1 List do Tesaloniczan 3:11 – znaczenie i zastosowanie

W tych słowach widzimy żarliwą modlitwę apostoła. Chciał nadal wspierać Tesaloniczan, ale ponieważ przebywał daleko, mógł to robić jedynie przez modlitwę za nich i pisanie do nich. Pragnął, by ich wiara osiągnęła pełnię, ale nie mógł jej udzielać ani nad nią panować. Nie rościł sobie prawa do władzy nad ich wiarą, dlatego kończy modlitwą.

Zwróćmy uwagę, do kogo się modli: do Boga i Chrystusa. Modlitwa jest aktem oddawania czci, a cześć należy się wyłącznie Bogu. Tutaj apostoł modli się do Boga, Ojca i naszego Ojca, a także do Chrystusa, naszego Pana Jezusa Chrystusa. Pokazuje to, że Jezus Chrystus, nasz Pan, jest Bogiem, podobnie jak Bóg Ojciec. Mamy modlić się do Boga jak do Ojca, czego Jezus uczył swoich uczniów. Duch usynowienia, który czyni wierzących dziećmi Boga, prowadzi nas do wołania: „Abba, Ojcze”. Modlitwa jest zanoszona nie tylko w imię Chrystusa, lecz także do samego Chrystusa, naszego Pana i Zbawiciela.

Paweł prosi o dwa rodzaje błogosławieństwa: jedno dla siebie i współpracowników, drugie dla Tesaloniczan. Najpierw modli się, by on i jego współpracownicy mogli szczęśliwie do nich dotrzeć, zgodnie z wolą Boga (Pierwszy List do Tesaloniczan 3:11). Podróż może się wydawać czymś zależnym od naszego wyboru i możliwości, ale Paweł wiedział, że tak nie jest. Wiedział, że w Bogu żyjemy, poruszamy się i istniejemy oraz że zależymy od Niego we wszystkim, co robimy, tak samo jak w samym życiu. Boża opatrzność, Jego pełne miłości panowanie nad wszystkim, kieruje naszymi sprawami i zapewnia powodzenie naszym działaniom. Ojciec wskazuje swoim dzieciom, dokąd mają iść i co robić, a Pan Jezus Chrystus w szczególny sposób kieruje drogą swoich wiernych sług, tych gwiazd, które trzyma w prawej dłoni. Uznawajmy więc Boga na wszystkich naszych drogach, a On będzie kierował naszymi ścieżkami.

Po drugie, Paweł modli się o duchowe dobro Tesaloniczan. Niezależnie od tego, czy będzie mógł ich odwiedzić, żarliwie prosi Boga, by pomnażał ich duchowe dobro. Pragnie dla nich dwóch rzeczy, których powinniśmy pragnąć dla siebie i naszych przyjaciół: by wzrastali w miłości i umacniali się w świętości.

Modli się, by ich miłość wzrastała i obfitowała, zarówno w relacjach między nimi, jak i wobec wszystkich ludzi (Pierwszy List do Tesaloniczan 3:12). Do takiej miłości powołani są wszyscy chrześcijanie. Powinniśmy kochać nie tylko współwierzących, lecz także życzliwie troszczyć się o każdego człowieka. Miłość pochodzi od Boga i wypełnia zarówno Ewangelię, jak i Prawo. Tymoteusz przyniósł dobrą wieść o ich wierze, ale Paweł nadal widział przestrzeń do wzrostu. Ich miłość była prawdziwa, a jednak modlił się, by coraz bardziej wzrastała i obfitowała. Powinniśmy pragnąć wzrastać we wszelkiej łasce, a do tego potrzebujemy pomocy Ducha. Modlitwa jest drogą, by o tę pomoc prosić. Powinniśmy dziękować Bogu nie tylko za łaskę, którą najpierw nas obdarzył, lecz także za jej wzrost. Modlitwie musi jednak towarzyszyć wysiłek. Aby zachęcić Tesaloniczan do takiej miłości, Paweł ponownie wskazuje na swoją głęboką miłość do nich. Im więcej miłości otrzymujemy, tym bardziej powinniśmy kochać.

Modli się także, by ich serca umocniły się w świętości i by w dniu przyjścia naszego Pana Jezusa Chrystusa okazali się nienaganni przed Bogiem (Pierwszy List do Tesaloniczan 3:13). Ten owoc miłości pokazuje, że wzrastanie w łasce, a zwłaszcza w miłości, umacnia nas w świętości. Świętość jest konieczna dla każdego, kto ma nadzieję wejść do nieba, a w tej świętości mamy być nienaganni. Nasze życie nie powinno w najmniejszym stopniu zaprzeczać świętej wierze, którą wyznajemy. Powinniśmy pragnąć, by nasze serca były utwierdzone w świętości przed Bogiem i zachowane w niej aż do przyjścia Pana Jezusa. Wtedy okażemy się nienaganni przed Bogiem Ojcem i zostaniemy przedstawieni bez skazy przed tronem Jego chwały.

Pan Jezus na pewno przyjdzie i przyjdzie w chwale. Gdy nadejdzie, Jego święci, Jego święty lud, przyjdą razem z Nim i ukażą się wraz z Nim w chwale. Wtedy stanie się jasne, jak piękna i konieczna jest świętość. Bez niej żadne serce nie ostoi się w tym dniu, nikt nie będzie nienaganny ani nie uniknie wiecznego potępienia.