1 Księga Kronik 8:1 – znaczenie i zastosowanie

W tych wersetach niewiele jest opowieści, a może nie ma jej wcale, więc niewiele pozostaje do wyjaśnienia. Nie powinniśmy się też zbytnio martwić trudnościami w tym rodowodzie ani w poprzednich. Ezdrasz prawdopodobnie przepisał te zapisy tak, jak znalazł je w księgach królów Izraela i Judy (Księga Ezdrasza 9:1), zgodnie z tym, jak poszczególne plemiona przekazywały je na swój sposób.

Dlatego niektóre wykazy biegną od przodków do potomków, a inne w odwrotnym kierunku. Jedne podają liczby, inne nazwy miejsc. W niektórych pojawiają się uwagi historyczne, w innych nie. Jedne są krótsze, inne dłuższe. Niektóre zgadzają się z pozostałymi zapisami, a inne się od nich różnią. Część prawdopodobnie uległa zniszczeniu, została zatarta lub wyblakła, podczas gdy inne zapisy zachowały się wyraźniej. Rodowody Dana i Rubena zaginęły całkowicie.

Ezdrasz pisał pod natchnieniem Ducha Świętego, ale nie było potrzeby, by natchnienie usuwało każdą niedoskonałość tych rodowodów. Wystarczyło, że przepisał je w takiej postaci, w jakiej do niego dotarły, a przynajmniej uwzględnił te części, które były potrzebne do obecnego celu. Chodziło o to, by powracający z niewoli mogli osiedlić się, na ile to możliwe, wśród swoich rodzin i w dawnych miejscowościach.

Wiele z tych rodowodów może się nam wydawać poplątanych, urywanych i trudnych do zrozumienia. Prawdopodobnie jednak były dość jasne dla ludzi tamtych czasów, którzy wiedzieli, jak uzupełnić brakujące informacje. Dzięki temu zapisy w pełni służyły celowi, dla którego zostały ogłoszone.

Na świecie istniało już wiele wielkich narodów, a w nich wielu sławnych ludzi, lecz ich imiona pogrążyły się w trwałym zapomnieniu. Tymczasem imiona wielu Izraelitów, ludu Bożego, zostały tu starannie zachowane na wieczną pamięć. Byli jak sprawiedliwi, których pamięć jest błogosławiona. Wielu z nich prawdopodobnie nie zasłużyło na trwały szacunek, skoro w tym rodowodzie znaleźli się nawet niegodziwi królowie Judy. Zachowanie ich imion wskazywało jednak na zapisanie całego duchowego Izraela Bożego w księdze życia Baranka.

W czasach sędziów, po grzechu popełnionym w Gibea, plemię Beniamina zostało doprowadzone do skrajnej słabości: od miecza sprawiedliwości ocalało zaledwie sześciuset mężczyzn. A jednak w tych rodowodach Beniamin jawi się jako niemal tak silny jak każde inne plemię. Świadczy to o chwale Boga, który wspiera słabych i podnosi tych, którzy zostali poniżeni.

Wspomniano tu imię Ehuda (1 Księga Kronik 8:6). W poprzednim wersecie pojawia się Gera (1 Księga Kronik 8:5), a w kolejnym — ktoś, kto miał dzieci w ziemi Moabu (1 Księga Kronik 8:8). Sądzę, że mógł to być Ehud, drugi sędzia Izraela. Był synem Gery i Beniaminitą (Księga Sędziów 3:15). Uwolnił Izraela spod ucisku Moabitów, zabijając ich króla, a to mogło dać mu w Moabie większe wpływy, niż wynika z opisu jego dziejów. Być może skłoniło też część jego potomków do osiedlenia się w tym kraju.

O niektórych Beniaminitach czytamy, że wypędzili mieszkańców Gat (1 Księga Kronik 8:13). Być może byli to ci, którzy zabili Efraimitów, albo ich potomkowie, działający w odwecie (1 Księga Kronik 7:21). Jeden z tych, którzy dokonali tego aktu sprawiedliwości, również nosił imię Beria — imię, które podtrzymywało pamięć o tamtej krzywdzie.

Szczególną uwagę poświęcono tym, którzy mieszkali w Jerozolimie (1 Księga Kronik 8:28, 1 Księga Kronik 8:32). Być może miało to zachęcić potomków tych rodzin, by po niewoli wrócili do Jerozolimy i ponownie osiedlili się w mieście. Z tego, co można wywnioskować, niewielu było na to gotowych, bo było to niebezpieczne miejsce. Dlatego czytamy, że lud błogosławił tych, którzy chętnie zgłaszali się do zamieszkania w Jerozolimie, gdyż większość wolała miasta Judy (Księga Nehemiasza 11:2).

Podobnie osoby, których pobożni rodzice mieszkali w nowym Jeruzalem, powinny obrać to miasto za swój cel. Powinny zwrócić ku niemu serce i nadal do niego zmierzać, bez względu na cenę.