1 Księga Kronik 10:1 – znaczenie i zastosowanie

Opis śmierci Saula jest taki sam jak w 1 Księdze Samuela 31:1 i następnych wersetach, więc nie trzeba powtarzać całego objaśnienia. Warto jednak zwrócić uwagę na kilka płynących z niego lekcji.

Po pierwsze, władcy grzeszą, a lud często ponosi tego konsekwencje. Dla Izraela był to smutny czas, gdy jego mieszkańcy uciekali przed Filistynami i ginęli w bitwie (1 Księga Kronik 10:1). Smutny był także czas, gdy Izraelici opuścili swoje miasta, a Filistyni zajęli je i osiedlili się w nich (1 Księga Kronik 10:7). Nie czytamy, by Izrael w tym czasie dopuszczał się bałwochwalstwa, jak za czasów sędziów ani później, za panowania królów. Samuel przeprowadził reformę, a lud się odnowił. Mimo to został wydany w ręce grabieżców i rozbójników.

Nie ulega wątpliwości, że wśród ludu było dość grzechu, by zasłużył na sąd. Boża sprawiedliwość zwracała jednak szczególną uwagę na grzech Saula. Władcy i inni wpływowi ludzie powinni uważać, by nie wzbudzać gniewu Bożego. Gdy wzniecą ten ogień, nie wiedzą, jak wielu ludzi może przez nich zginąć.

Po drugie, rodzice grzeszą, a dzieci cierpią z tego powodu. Gdy wina Saula dopełniła się i nadszedł dzień jego upadku, jak wcześniej przewidział Dawid (1 Księga Samuela 26:10), Saul ruszył do bitwy i sam zginął. Zginęli też jego synowie, z wyjątkiem Isz-Boszeta. Zginął tam również Jonatan, człowiek dobry i szlachetny. W ten sposób grzech ojca dotknął dzieci, które poniosły śmierć jako członkowie skazanej na zagładę rodziny.

Ci, którzy kochają swoje dzieci, powinni porzucić grzech. W przeciwnym razie mogą nie zginąć sami z powodu własnego występku, lecz sprowadzić zgubę także na swoją rodzinę albo przekazać jej przekleństwo, które będzie jej ciążyć po ich śmierci.

Po trzecie, grzesznicy trwają w grzechu, a w końcu sami ponoszą jego skutki, nawet jeśli sąd długo się odwleka. Gdy kara nie przychodzi od razu, i tak w końcu nadejdzie. Tak stało się z Saulem, a nawet sposób jego śmierci pod kilkoma względami odpowiadał jego grzechom.

Saul kilkakrotnie rzucał włócznią w Dawida, ale go nie trafiał. Teraz dosięgły go strzały łuczników i został nimi zraniony. Rozkazał Doegowi zabić kapłanów Pana, a teraz, w rozpaczy, polecił swojemu giermkowi dobyć miecza i go zabić. Nie usłuchał Bożego nakazu, by zgładzić Amalekitów, a teraz jego giermek nie usłuchał jego rozkazu i odmówił zabicia go. Człowiek, który dopuścił się morderstwa kapłanów, został sprawiedliwie pozostawiony samemu sobie i sam odebrał sobie życie. Jego ród wygasł, tak jak on sam wcześniej doprowadził do zagłady miasta kapłanów. Zobacz to i powiedz: Pan jest sprawiedliwy.