1 Księga Kronik 14:1 – znaczenie i zastosowanie

Możemy tu dostrzec kilka rzeczy. Po pierwsze, nikt nie jest tak samowystarczalny, by nie potrzebować innych, i nikt nie powinien wstydzić się przyjmować pomocy. Dawid władał rozległym królestwem, a Chiram miał tylko niewielkie, jednak Dawid nie mógł zbudować domu tak, jak chciał, bez robotników i materiałów od Chirama (1 Księga Kronik 14:1). To dobry powód, by nikim nie gardzić i pomagać wszystkim, gdy tylko mamy ku temu sposobność.

Po drugie, dla człowieka mądrego wielką pociechą jest stabilna sytuacja, a dla pobożnego — dostrzeganie szczególnej troski Boga, który go umacnia. Lud ustanowił Dawida królem, ale Dawid nie mógł poczuć się w pełni bezpiecznie ani zaznać prawdziwego szczęścia, dopóki nie zobaczył, że Pan umocnił go jako króla nad Izraelem (1 Księga Kronik 14:2). Kto może zachwiać moją pozycją, jeśli Bóg mnie na niej umocnił?

Po trzecie, każdy awans i każdy sukces powinniśmy traktować jako sposobność do służenia innym. Królestwo Dawida zostało umocnione nie po to, by wydawał się wielki, lecz by mógł służyć swojemu ludowi, Izraelowi, jako jego przywódca i obrońca. Otrzymujemy błogosławieństwo, by być błogosławieństwem dla innych (Księga Rodzaju 12:2). Nie rodzimy się i nie żyjemy wyłącznie dla siebie.

Po czwarte, trudno osiągać powodzenie, nie popadając przy tym w nadmierne poczucie bezpieczeństwa i nie ulegając cielesnym pragnieniom. Dawid okazał słabość, gdy po umocnieniu się w królestwie wziął sobie więcej żon (1 Księga Kronik 14:3). Liczne potomstwo przydawało mu jednak czci i siły. Dzieci są darem od Pana. O dzieciach Dawida opowiedziano już w Księdze Samuela, a także wcześniej w tej księdze (1 Księga Kronik 3:1 i następne). Wspomniano o nich ponownie, ponieważ było dla nich zaszczytem mieć takiego ojca.