1 Księga Kronik 25:1 – znaczenie i zastosowanie

Zwróć najpierw uwagę, że śpiewanie pieśni chwały na cześć Boga nazwano tu prorokowaniem (1 Księga Kronik 25:1–3). Nie znaczy to, że wszyscy ci mężczyźni otrzymywali wizje albo potrafili przepowiadać przyszłość. Hemana nazwano jednak królewskim widzącym w sprawach Bożych (1 Księga Kronik 25:5). Śpiewali psalmy napisane przez proroków, a wiele z nich mówiło o przyszłych wydarzeniach. Ich celem było także budowanie ludu Bożego, nie tylko oddawanie czci Bogu.

Za czasów Samuela śpiewanie pieśni chwały na cześć Boga również nazywano prorokowaniem (1 Księga Samuela 10:5; 1 Księga Samuela 19:20). Być może właśnie do tego nawiązuje Paweł, gdy mówi o prorokowaniu (1 List do Koryntian 11:4; 1 List do Koryntian 14:24). Święty śpiew traktowano więc jako działanie duchowe, a nie zwykłą muzykę.

Po drugie, tę posługę nazwano służbą, a tych, którzy ją pełnili, pracownikami (1 Księga Kronik 25:1). Nie znaczy to, że oddawanie chwały Bogu jest ciężarem. To jedna z największych radości nieba. Oznacza jednak, że powinniśmy traktować je jako prawdziwy obowiązek i całkowicie się w nie angażować.

Jesteśmy skażeni i słabi, dlatego bez wysiłku nie oddajemy Bogu chwały tak, jak powinniśmy. Musimy pracować nad swoim sercem, by skierować je ku temu zadaniu i pomóc mu w nim wytrwać. Powinniśmy pobudzać wszystko, co jest w nas, by włączyć się w tę służbę.

Po trzecie, zgodnie z dawnym sposobem oddawania czci Bogu używano wielu instrumentów: harf, cytr i cymbałów (1 Księga Kronik 25:1, 1 Księga Kronik 25:6). Jeden z mężczyzn grał na rogu, czyli na instrumencie dętym (1 Księga Kronik 25:5). Nikt dziś nie twierdzi, że takie instrumenty powinny być używane w oddawaniu czci Bogu w ten sam sposób. Jednak ci, którzy używają muzyki dla własnej przyjemności, powinni strzec się wszystkiego, co niemoralne lub bezbożne. Był czas, gdy te instrumenty były poświęcone Bogu, a tych, którzy sprowadzali je do zwykłej rozrywki, słusznie potępiano (Księga Amosa 6:5).

Po czwarte, głównym celem całej muzyki świątynnej, śpiewanej i granej, była chwała Boga. Śpiewaków wyznaczono, by dziękowali Panu i Go wielbili (1 Księga Kronik 25:3). Kształcono ich także w „pieśniach Pana” (1 Księga Kronik 25:7), czyli w pieśniach przeznaczonych dla domu Pana (1 Księga Kronik 25:6). Jest to zgodne z nowotestamentowym celem śpiewania psalmów we wspólnocie: mamy śpiewać Panu sercem i głosem (List do Efezjan 5:19).

Po piąte, wspomniano również o rozkazie króla (1 Księga Kronik 25:2, 1 Księga Kronik 25:6). Dawid działał w tych sprawach jak prorok, a jego troska o to, by oddawanie czci Bogu odbywało się w należytym porządku i zgodnie z ustalonymi zasadami, nadal stanowi dobry przykład. Ci, którzy sprawują władzę, powinni wykorzystywać ją, by wspierać religię i podtrzymywać prawa Chrystusa. W ten sposób służą jako Boży słudzy dla dobra innych.

Po szóste, tę pracę prowadzili ojcowie: Asaf, Heman i Jedutun (1 Księga Kronik 25:1), a synowie podlegali ich kierownictwu (1 Księga Kronik 25:2, 1 Księga Kronik 25:3, 1 Księga Kronik 25:6). To dobry wzór dla rodziców. Powinni wychowywać swoje dzieci, a starsi uczyć młodszych, jak służyć Bogu, zwłaszcza przez oddawanie Mu chwały. Żaden z naszych obowiązków nie jest bardziej potrzebny ani bardziej wart przekazania następnemu pokoleniu.

Jest w tym także nauka dla młodszych: należy podporządkować się starszym, których doświadczenie pozwala im prowadzić innych. W miarę możliwości młodsi powinni działać pod ich kierunkiem. Zapewne Heman, Asaf i Jedutun kształcili się kiedyś u Samuela, w założonych i prowadzonych przez niego szkołach prorockich. Wtedy sami byli uczniami, a teraz stali się nauczycielami. Wielkość wymaga wczesnego rozpoczęcia i dobrego przygotowania.

Samuel odnowił tę piękną praktykę śpiewania pieśni chwały na cześć Boga i zapoczątkował jej rozwój, choć nie dożył jej pełnego rozkwitu. Salomon dokończył dzieło rozpoczęte przez Dawida, tak jak Dawid dokończył dzieło rozpoczęte przez Samuela. Niech każdy w swoim czasie czyni dla Boga i wspólnoty wszystko, co może, nawet jeśli nie zdoła sam doprowadzić dzieła do końca. Gdy go zabraknie, Bóg może wzbudzić innych, nawet z kamieni, by budowali na jego fundamencie i doprowadzili dzieło do końca.

Po siódme, oprócz synów tych trzech przywódców byli także inni, nazywani ich braćmi, zapewne dlatego, że często dołączali do nich podczas prywatnego śpiewu. Ich również kształcono w pieśniach Pana i dobrze je opanowali (1 Księga Kronik 25:7). Byli Lewitami, a było ich 288.

Była to liczba wystarczająca do pełnienia służby w domu Boga, ponieważ wszyscy zostali przygotowani do wyznaczonego im zadania. Gdy król Dawid okazywał tak wielkie umiłowanie świętej poezji i muzyki, wielu innych obdarzonych w tej dziedzinie również się jej poświęciło. Ci, którzy pomagają otaczać pobożne uwielbienie szacunkiem, czynią wiele dobrego.

Liczba 288 była jednak niewielka w porównaniu z 4000 mężczyzn, których Dawid wyznaczył do wielbienia Pana (1 Księga Kronik 23:5). Gdzie podziali się pozostali, skoro tutaj wyznaczono zaledwie 288, podzielonych na dwunastoosobowe grupy? Najpewniej pozostałych podzielono na równe grupy, które służyły kolejno. Możliwe też, że tych 288 przeznaczono do śpiewu w domu Pana (1 Księga Kronik 25:6), a wszyscy, którzy oddawali cześć Bogu na dziedzińcach świątyni, mogli do nich dołączyć. Pozostali mogli zostać rozesłani po całym królestwie, by prowadzić uwielbienie w lokalnych zgromadzeniach. Ofiary nakazane przez Mojżesza można było składać tylko w jednym miejscu, ale psalmy napisane przez Dawida można było śpiewać wszędzie (1 List do Tymoteusza 2:8).