1 Księga Kronik 18:9 – znaczenie i zastosowanie

Z tego fragmentu możemy wyciągnąć kilka wniosków.

Po pierwsze, warto przyjaźnić się z tymi, którym towarzyszy Boża obecność. Gdy król Chamatu usłyszał o wielkim zwycięstwie Dawida, wysłał posłów, by mu pogratulowali i zjednali sobie jego przychylność hojnym darem (Pierwsza Księga Kronik 18:9–10). Nie ma sensu walczyć z Synem Dawida. Dlatego: „Ucałujcie Syna”, czyli poddajcie Mu się i oddajcie Mu cześć, „aby się nie rozgniewał”. Niech tę mądrość przyjmą królowie, sędziowie i wszyscy inni. Nie przynosimy Mu darów w postaci złotych i srebrnych naczyń, jak w tej historii. Oddajemy Mu za to serca, szczerą miłość i całych siebie jako żywe ofiary.

Po drugie, powinniśmy czcić Boga tym, czym nas obdarza. Dawid oddał Panu zarówno dary od przyjaciół, jak i łupy zdobyte na wrogach (Pierwsza Księga Kronik 18:11). Przeznaczył je na przyszłą budowę świątyni i jej uświetnienie. To, co naprawdę i najbezpieczniej możemy nazwać własnym, to to, co poświęciliśmy Panu i wykorzystujemy ku Jego chwale. Nasze zajęcia i praca powinny być poświęcone Panu (Księga Izajasza 23:18).

Po trzecie, ci, którym Bóg towarzyszy wszędzie, dokądkolwiek idą, mogą oczekiwać powodzenia i ochrony. Mowa o tym wcześniej (Pierwsza Księga Kronik 18:6), a potem te słowa zostają powtórzone (Pierwsza Księga Kronik 18:13): „Pan strzegł Dawida wszędzie, dokądkolwiek się udawał”. Ci, którzy nieustannie mają Boga przed oczami, zawsze są pod Jego opieką.

Po czwarte, Bóg daje władzę po to, by służyła dobru, a nie budowaniu własnej wielkości. Gdy Dawid rządził całym Izraelem, postępował wobec całego swojego ludu uczciwie i sprawiedliwie. W ten sposób wypełniał zadanie związane z wysoką pozycją, którą zajmował. Nie skupiał się tak bardzo na zwycięstwach za granicą, by zaniedbywać sprawiedliwość we własnym kraju. Służył w ten sposób Bożemu panowaniu nad światem. Bóg zasiada na tronie i sprawiedliwie sądzi. Dawid był też wyraźnym obrazem Mesjasza, którego królewskie berło jest berłem prawości i sprawiedliwości.