1 Księga Królewska 5:9 – znaczenie i zastosowanie

Mądrość Salomona była dla niego większym zaszczytem niż bogactwo, a ten werset przedstawia ją w ogólnym zarysie.

Źródłem jego mądrości był Bóg (1 Księga Królewska 4:29). Sam Salomon uznawał tę prawdę. Jak mówi Księga Przysłów: „Pan daje mądrość” (Księga Przysłów 2:6). Bóg obdarza ludzi zdolnością rozumowania (Księga Hioba 38:36), podtrzymuje ją i wzmacnia. Zwykły rozwój tych zdolności dokonuje się dzięki Jego opatrzności, a ich poświęcenie do świętego użytku — dzięki Jego łasce. Niezwykły poziom mądrości Salomona był szczególnym darem Bożej przychylności, udzielonym w odpowiedzi na modlitwę.

Pełnia mądrości Salomona była zdumiewająca. Jego mądrość i rozum nie miały miary. Znał odległe narody i wydarzenia z dawnych czasów. Miał bystry umysł, znakomitą pamięć i trafny osąd, jakich nie miał żaden inny człowiek. Nazywa się to „rozległością serca”, ponieważ serce często w Biblii symbolizuje umysł. Salomon miał szerokie horyzonty myślowe. Potrafił ujmować sprawy całościowo i dobrze łączyć ze sobą szczegóły. Niektórzy rozumieją to wyrażenie jako określenie jego odwagi i śmiałości, a także pewności, z jaką wydawał osądy. Może ono też oznaczać, że chętnie wykorzystywał swoją wiedzę dla dobra innych. Był hojny i gotowy się nią dzielić. Miał dar wymowy, a także mądrość. Wiedzą dzielił się równie chętnie jak jedzeniem i nie zatrzymywał dla siebie ani jednego, ani drugiego.

Wielkim błogosławieństwem jest, gdy ludzie obdarzeni licznymi talentami mają także wielkie serca i wykorzystują te dary dla dobra innych. To pochodzi z ręki Boga (Księga Koheleta 2:24). To On poszerza serce (Księga Psalmów 119:32). O wielkości Salomona świadczy porównanie z innymi. Chaldea i Egipt słynęły z wiedzy, a Grecy później wiele od nich przejęli. Jednak nawet najlepsi uczeni tych narodów nie dorównywali Salomonowi (1 Księga Królewska 4:30). Jeśli natura przewyższa sztukę, to łaska przewyższa jedno i drugie. Wiedza, którą Bóg daje w szczególnej przychylności, sięga dalej niż to, co człowiek zdobywa własnym wysiłkiem.

Za czasów Salomona żyli także inni mędrcy cieszący się wielkim szacunkiem, zwłaszcza Heman oraz inni lewici, których Dawid ustanowił muzykami w świątyni (1 Księga Kronik 15:19). Heman był też widzącym Dawida, czyli prorokiem przekazującym słowo Boże (1 Księga Kronik 25:5). Chalkol i Darda byli braćmi, znanymi z wiedzy i mądrości. Salomon przewyższał jednak ich wszystkich (1 Księga Królewska 4:30). Zostawił ich daleko w tyle, a jego rady miały znacznie większą wartość.

Sława Salomona rozeszła się po całej okolicy. Mówiono o nim we wszystkich sąsiednich narodach. Jego wielkie bogactwo i chwała jeszcze bardziej uwydatniały jego mądrość, bo dawały mu sposobność, by ją pokazywać — sposobność niedostępną dla ludzi ubogich i pozostających w cieniu. Klejnot mądrości jaśnieje mocniej, gdy jest pięknie oprawiony.

Owoce mądrości Salomona pokazywały, jakim była drzewem. Nie ukrywał swego daru, lecz okazywał go na dwa główne sposoby.

Po pierwsze, w tym, co pisał i mówił. Nie wspomniano tu o jego pismach dotyczących spraw Bożych, danych z natchnienia Bożego, ponieważ już istnieją i na zawsze pozostaną pomnikami jego mądrości. Podobnie jak pozostałe części Pisma Świętego, służą temu, by czynić nas mądrymi ku zbawieniu. Oprócz nich Salomon jawi się jako nauczyciel mądrości moralnej i człowiek wielkiej roztropności: wypowiedział trzy tysiące przysłów, czyli mądrych powiedzeń bardzo przydatnych w codziennym życiu. Ludzie często kierują się przysłowiami, a nigdy nie mieli do dyspozycji tylu użytecznych, co dzięki Salomonowi. Nie wiadomo, czy przysłowia, które znajdujemy w Biblii, należały do tych trzech tysięcy.

Był także poetą i człowiekiem wielkiego dowcipu. Ułożył tysiąc pięć pieśni, ale w Piśmie Świętym zachowała się tylko jedna, bo tylko ona została natchniona przez Boga. Nosi nazwę Pieśni nad Pieśniami. Salomon przedstawiał mądre nauki w przysłowiach, aby łatwo było je zapamiętać i w każdej chwili z nich skorzystać. Tworzył też pieśni, by te nauki sprawiały przyjemność i poruszały serce.

Zajmował się również światem przyrody. Był człowiekiem o rozległej wiedzy i głębokim wglądzie w tajemnice natury. Na podstawie własnych obserwacji i spostrzeżeń innych ludzi pisał o roślinach i zwierzętach (1 Księga Królewska 4:33). Opisywał ich naturę i właściwości, a niektórzy sądzą, że pisał również o ich zastosowaniu w leczeniu.

Po drugie, mądrość okazywał w rozmowach. Ludzie przybywali zewsząd, zwłaszcza ci, którzy bardziej niż ich sąsiedzi pragnęli wiedzy, aby słuchać mądrości Salomona (1 Księga Królewska 4:34). Królowie, którzy o nim słyszeli, wysyłali posłańców, by go słuchali i przywozili jego nauki. Dwór Salomona stał się ośrodkiem wiedzy i miejscem spotkań filozofów, czyli miłośników mądrości. Wszyscy przychodzili zapalić swoją lampę od jego światła i czerpać od niego.

Ci, którzy wyżej cenią współczesną wiedzę niż wiedzę dawnych czasów, powinni wskazać skarb wiedzy z naszych czasów dorównujący temu, którym dysponował Salomon. Zarazem jego przykład przynosi zaszczyt ludzkiej wiedzy, skoro właśnie za nią go ceniono. Zachęca też ludzi możnych, by poważnie zabiegali o wiedzę, bo zasługuje ona na ich uwagę.

Salomon był także zapowiedzią Chrystusa, w którym ukryte są wszystkie skarby mądrości i poznania, dostępne dla tych, którzy chcą z nich czerpać. Chrystus stał się dla nas mądrością od Boga.