1 Księga Kronik 12:24 – znaczenie i zastosowanie

Mamy tu opis tych, którzy pomogli osadzić Dawida na tronie po śmierci Isz-Boszeta. Wcześniej czytamy, że wszystkie pokolenia Izraela przybyły do Hebronu osobiście albo przez swoich przedstawicieli, aby obwołać Dawida królem (1 Księga Kronik 11:1; 2 Księga Samuela 5:1). Teraz dowiadujemy się, ilu ludzi z każdego pokolenia przybyło gotowych do walki, na wypadek gdyby ktoś próbował stawić opór (1 Księga Kronik 12:23).

Pokolenia mieszkające najbliżej przysłały najmniej ludzi. Juda przysłał zaledwie 6800, a Symeon 7100 (1 Księga Kronik 12:24-25). Dla porównania, mieszkający daleko Zabulon przysłał 50 000 ludzi, Aser 40 000, a dwa i pół pokolenia z terenów na wschód od Jordanu — 120 000. Nie znaczy to, że bliższe pokolenia były mniej oddane sprawie. Rozsądnie przysłały mniej ludzi, bo pomoc była tuż obok, podczas gdy pozostałe pokazały swój zapał, przysyłając ich tak wielu. Ludzie Judy i tak mieli dość pracy przy goszczeniu tych, którzy przybyli z daleka.

Lewici, w tym kapłani nazywani tu Aaronitami, również z pełnym zaangażowaniem poparli tę sprawę. Byli gotowi, w razie potrzeby, walczyć za Dawida i modlić się za niego, bo wiedzieli, że Bóg wybrał go na władcę (1 Księga Kronik 12:26-28). Do Dawida przyłączyli się nawet niektórzy krewni Saula (1 Księga Kronik 12:29). Było ich mniej niż ludzi z innych pokoleń, ponieważ nierozsądna lojalność wobec własnego pokolenia i troska o jego honor przez długi czas wiązały wielu z upadającym rodem Saula. Więzy rodzinne nigdy nie powinny kierować naszym sumieniem.

Większość tych ludzi określono jako dzielnych wojowników (1 Księga Kronik 12:25, 28, 30). O innych napisano, że byli wprawni w walce (1 Księga Kronik 12:35-36), a wszyscy potrafili utrzymać szyk (1 Księga Kronik 12:38). Mieli ducha walki, ale byli też zdyscyplinowani i uporządkowani. Mieli gorące serca i jasne umysły.

Niektórzy zadbali o to, by zabrać ze sobą broń i zapasy na wojnę (1 Księga Kronik 12:24, 33, 37), bo nie mogli oczekiwać, że Dawid zapewni im wszystko. Ludzi z pokolenia Issachara było najmniej ze wszystkich — zaledwie 200 — a mimo to byli dla sprawy Dawida równie użyteczni jak najliczniejsze grupy. W pewnym sensie reprezentowali całe swoje pokolenie. Byli ludźmi wyjątkowo mądrymi. Rozumieli czasy i wiedzieli, co Izrael powinien czynić. Mogło to oznaczać, że znali się na pogodzie i porach roku albo na właściwych terminach świąt religijnych, ale w tym miejscu najpewniej chodzi o sytuację w kraju. Dostrzegali, co dzieje się wśród ludu i jakie znaczenie mają te wydarzenia. W tej przełomowej chwili wiedzieli, że Izrael powinien obwołać Dawida królem. Było to nie tylko mądre, ale i konieczne.

Ludzie z pokolenia Issachara pochodzili głównie ze wsi i rzadko angażowali się w sprawy publiczne. Być może dzięki temu potrafili uważniej obserwować. Człowiek stojący z boku czasem widzi więcej niż uczestnicy wydarzeń. Mieli też wpływ, bo wszyscy ich bracia poszli za ich przykładem. Zwykli ludzie z tego pokolenia byli gotowi służyć, a przywódcy wiedzieli, jak nimi kierować. To błogosławieństwo, gdy ci, którzy przewodzą, są mądrzy i rozważni, a ci, którzy za nimi idą, pokorni i chętni do współpracy.

O wszystkich napisano, że z całym sercem przystąpili do tej sprawy (1 Księga Kronik 12:38). O ludziach z pokolenia Zabulona powiedziano szczególnie, że nie byli chwiejni, czyli nie kierowały nimi podzielona lojalność ani nieczyste pobudki (1 Księga Kronik 12:33). W tej sprawie okazali się prawdziwymi Izraelitami, bez podstępu. Ich siłą była jedność: nie rozpraszały ich osobiste interesy. Wszyscy działali dla wspólnego dobra.

Ludzie z Judy i pobliskich pokoleń przygotowali też żywność dla obozów przybyłych do Hebronu (1 Księga Kronik 12:39-40). Ci, którzy mieli najkrótszą drogę na to zgromadzenie, uznali, że słusznie będzie ponieść większy koszt goszczenia przybyszów, aby zachować równowagę. Z tej radosnej okazji odbyła się obfita uczta, bo w Izraelu panowała radość (1 Księga Kronik 12:40). Był ku temu dobry powód: gdy rządzą sprawiedliwi, miasto się raduje. Podobnie, gdy w duszy zostaje ustanowione panowanie Chrystusa, powinna zagościć w niej wielka radość. Zostało dla niej przygotowane zaopatrzenie nie tylko na dwa czy trzy dni, jak w tym przypadku, lecz na całe życie, a nawet na wieczność.