1 Księga Kronik 20:4 – znaczenie i zastosowanie

Filistyńczycy zostali niemal całkowicie podbici (1 Księga Kronik 18:1). Jednak tak jak podbój Kanaanu za czasów Jozuego zakończył się pokonaniem synów Anaka, olbrzymów, którzy stawiali opór do samego końca (Księga Jozuego 11:21), tak ostatni etap zwycięstwa nad Filistynami nastąpił, gdy pokonano olbrzymów z Gat. W zmaganiu między Bożą łaską a ludzkim grzechem niektóre grzechy przypominają tych olbrzymów. Długo nie ustępują i nie dają się pokonać bez wielkiego wysiłku oraz długiej walki. Jednak ostatecznie sąd doprowadzi do zwycięstwa.

Zwróćmy uwagę na kilka rzeczy. Nigdy nie czytamy o olbrzymach pośród Izraelitów, tak jak czytamy o nich wśród Filistynów — o olbrzymach z Gat, a nie z Jerozolimy. Lud Boży ma wzrastać w użyteczności, a nie w rozmiarach. Ci, którzy chcieliby dodać sobie łokci wzrostu, nie zastanawiają się, że przez to trudniej byłoby nad nimi zapanować. W oczach Boga Dawid znaczy o wiele więcej niż Goliat.

Słudzy Dawida byli ludźmi zwyczajnego wzrostu, a jednak w każdej walce okazywali się lepsi od olbrzymów z Gat, bo Bóg był po ich stronie. Bóg ma upodobanie w poskramianiu wyniosłych i upokarzaniu olbrzymów na ziemi, tak jak uczynił to niegdyś podczas potopu, choć tamci ludzie byli sławni. Dlatego przyjaciele Kościoła nie powinni zniechęcać się potęgą ani pychą jego wrogów. Nie musimy bać się wielkich ludzi, gdy jest z nami wielki Bóg. Cóż może zdziałać dodatkowy palec u ręki lub u nogi przeciwko Bogu wszechmogącemu?

Ci olbrzymi szydzili z Izraela (1 Księga Kronik 20:7), a ich pycha sprowadziła na nich sąd. Ci, którzy znieważają Boga i Jego lud, najwyraźniej zmierzają ku zagładzie. Bóg dokona wielkich rzeczy, zanim pozwoli wrogowi pysznić się (Księga Powtórzonego Prawa 32:27). Zwycięstwa Syna Dawida, Mesjasza, podobnie jak zwycięstwa samego Dawida, przychodzą stopniowo. Jeszcze nie widzimy, że wszystko jest Mu poddane, ale wkrótce tak będzie. Nawet śmierć, ostatni wróg, zostanie w końcu pokonana, tak jak ci olbrzymi.