1 Księga Królewska 5:15 – znaczenie i zastosowanie

Widzimy tu życzliwą wymianę wiadomości między Salomonem a Chiramem. Tyr był znanym portem morskim położonym blisko granicy Izraela, a jego mieszkańcy najwyraźniej nie należeli do narodów przeznaczonych na zagładę. Nie prowadzili wojny z Izraelem, więc Dawid nie próbował ich zniszczyć, lecz żył z nimi w pokoju. Chiram, ich król, był przez całe życie przyjacielem Dawida i prawdopodobnie także oddawał cześć prawdziwemu Bogu, choć nie mógł wykorzenić bałwochwalstwa w swoim mieście.

Dobre usposobienie Dawida zjednało mu życzliwość nawet tych, którzy nie należeli do Izraela. Pierwszym krokiem Chirama było wysłanie do nowego króla Salomona wiadomości wyrażającej współczucie i szacunek. Chciał go pocieszyć po śmierci Dawida i odnowić przymierze między nimi. Mądrze jest podtrzymywać bliskie więzi z rodzinami, w których szanuje się religię.

Salomon odpowiedział Chiramowi, poruszając sprawę dotyczącą wspólnego przedsięwzięcia. Choć Chiram znacznie ustępował mu pod względem bogactwa, znaczenia i władzy, Salomon potrzebował jego pomocy i poprosił go o przychylność. Nigdy nie powinniśmy patrzeć z góry na tych, którzy mają mniej od nas, bo wkrótce możemy potrzebować ich pomocy.

W liście Salomon najpierw wyjaśnił, że zamierza zbudować świątynię dla Boga. Niektórzy sądzą, że pogańskie świątynie mogły być wzorowane na Namiocie Spotkania zbudowanym przez Mojżesza na pustyni, choć wiele świątyń poświęconych fałszywym bogom powstało jeszcze przed świątynią Salomona. Pokazuje to jedynie, że zewnętrzny przepych nie jest pewnym znakiem prawdziwego Kościoła.

Salomon powiedział Chiramowi, że wojny Dawida uniemożliwiły mu budowę świątyni, chociaż bardzo tego pragnął (Pierwsza Księga Królewska 5:3). Wojny pochłaniały wiele jego czasu, uwagi i troski, a ponadto wymagały od ludu nieustannych wydatków i pracy. Dawid nie mógł więc należycie zrealizować tego zamierzenia i musiało ono poczekać na jego syna. Przypomina nam to, by modlić się o pokój w naszych czasach, ponieważ budowa świątyni Ewangelii Chrystusa zwykle posuwa się powoli, gdy trwają wojny i niepokoje.

Pokój dał Salomonowi możliwość rozpoczęcia pracy i zamierzał on przystąpić do niej od razu. Bóg zapewnił mu wytchnienie ze wszystkich stron: nie miał wrogów ani żadnego sprzeciwu ze strony szatana, który mógłby zakłócić to dzieło (Pierwsza Księga Królewska 5:4). Szatan robi wszystko, co może, by przeszkodzić w budowaniu świątyni (Pierwszy List do Tesaloniczan 2:18; Księga Zachariasza 3:1), lecz gdy zostaje związany (Apokalipsa Jana 20:2), lud Boży powinien gorliwie działać. Gdy nie przygniatają nas trudności, powinniśmy chętnie czynić dobro i wspierać je. Gdy kościoły zaznają pokoju, powinny umacniać się i rozwijać (Dzieje Apostolskie 9:31).

Czas pokoju i pomyślności przypomina sprzyjający wiatr, a za to, że go zmarnujemy, odpowiemy przed Bogiem. Opatrzność Boża obdarzyła Salomona bogactwem i wolnym czasem, co skłoniło go do myślenia o świątyni. Zachęcała go także obietnica Boga, który zapowiedział Dawidowi, że to jego syn zbuduje Mu dom (Pierwsza Księga Królewska 5:5). Salomon chętnie podjął się tego zaszczytnego zadania, a obietnica Boga powinna także pobudzać nas do gorliwszej pracy na rzecz dobra.

Salomon poprosił Chirama również o pomoc przy budowie. Drewno miało pochodzić z Libanu, rozległego lasu na północy Kanaanu, który został włączony do ziem przydzielonych Izraelowi (Księga Jozuego 13:5). W tym sensie drzewa należały do Izraela. Wierzono, że cedry Libanu zostały zasadzone przez Pana właśnie w tym celu (Księga Psalmów 104:16), aby służyć Izraelowi i budowie świątyni.

Salomon przyznał jednak, że Izraelici nie mieli ludzi tak biegłych w wyrębie drzew jak Sydończycy, poddani Chirama. Kanaan był krainą zboża i wina (Księga Powtórzonego Prawa 8:8), dlatego Izraelici mieli większe doświadczenie w rolnictwie niż w rzemiośle. Sydończycy byli lepszymi rzemieślnikami. Izraelici byli mądrzy i rozumni w sprawach Bożych, lecz w sztukach rzemieślniczych ustępowali sąsiadom. Prawdziwa pobożność jest o wiele cenniejszym darem z nieba niż wielkie umiejętności. Lepiej być Izraelitą biegłym w prawie Bożym niż Sydończykiem wprawnym w ścinaniu drzew.

Salomon poprosił więc Chirama, by przysłał robotników, i obiecał zapewnić im pomoc oraz zapłatę (Pierwsza Księga Królewska 5:6). Słudzy Salomona mieli pracować razem ze sługami Chirama, a Salomon miał wynagrodzić ich za pracę. Także w dziele Kościoła pracownik zasługuje na zapłatę. Prorok głoszący Ewangelię zdaje się nawiązywać do tego obrazu, gdy zapowiada chwałę Kościoła w czasach Mesjasza: cudzoziemcy pomogą budować jego mury, a bogactwo Libanu zostanie przyniesione, by go upiększyć (Księga Izajasza 60:10, 13). Obraz ten pokazuje, że różne dary i umiejętności mogą służyć królestwu Chrystusa.

Chiram przyjął wiadomość Salomona z wielką radością (Pierwsza Księga Królewska 5:7). Cieszył się, że Salomon podążał drogą Dawida i realizował jego zamierzenia, a także że prawdopodobnie okaże się wielkim błogosławieństwem dla swojego królestwa. Jego szczere serce radowało się tym, a nie tylko możliwością zarobku na przedsięwzięciu Salomona. Wielbił Boga za to, że dał Dawidowi mądrego syna, który miał rządzić wielkim ludem. Mówił o mądrości Salomona i rozległości jego władzy z uznaniem. Powinniśmy uczyć się, by nie zazdrościć innym powodzenia ani zdolności umysłowych.

Wielką pociechą dla tych, którym leży na sercu dobro ludu Bożego, jest widzieć, jak mądrość i pobożność przechodzą z pokolenia na pokolenie, zwłaszcza w znamienitych rodzinach mających wpływ na wielu innych. Gdy pobożni rodzice otrzymują pobożne dziecko (Księga Malachiasza 2:15), jest to pełen nadziei znak, że błogosławieństwo będzie trwało. Chiram odpowiedział potem na prośbę Salomona z równie życzliwym nastawieniem i gotowością do pomocy w dobrym dziele.

Pierwszym przejawem mądrości Chirama było dokładne rozważenie sprawy przed udzieleniem odpowiedzi (Pierwsza Księga Królewska 5:8). Ci, którzy pochopnie zawierają umowy, często później żałują, że nie mogą ich cofnąć. Dzielna kobieta najpierw przygląda się polu, a dopiero potem je kupuje (Księga Przysłów 31:16). Poświęcenie czasu na namysł nie jest stratą czasu. Chiram, król Tyru, i Salomon szczegółowo uzgodnili warunki, by później uniknąć nieporozumień i sporów.

Salomon wspomniał już o ścięciu drzew, a Chiram zgodził się na tę część przedsięwzięcia (Pierwsza Księga Królewska 5:6, 8). Nie ustalili jednak jeszcze, w jaki sposób drewno zostanie przewiezione, więc i tę sprawę trzeba było omówić. Transport lądem byłby powolny i kosztowny, dlatego Chiram obiecał spławiać całe drewno z Libanu drogą morską, wzdłuż wybrzeża. Transport wodny bardzo ułatwia handel. Powinniśmy dziękować Bogu, który nauczył ludzi tej umiejętności i mądrości.

Zwróćmy uwagę, jak jasno Chiram określił warunki umowy. Salomon miał wskazać miejsce dostawy drewna, a Chiram miał je tam przywieźć i odpowiadać za transport. Sydończycy, mieszkańcy Sydonu, lepiej niż Izraelici znali się na żegludze, tak jak byli biegli w pracy z drewnem. Tyr i Sydon leżały nad morzem (Księga Ezechiela 27:3), dlatego ich mieszkańcy nadawali się do przewozu ładunku drogą wodną. Każdy pracownik ma własne rzemiosło.

Skoro Chiram miał wykonać pracę i spełnić życzenie Salomona dotyczące drewna (Pierwsza Księga Królewska 5:8), miał prawo oczekiwać zapłaty. Poprosił Salomona o żywność dla swojego domu (Pierwsza Księga Królewska 5:9), to znaczy nie tylko dla robotników, lecz także dla własnej rodziny. Skoro Tyr dostarczał Izraelowi wykwalifikowanych pracowników, Izrael miał zaopatrywać Tyr w zboże i żywność (Księga Ezechiela 27:17). W ten sposób mądra opatrzność Boga sprawia, że jeden naród potrzebuje drugiego i czerpie z niego korzyść, aby wszystkie narody mogły ukazywać Jego chwałę, oddając cześć naszemu wspólnemu Ojcu.