysłał swoich ludzi naprzód, a przy wejściu do jaskini zostawił tylko kilku. Niektórzy uważają, że to wyrażenie znaczy coś innego, ale takie wyjaśnienie wydaje się bardziej prawdopodobne.

Ludzie Dawida namawiali go, by zabił Saula, skoro nadarzyła się tak wyraźna sposobność (1 Księga Samuela 24:4). Mówili, że to właśnie dzień, na który czekał, czas, o którym Bóg mówił, gdy Dawid został namaszczony na króla. Wydawało się, że ta chwila zakończy jego udręki i otworzy mu drogę do tronu. Saul był całkowicie w jego mocy, a łatwo było przypuszczać, że gdyby role się odwróciły, Saul nie okazałby Dawidowi litości. Dlatego namawiali go, by natychmiast zadał Saulowi śmiertelny cios.

Widać tu, jak łatwo możemy błędnie rozumieć słowa Boga i Jego opatrzność. Bóg obiecał wybawić Dawida z rąk Saula, ale jego ludzie uznali, że oznacza to, iż Dawid powinien zniszczyć Saula. Ponieważ Saul był teraz bezbronny, założyli, że Dawid ma prawo go zabić. Jednak to, że mamy nad kimś władzę, nie znaczy, że wolno nam go skrzywdzić.

Dawid odciął skraj szaty Saula, lecz zaraz potem jego serce go za to zganiło (1 Księga Samuela 24:5). Nie wyrządził Saulowi rzeczywistej krzywdy, a skrawek materiału był dla Dawida dowodem, że mógł go zabić, gdyby tego chciał (1 Księga Samuela 24:11). Mimo to Dawid żałował nawet tego czynu, bo dotyczył on królewskiego honoru Saula. Dobrze, gdy sumienie niepokoi nas nawet z powodu rzeczy, które wydają się błahe. Świadczy to o tym, że sumienie jest czujne i wrażliwe, a takie sumienie pomaga ustrzec się poważniejszego grzechu.

Dawid stanowczo przemówił do siebie i swoich ludzi, sprzeciwiając się wyrządzeniu Saulowi jakiejkolwiek krzywdy. Najpierw powiedział samemu sobie: „Niech Pan broni mnie przed tym, abym miał to uczynić” (1 Księga Samuela 24:6). Od grzechu powinniśmy się odwracać i stawiać mu opór nie tylko silną wolą, lecz także świętym wstrętem. Dawid nie widział w Saulu wyłącznie wroga i człowieka stojącego na drodze do władzy. Widział w nim pomazańca Boga, człowieka ustanowionego do sprawowania rządów tak długo, jak Bóg na to pozwoli, a więc otoczonego szczególną Bożą ochroną. Widział w nim również swojego pana i wiedział, że jest mu winien wierność. Słudzy i poddani powinni uczyć się z tego lojalności i sumiennego wypełniania obowiązków, nawet gdy są źle traktowani (Pierwszy List Piotra 2:18).

Dawid powstrzymał też swoich ludzi przed zaatakowaniem Saula (1 Księga Samuela 24:7). Sam nie chciał dopuścić się tego zła i nie pozwolił, by zrobili to ludzie wokół niego. Odpłacił dobrem człowiekowi, który odpłacał mu złem za dobro. Był zapowiedzią Chrystusa, który wybawiał swoich prześladowców, i dał wszystkim wierzącym przykład, by nie ulegali złu, lecz zło dobrem zwyciężali.

Dawid wyszedł potem za Saulem. Choć nie chciał go zabić, mądrze wykorzystał tę sposobność, by spróbować położyć kres nienawiści Saula i pokazać mu, że nie jest takim człowiekiem, za jakiego Saul go uważał. Samo wyjście z ukrycia i pokazanie się było wyrazem szacunku. Dawid wiedział, że Saul może go zabić, gdy tylko go zobaczy, a jednak zaufał mu na tyle, by spokojnie przemówić i przedstawić jasny dowód swojej niewinności.

Dawid zachował pokorę i okazał szacunek. Skłonił się twarzą do ziemi i oddał cześć temu, komu się ona należała. Uczy nas w ten sposób, byśmy z pokorą i szacunkiem odnosili się do tych, którzy stoją wyżej od nas, nawet jeśli bardzo źle nas potraktowali.