1 List do Tesaloniczan 2:13 – znaczenie i zastosowanie

Paweł wskazuje tu na owoce swojej służby wśród Tesaloniczan (Pierwszy List do Tesaloniczan 2:13). Najpierw pokazuje je na przykładzie tego, jak przyjęli Słowo Boże. Gdy usłyszeli przesłanie od apostołów, nie uznali go za ludzką opinię, lecz przyjęli jako to, czym rzeczywiście jest: Słowo Boże. Ewangelię głoszą ludzie tacy jak my, ze swoimi słabościami i ograniczeniami, ale samo przesłanie pochodzi od Boga.

Dlatego nie wolno przedstawiać własnych pomysłów ani nakazów jako Słowa Bożego. Nie należy też słuchać wyłącznie ze względu na ludzkie umiejętności, takie jak piękna wymowa, dobry styl czy przyjemny głos. Gdy słuchamy Pisma Świętego, powinniśmy przyjmować je jako Słowo samego Boga i okazywać mu cześć należną Jego świętości, mądrości, prawdzie i dobroci. Ludzkie słowa przemijają, a ludzie mogą się mylić i zawodzić. Słowo Boże jest jednak święte, mądre, sprawiedliwe i wierne, a jego trwałość nie ma końca.

Paweł mówi też, że Słowo Boże potężnie działało w tych, którzy uwierzyli. Ci, którzy przyjmują je przez wiarę, przekonują się, że jest dobre i pożyteczne. Nawraca duszę, rozjaśnia umysł i napełnia serce radością (Księga Psalmów 19:1–14). Wewnętrzne działanie Pisma Świętego w ludzkim sercu jest dla tej osoby mocnym potwierdzeniem, że Biblia pochodzi od Boga, choć może nie przekonać kogoś, kto nie doświadczył tego działania.

Paweł dziękuje następnie za dobre owoce swojego głoszenia. Był to dla niego nieustanny powód do wdzięczności, ponieważ Bóg uznał go za wiernego i sprawił, że jego służba przynosiła owoce. Paweł zdawał się uważać, że nigdy nie zdoła wystarczająco podziękować Bogu za to miłosierdzie. Nie przypisywał sobie powodzenia w głoszeniu, lecz widział w nim powód, by bez ustanku chwalić Boga.

Słowo Boże działało również w Tesaloniczanach. Sprawiło, że stali się dla innych przykładem wiary i dobrych uczynków, a także umocniło ich, by cierpliwie znosili cierpienie. Poszli śladem wspólnot Bożych w Judei, czyli wierzących zamieszkujących ziemię żydowską, i cierpieli podobnie jak tamte wspólnoty (Pierwszy List do Tesaloniczan 2:14). To cecha życia chrześcijańskiego: jeśli jesteśmy powołani do cierpienia, podążamy drogą, którą wcześniej szedł lud Boży (Ewangelia Mateusza 5:12).

Paweł zauważa, że wspólnoty w Judei jako pierwsze usłyszały Ewangelię i jako pierwsze cierpiały z jej powodu. Żydzi należeli do najbardziej zaciekłych przeciwników chrześcijaństwa, a szczególny gniew budzili w nich ich rodacy, którzy zostali chrześcijanami. Silna nienawiść religijna może zwrócić przeciwko sobie sąsiadów, a nawet członków rodziny, i zniszczyć zarówno naturalne więzi, jak i Boże przykazania. W kolejnych miastach Żydzi podburzali ludzi przeciwko apostołom. W Tesalonice niewierzący Żydzi, powodowani zazdrością, zebrali ludzi gotowych do awantury i wywołali zamieszki w całym mieście (Dzieje Apostolskie 17:5).

Paweł opisuje następnie tych niewierzących Żydów słowami, które wyjaśniają, dlaczego miał ich spotkać Boży sąd (Pierwszy List do Tesaloniczan 2:15). Zabili Pana Jezusa, a nawet wołali, by Jego krew spadła na nich i na ich dzieci. Zabijali też własnych proroków, tak jak wcześniej czynili to ich ojcowie, co świadczy o długiej historii prześladowań. Wypędzali i krzywdzili również apostołów. Nie powinno to dziwić, skoro wcześniej zabili Pana Jezusa.

Paweł dodaje, że nie podobali się Bogu. Utracili prawdziwe poczucie religijności i obowiązku wobec Niego. Straszliwym błędem było sądzić, że zabijając sługi Boga, służą Bogu. Morderstwo i prześladowanie budzą w Bogu odrazę i żadne powoływanie się na religię nie może ich usprawiedliwić. Paweł mówi też, że byli przeciwni wszystkim ludziom. Ich sposób myślenia był wypaczony i sprzeczny ze zdrowym rozsądkiem, ludzką życzliwością oraz dobrem innych.

Na koniec Paweł wskazuje na ich zaciekłą wrogość wobec pogan, czyli nie-Żydów, ponieważ nie chcieli, by usłyszeli Ewangelię i dostąpili zbawienia. Sprzeciwiali się apostołom, gdy głosili to przesłanie poganom. Boża prawda o zbawieniu przez długi czas była powierzona w szczególny sposób Żydom, a oni zazdrościli, że inni również mogą mieć w niej udział. Nic nie rozgniewało ich bardziej niż wieść, że zbawienie jest także dla pogan. Taki opór dopełniał miary ich grzechów, aż w końcu spadł na nich gniew. Z czasem Jerozolima została zniszczona, a naród żydowski rozgromiony przez Rzymian. Gdy człowiek lub naród trwa w grzechu i posuwa się w nim aż do końca, przychodzi sąd.