1 Księga Kronik 3:1 – znaczenie i zastosowanie

Opis synów Dawida pojawił się już wcześniej (2 Księga Samuela 3:2; 2 Księga Samuela 5:14). Dawid miał wielu synów i zapewne podzielał przekonanie autora Księgi Psalmów, że liczne potomstwo jest źródłem szczęścia (Księga Psalmów 127:5). Niektórzy z jego synów przysparzali mu jednak cierpienia, między innymi Amnon, Absalom i Adoniasz. Nie czytamy, by którykolwiek z nich naśladował Dawida w oddaniu Bogu, poza Salomonem; nawet on jednak daleko odbiegał od przykładu ojca.

Jeden z synów Dawida i Batszeby miał na imię Natan, prawdopodobnie na cześć proroka Natana, który zganił Dawida za ten grzech i pomógł mu okazać skruchę. Wydaje się, że za życia Dawid darzył tego syna większą miłością właśnie z tego powodu. Mądrze jest cenić jako najwierniejszych przyjaciół tych, którzy mówią nam szczerze i z troską. Z tego rodu Dawida pochodzi nasz Pan Jezus, jak pokazuje Ewangelia Łukasza 3:31.

W rodowodzie pojawiają się dwaj mężczyźni o imieniu Eliszama i dwaj o imieniu Elifelet (1 Księga Kronik 3:6; 1 Księga Kronik 3:8). Zapewne ci, którzy urodzili się wcześniej, zmarli, więc Dawid nadał te imiona kolejnym synom. Nie ma powodu sądzić, że przynosiło to pecha, jak niektórzy sobie wyobrażają. Dawid miał też wiele nałożnic, lecz ich dzieci nie zostały tu wymienione, ponieważ nie uznano ich za godne tego zaszczytu, zwłaszcza że nałożnice zachowały się nielojalnie wobec Dawida w sprawie Absaloma.

Spośród wszystkich synów Dawida wybrano Salomona na jego następcę. Prawdopodobnie nie stało się tak z powodu jakichś szczególnych zasług Salomona, gdyż jego mądrość była darem Boga. Stało się tak raczej dlatego, że Bóg tak postanowił.