1 Księga Kronik 13:1 – znaczenie i zastosowanie

Oto pobożny plan Dawida: sprowadzić Arkę Bożą do Jerozolimy, aby miasto królewskie stało się również świętym (Pierwsza Księga Kronik 13:1–3). Ta część opowieści nie występuje w Księgach Samuela. Gdy tylko Dawid umocnił się na tronie, pomyślał o Arce Bożej: „Sprowadźmy Arkę do nas” (Pierwsza Księga Kronik 13:3).

Chciał w ten sposób osiągnąć dwie dobre rzeczy. Po pierwsze, chciał oddać cześć Bogu, okazując szacunek Arce, znakowi obecności Boga pośród Jego ludu. Gdy tylko Dawid zdobył władzę, chciał wykorzystać ją, by wspierać prawdziwą cześć dla Boga. To lekcja dla wszystkich, którzy zyskują majątek, wysoką pozycję lub wpływy. Przede wszystkim powinni czcić Boga tym, co od Niego otrzymali, i służyć Jego królestwu pośród ludzi.

Po drugie, Dawid pragnął pociechy i pomocy, które wiązały się z tym świętym znakiem. Chciał, by Arka nie tylko odbierała cześć, lecz także była błogosławieństwem dla narodu. Ci, którzy czczą Boga, sami odnoszą z tego pożytek. Mądrze postępują ludzie dopiero rozpoczynający samodzielne życie, gdy zabierają ze sobą Arkę Bożą, czyli kierują się Słowem Bożym i uznają Jego prawa za swoją regułę. Ci, którzy zaczynają życie w bojaźni Bożej, mają większą szansę trwać w Jego łasce.

Dawid skonsultował tę sprawę z przywódcami ludu, choć miał prawo po prostu wydać rozkaz (Pierwsza Księga Kronik 13:1). Wybrał wspólne podjęcie decyzji zamiast dumnego czy surowego rządzenia. Okazał szacunek możnym królestwa i oddał im należne honory. Mądry władca nie próbuje rządzić samowładnie. Dawid chciał też zasięgnąć ich rady, jak przeprowadzić całe przedsięwzięcie i czy powinno się ono odbyć od razu oraz publicznie. Choć sam był mądry, nadal prosił o radę, bo wielu doradców zapewnia bezpieczeństwo. Mądrze jest korzystać z wiedzy innych.

Chciał również zgromadzić na to wydarzenie cały lud, zarówno po to, by oddać cześć Arce, jak i pomóc ludziom zrozumieć, co się dzieje (Pierwsza Księga Kronik 13:2). Nazwał ich „braćmi”, okazując w ten sposób pokorę i życzliwą troskę. Nasz Pan Jezus nie wstydzi się nazywać swojego ludu braćmi (List do Hebrajczyków 2:11). Dawid mówił też o ludziach jako o resztce, która ocalała. Dotknęły ich nieszczęścia, a wielu zginęło w wojnach z Filistynami i domem Saula. Teraz pojawiła się nadzieja, że ciężkie dni dobiegają końca. Ci, którzy pozostali po sądzie, powinni pod wpływem zarówno dawnych ostrzeżeń, jak i obecnego miłosierdzia zwrócić się ku Bogu.

Dawid szczególnie chciał, by przybyli kapłani i Lewici, ponieważ to zadanie należało do nich w szczególny sposób. Podobnie chrześcijańscy władcy powinni zachęcać duchownych do wypełniania obowiązków, gdy popadają w niedbałość. Dawid wyraźnie zaznaczył też, że całe przedsięwzięcie może się odbyć tylko wtedy, gdy będzie zgodne z wolą Pana, ich Boga. Nawet jeśli pomysł podobał się jemu i ludowi, nie zamierzali działać bez Bożej woli. Zanim cokolwiek rozpoczniemy, powinniśmy zapytać: „Czy to pochodzi od Pana? Czy jest zgodne z Jego wolą? Czy możemy postąpić tak, aby Mu się podobać?”.

Dawid powiedział też, że trzeba naprawić zaniedbania poprzednich rządów. „Nie szukaliśmy Arki za dni Saula” — powiedział, mając na myśli to, że nie otaczano jej wtedy należytą troską, a to zaniedbanie przyczyniło się do nieszczęść, które spadły na naród. Nie mówi o Saulu z goryczą. Włącza siebie i lud w tę winę. Lepiej osądzać samych siebie niż innych. Pokorni wierzący ubolewają nad własnym udziałem w winie całej społeczności i są gotowi wziąć na siebie wstyd (Księga Daniela 9:5 i następne).

Lud od razu się zgodził. „Cały lud uznał, że jest to słuszne” (Pierwsza Księga Kronik 13:4). Nikt nie mógł zaprzeczyć, że było to dobre i podjęte we właściwym czasie przedsięwzięcie. Wszyscy zgodnie postanowili je zrealizować i nie padł ani jeden głos sprzeciwu. Ci, którzy mądrze rozpoczynają dobre dzieło, często zyskują większe poparcie, niż się spodziewali. Wpływowe osoby nieraz czynią więcej dobra, niż sobie uświadamiają.

Potem nastąpiło uroczyste sprowadzenie Arki, opisane dokładniej w innym miejscu (Pierwsza Księga Kronik 13:5 i następne; Druga Księga Samuela 6:1 i następne). Warto jednak zwrócić uwagę na kilka spraw. Warto przebyć daleką drogę, by uczestniczyć w uroczystości związanej z Arką Bożą. Ludzie przybyli z całego kraju, od rzeki Egiptu na dalekim południu po wejście do Chamat na dalekiej północy, by uczcić to wydarzenie (Pierwsza Księga Kronik 13:5). Mamy też powód do wielkiej radości, gdy odżywają zaniedbane praktyki oddawania czci Bogu i powracają znaki Jego obecności. Gdy religia znów staje się widoczna, jest otwarcie wyznawana i cieszy się szacunkiem władców oraz możnych, jest to dobry znak dla narodu.

Gdy po długim czasie odnawiane są święte praktyki, nawet mądrzy i dobrzy ludzie mogą popełnić błędy. Kto spodziewałby się, że Dawid dopuści się takiego uchybienia, jak przewożenie Arki na wozie (Pierwsza Księga Kronik 13:7)? Postąpił tak, ponieważ podobnie zrobili Filistyni, a szczególne działanie Boga pokierowało ich wozem (Pierwsza Księga Samuela 6:12). Powinniśmy jednak kierować się Bożymi wskazaniami, a nie tylko naśladować przykłady, nawet te, na które Bóg pozwolił.