1 Księga Kronik 24:1 – znaczenie i zastosowanie

Opis organizacji kapłanów ma dziś dla nas niewielkie bezpośrednie znaczenie. Kiedy jednak Ezdrasz opublikował tę relację, była ona bardzo pomocna w kierowaniu życiem wspólnoty po powrocie ludu z wygnania, tak aby można było przywrócić właściwy porządek kultu.

Nagłówek tego opisu brzmi: „Oto podział synów Aarona”. Nie chodzi tu o podziały wynikające z konfliktów czy sporów, choć to smutne, gdy dochodzi do nich wśród synów Izraela, a zwłaszcza wśród synów Aarona. Mowa o uporządkowanym podziale obowiązków. Bóg wyznaczył ten podział dla swojej służby.

Ten porządek miał sprawić, że obowiązki będą wykonywane bardziej regularnie. Bóg nadal jest Bogiem porządku, a nie zamętu, szczególnie w sprawach kultu. Wielka liczba ludzi bez ustalonego porządku prowadzi jedynie do zamieszania i problemów. Gdy jednak każdy zna swoje miejsce i zadanie, większa liczba pracowników przynosi więcej pożytku. W Kościele, który jest ciałem Chrystusa, każdy członek ma swoją rolę dla dobra całości (List do Rzymian 12:4–5; 1 List do Koryntian 12:12).

Podziału dokonano przez losowanie, aby wynik uznano za pochodzący od Pana. Miało to zapobiec sporom i oskarżeniom o niesprawiedliwość czy stronniczość. Bóg jest Bogiem pokoju, tak samo jak porządku. Salomon mówi, że los może rozstrzygać spory.

Losy rzucano publicznie i z wielką starannością, w obecności króla, książąt i kapłanów. Nie pozostawiało to miejsca na oszustwo ani nawet podejrzenie o oszustwo. Losowanie jest sposobem odwołania się do Boga, dlatego należy przeprowadzać je z czcią i uczciwie. Maciej został wybrany losem na apostoła, po modlitwie (Dzieje Apostolskie 1:24, 1:26). Nie ma powodu, by sądzić, że w podobnych sytuacjach nie można nadal stosować tej uznanej praktyki z wiarą. Imiona zapisywał i losy wyciągał Szemajasz, Lewita z plemienia wyznaczonego do służby w świątyni (1 Księga Kronik 24:6).

Wybrani kapłani mieli nadzorować służbę w sanktuarium, każdy w swojej kolejności (1 Księga Kronik 24:5). Losowanie rozstrzygało jedynie o kolejności służby, a nie o tym, kto będzie służył, ponieważ wybrano wszystkich naczelników. Ustalono, kto zacznie, a kto będzie pełnić służbę później, aby każdy znał wyznaczony mu czas i przestrzegał go. Spośród dwudziestu czterech naczelników kapłańskich szesnastu pochodziło z rodu Eleazara, a ośmiu z rodu Itamara. Ród Itamara prawdopodobnie zmniejszył się po sądzie nad Helim, który wywodził się z tego rodu.

Sposób losowania został zarysowany w 1 Księdze Kronik 24:6. Wybierano po jednym naczelniku rodu z linii Eleazara i Itamara. Szesnaście imion z rodu Eleazara umieszczono w jednym pojemniku, a osiem z rodu Itamara w drugim. Następnie wyciągano je po kolei, aż wykorzystano wszystkie imiona z rodu Itamara. Pozostałe miejsca przydzielano potem ludziom z rodu Eleazara, niekiedy po dwóch na jednego z rodu Itamara, a następnie znów jednego z rodu Itamara, i tak dalej.

Ósmy z tych dwudziestu czterech oddziałów nosił nazwę Abiasza, czyli Abii (1 Księga Kronik 24:10). O tym oddziale mowa w Ewangelii Łukasza 1:5; należał do niego Zachariasz, ojciec Jana Chrzciciela. Pokazuje to, że ustalony tu przez Dawida porządek, choć mógł być przerywany za panowania złych królów, a wygnanie położyło mu kres na długi czas, przetrwał aż do zburzenia drugiej świątyni przez Rzymian. Każdy oddział nosił imię człowieka, od którego się wywodził. Dlatego w tym miejscu najwyższego kapłana nazywa się Aaronem (1 Księga Kronik 24:19): późniejsi kapłani sprawowali jego urząd i mieli jego władzę, choć nie czytamy, by wszyscy nosili jego imię. Tego, kto pełnił urząd najwyższego kapłana, niżsi kapłani mieli szanować i słuchać, tak jak szanowano i słuchano ich ojca, Aarona. Chrystus jest najwyższym kapłanem nad domem Bożym, a wszyscy wierzący, jako kapłani poświęceni Bogu, mają Mu się podporządkować.