1 Księga Samuela 24:10 – znaczenie i zastosowanie

Słowa Dawida skierowane do Saula są pełne ciepła i poruszające. Dawid chce pokazać Saulowi, jak wielką krzywdę wyrządza, ścigając go, i przywrócić między nimi pokój. Mówi z szacunkiem, ale też otwarcie.

Nazywa Saula „ojcem”, ponieważ Saul był królem Izraela, ojcem narodu, a zarazem teściem Dawida. Od ojca można oczekiwać współczucia i sprawiedliwej oceny. To nienaturalne, by władca próbował zgładzić wiernego poddanego, tak jak nienaturalne jest, by ojciec niszczył własne dzieci.

Dawid przypisuje gniew Saula złym doradcom: „Dlaczego słuchasz słów ludzi?” (Pierwsza Księga Samuela 24:9). Kiedy król postępuje źle, słusznie można obwiniać tych, którzy go do tego nakłonili albo nie ostrzegli go przed takim postępowaniem. Dawid miał wszelkie powody, by sądzić, że Saulem kierują zazdrość i nienawiść, ale życzliwie zakłada, że inni mogli go zwieść i wmówić mu, że Dawid jest jego wrogiem.

Szatan, wielki oskarżyciel wierzących, wciąż działa przez swoich pomocników w wielu miejscach, zwłaszcza na dworach i u władzy. Tacy ludzie często próbują przedstawiać lud Boży jako wrogów władców i zagrożenie dla kraju. Następnie podsycają powszechną nienawiść do nich, jakby byli dzikimi zwierzętami, na które trzeba polować.

Dawid uroczyście zapewnia również o swojej niewinności. Mówi, że nie ma w jego ręku zła ani występku, czyli że nie popełnił żadnego przestępstwa przeciwko Saulowi i nie zamierza wyrządzić mu krzywdy. Nie twierdzi, że nigdy nie zgrzeszył, lecz że nie zgrzeszył przeciw Saulowi. Tymczasem Saul czyha na jego życie.

Być może właśnie wtedy Dawid napisał Psalm 7, dotyczący Kusza Beniaminity, w którym niektórzy widzą Saula. W tym psalmie Dawid zwraca się do Boga i mówi, że jeśli ciąży na nim wina, niech wróg go ściga i schwyta. W środku tej modlitwy dodaje też, że bez powodu ocalił tego, kto był jego wrogiem.

Dawid przedstawia następnie wyraźny dowód na to, że oskarżenie Saula było fałszywe. Mówi: „Zobacz skraj swojej szaty” (Pierwsza Księga Samuela 24:11). Ten kawałek materiału jest przekonującym świadkiem. Gdyby Dawid chciał skrzywdzić Saula, równie łatwo mógłby odebrać mu życie, jak odciął skraj jego szaty.

Dodaje, że Boża opatrzność dała mu sposobność, by zabić Saula. Pan w zaskakujący sposób wydał Saula w jego ręce. Wielu uznałoby to za znak, że Bóg chce, by właśnie wtedy Saul został zabity. Sam Saul użył kiedyś podobnego argumentu, gdy Dawid znalazł się w mniej korzystnym położeniu (Pierwsza Księga Samuela 23:7). Dawid jednak tak nie postąpił.

Ludzie wokół Dawida namawiali go, by zabił Saula. Przed chwilą zarzucił Saulowi, że słucha słów ludzi, i słusznie, bo gdyby Dawid posłuchał takiej rady, Saul nie byłby już przy życiu. Dawid jednak ich nie posłuchał. Powstrzymał go nie strach przed ludźmi Saula, lecz bojaźń Boża.

Dawid mówi, że Saul jest jego panem i pomazańcem Pana, królem wybranym przez Boga i poświęconym do służby. Dlatego Dawid jest mu winien lojalność i ochronę. Mówi więc w istocie: „Nie podniosę na niego ręki”. Miał w sobie tyle panowania nad sobą, że nawet silny gniew nie zdołał go skłonić do porzucenia obowiązku.

Dawid mówi też, że sam nie będzie wymierzał sobie sprawiedliwości. Pozostawia sąd Panu: „Niech Pan wymierzy mi sprawiedliwość wobec ciebie”, czyli niech Bóg wybawi go z rąk Saula, „lecz moja ręka nie podniesie się na ciebie” (Pierwsza Księga Samuela 24:12). Następnie przytacza stare przysłowie: „Zło pochodzi od złych” (Pierwsza Księga Samuela 24:13).

To przysłowie może oznaczać, że źli ludzie często sami sprowadzają na siebie zgubę. Ich własne zło do nich powraca i prowadzi ich do upadku. W tym sensie jest to dobry powód, dla którego Dawid nie chciał tknąć Saula. Przysłowie może też znaczyć, że źli ludzie czynią zło, bo ich postępowanie odzwierciedla ich serce. Gdyby Dawid był tym złym człowiekiem, za jakiego uważał go Saul, popełniłby taki niegodziwy czyn. Nie zrobił tego jednak, bo bał się Boga.

Znaczy to również, że nie powinniśmy się dziwić, gdy źli ludzie nas krzywdzą. Kto leży wśród cierni, powinien liczyć się z tym, że zostanie podrapany. Nie wolno nam jednak odpłacać złem za zło. Zło może pochodzić od złych, ale nie powinno pochodzić od nas jako odwet. Gdy pies szczeka na owcę, owca nie szczeka na niego w odpowiedzi.

Na koniec Dawid próbuje pokazać Saulowi, jak niegodne wielkiego króla jest ściganie tak małego i bezbronnego człowieka. Pyta: „Za kim wyruszył król Izraela? Za zdechłym psem? Za jedną pchłą?” (Pierwsza Księga Samuela 24:14). Nie przystoi Saulowi polować na człowieka, który nie może mu dorównać: na dawnego sługę, ubogiego pasterza z pochodzenia, a teraz tułacza na wygnaniu. Dawid nie próbuje stawić Saulowi oporu, a pokonanie go nie przyniosłoby Saulowi chwały.

Dawid nazywa siebie nawet zdechłym psem. Później podobnie uniża się Mefiboszet, syn Jonatana (Druga Księga Samuela 9:8). Gdyby Saul miał w sobie choć trochę szlachetności, taka pokora powinna go poruszyć. Lwu wystarczy, że raz powalił swoją ofiarę. Jaką chwałę przynosi deptanie zdechłego psa? Jaką przyjemność może dawać polowanie na pchłę, zwłaszcza królowi? Dawid uważał, że Saul nie ma większego powodu, by się go obawiać, niż by obawiać się ukąszenia pchły.

Dawid raz po raz przywołuje Boga jako sprawiedliwego Sędziego (Pierwsza Księga Samuela 24:12, Pierwsza Księga Samuela 24:15): „Niech Pan rozsądzi między mną a tobą”. Boża sprawiedliwość jest schronieniem i pociechą dla niewinnych, którzy są krzywdzeni. Jeśli ludzie wyrządzają nam zło, Bóg naprawi wszystko najpóźniej w wielkim dniu sądu. Dawid powierza swoją sprawę Bogu i cierpliwie czeka na właściwy czas, gdy Bóg stanie w jego obronie.