1 List do Koryntian 14:31 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset mówi o czymś, co zna każde serce, które kiedyś zostało podniesione czyimś słowem. Apostoł Paweł pisze, że prorokowanie ma pouczać i podnosić na duchu, a więc sięga uczuć, a nie tylko myśli. W Pierwszym Liście do Koryntian 14:3 ten sam cel zostaje nazwany wprost: zbudowanie, pokrzepienie i pocieszenie. Zasady porządku z wcześniejszych wersetów nie stoją więc w opozycji do ciepła wspólnoty, lecz pomagają, by słowo mogło dotrzeć do ludzi, a nie zagłuszyć ich. Zwrot „jeden po drugim” pokazuje, że dar nie należy do jednego człowieka i nie brzmi tylko jednym głosem. Kiedy kolejno wypowiadają się różne osoby, każda z nich może dotrzeć do innego miejsca w czyimś sercu, w innym momencie i z innym ciężarem. Tekst nie obiecuje, że pojedyncze słowo rozwiąże każdą trudność. Mówi natomiast, że wspólne słowo ma pouczać wszystkich i podnosić ich na duchu, a to bardzo konkretne zadanie wobec tych, którzy słuchają. Szczególnie poruszające jest to, że pocieszenie zostaje tu potraktowane poważnie. Nie jest dodatkiem do nauki, lecz jej częścią, bo człowiek może zrozumieć prawdę i wciąż być ciężko przygnieciony. Werset przypomina, że słowo mówione między ludźmi może nieść jednocześnie prawdę i ciepło, i że jedno nie wyklucza drugiego.

Zdanie „możecie w ten sposób prorokować wszyscy” opisuje możliwość udziału całej wspólnoty, nie jednoczesnego zabierania głosu przez każdego. Dopowiedzenie „jeden po drugim” nadaje tej możliwości konkretną formę: uporządkowane przemawianie, które pozostawia miejsce na słuchanie i ocenę wypowiedzi. Werset łączy więc udział wielu osób z odpowiedzialnością za wspólne zgromadzenie. Celem nie jest samo przekazanie duchowego doświadczenia. Paweł podaje dwa skutki: wszyscy mają być pouczeni i podniesieni na duchu. To współbrzmi z wcześniejszym opisem proroctwa jako mowy służącej zbudowaniu, pokrzepieniu i pocieszeniu (1 List do Koryntian 14:3). Treść i sposób jej podania mają znaczenie o tyle, o ile służą wspólnocie. Nie oznacza to, że każda wypowiedź przedstawiana jako prorocza automatycznie wyraża Boże przesłanie. Bezpośredni kontekst nakazuje innym rozważać słowa proroków (1 List do Koryntian 14:29), a samym mówiącym zachować panowanie nad swoim darem (1 List do Koryntian 14:32). Werset pokazuje zatem proroctwo jako dar zarazem wspólnotowy i podlegający rozeznaniu: jego miarą jest pożytek wszystkich, nie prestiż mówiącego.

Apostoł pisze do całego zboru, a nie do jednego kaznodziei. Werset 31 zaczyna się od „bo”, więc łączy się z poleceniem z 14:30, że pierwszy ma zamilknąć, gdy komuś innemu zostanie dane objawienie. Wiersz brzmi: „Bo możecie w ten sposób prorokować wszyscy, jeden po drugim, aby wszyscy byli pouczeni i podniesieni na duchu”. Kolejność nie jest tu celem sama w sobie. Ma sprawić, że każdy usłyszy słowo i wyjdzie z niego zbudowany. W praktyce wspólnota, w której wszyscy mówią naraz, szybko przestaje słyszeć cokolwiek. Gdy każdy mówi po kolei, słowo ma swoje miejsce, a słuchacze mają czas, by je przyjąć i rozważyć. Kiedy zgromadzenie zachowuje ten porządek, staje się szkołą, w której nikt nie zostaje z pustymi rękami. Porządek przestaje wtedy być kontrolą i staje się służbą. Warto zwrócić uwagę na słowo „wszyscy”. Dar prorokowania nie jest zamknięty dla kilku wybranych. Apostoł mówi o wspólnocie jako o miejscu, w którym każdy może coś dać i coś przyjąć. Kolejność w zgromadzeniu chroni ten dar przed zagłuszeniem, a słuchających przed zamętem. Tak zbudowane zgromadzenie daje Bogu miejsce, by przemówił do wszystkich i dodał otuchy każdemu.

W tym zdaniu dar proroctwa nie staje się przywilejem jednej osoby. Paweł widzi możliwość, by przemawiali wszyscy, lecz „jeden po drugim”. W zgromadzeniu głos ma swoje miejsce i swoją miarę: nikt nie zagarnia całej przestrzeni, a słowa mogą zostać usłyszane i rozeznane. Wolność daru współistnieje tu z uważnością wobec wspólnoty. Celem jest, by wszyscy zostali „pouczeni i podniesieni na duchu”. Wcześniej Paweł opisuje proroctwo jako służące zbudowaniu, pokrzepieniu i pocieszeniu. Nie chodzi więc o słowa niezwykłe dla samego wrażenia, lecz o takie, które pomagają wspólnocie trwać przy Bogu i umacniają ją w wierze. Nie każde mocne czy osobiste wypowiedzenie samo przez się niesie taki owoc. Jest w tym obrazie coś cichego: głos podany dalej, a nie zatrzymany dla siebie. Jak światło, które nie gaśnie, gdy zapala kolejną lampę. Wspólnota staje się miejscem, gdzie różne osoby mogą służyć, a słuchanie i rozeznawanie chronią ten dar przed zamętem. Duchowe słowo osiąga swój cel, gdy nie skupia uwagi na mówiącym, lecz przynosi pożytek innym.