1 List do Tesaloniczan 1:6 – znaczenie i zastosowanie

Te słowa pokazują, jak skuteczna była praca apostoła wśród Tesaloniczan i jak szeroko rozeszła się o niej wieść. Zasłynęli z wiary, która wyraźnie przejawiała się w ich życiu.

Uważali, by swoim postępowaniem naśladować dobry przykład apostołów i sług Chrystusa (Pierwszy List do Tesaloniczan 1:6). Pawłowi zależało na tym, by dobrze postępować nie tylko ze względu na własną cześć, lecz także dla dobra innych. Nie chciał swoim życiem burzyć tego, co zbudował nauczaniem. Tesaloniczanie uważnie obserwowali, jak apostołowie żyli pośród nich, i widzieli, że ich postępowanie było zgodne z tym, co głosili. Dlatego szczerze starali się ich naśladować i brać z nich dobry przykład.

Naśladując apostołów, stali się także naśladowcami Pana, który jest doskonałym wzorem do naśladowania. Powinniśmy naśladować innych tylko w takim zakresie, w jakim sami naśladują Chrystusa (Pierwszy List do Koryntian 11:1). Tesaloniczanie czynili to mimo wielkich cierpień. Byli gotowi dzielić trudy związane z wiarą i otwartym wyznawaniem chrześcijaństwa. Przyjęli Ewangelię pomimo przeciwności, które spotykały zarówno głoszących, jak i wierzących.

Być może właśnie dlatego przesłanie stało się dla nich jeszcze cenniejsze, że jego przyjęcie wiązało się z kosztami. Przykład apostołów jaśniał tym mocniej, że cierpieli. Tesaloniczanie z radością przyjęli więc Słowo i z radością pochodzącą od Ducha Świętego podążali za cierpiącymi apostołami. Była to głęboka i trwała radość, którą daje Duch Święty. Gdy przybywa utrapień, Bóg często jeszcze obficiej udziela pociechy.

Ich gorliwość stała się tak wielka, że sami byli przykładem dla wszystkich wokół (Pierwszy List do Tesaloniczan 1:7–8). Ich życie wywarło silny wpływ na innych. Najpierw sami byli pod wrażeniem nauczania i postępowania apostołów, a teraz wywierali dobry wpływ na innych. Chrześcijanie powinni żyć tak, by ich przykład pomagał innym wybierać to, co dobre.

Ich wpływ sięgał daleko. Docierał poza Tesalonikę, do wierzących w całej Macedonii, a jeszcze dalej, aż do Achai. Nawet Filipianie i inni, którzy przyjęli Ewangelię przed Tesaloniczanami, czerpali zachętę z ich przykładu. Zdarza się, że ci, którzy później przychodzą do winnicy, wyprzedzają tych, którzy przyszli wcześniej, a nawet stają się dla nich wzorem.

Ich świadectwo było też powszechnie znane. Wieść o Słowie Pańskim, a także o niezwykłych skutkach, jakie przyniosło ono wśród Tesaloniczan, rozchodziła się po okolicach miasta i wielu innych miejscach. Wieści o ich wierze docierały wszędzie w okolicznych stronach. Ponieważ Ewangelia tak skutecznie działała wśród nich, wielu innych nabrało odwagi, by ją przyjąć i być gotowymi, jeśli zostaną do tego wezwani, cierpieć z jej powodu.

O ich wierze mówiono szeroko. Po pierwsze, zwracano uwagę na to, jak szybko uwierzyli. Gdy tylko głoszono Ewangelię, przyjmowali ją. Wszyscy mogli więc zobaczyć, jak apostołowie zostali przez nich przyjęci i jak bardzo różniło się to od miejsc, w których ich praca postępowała wolniej.

Po drugie, sławne były owoce ich wiary. Odwrócili się od bożków i porzucili fałszywy kult, w którym ich wychowano. Oddali się Bogu, żywemu i prawdziwemu, i poświęcili się Jego służbie. Zaczęli też oczekiwać na Syna Bożego z nieba (Pierwszy List do Tesaloniczan 1:10). Oczekiwanie na powtórne przyjście Chrystusa jest jednym ze szczególnych wyróżników naszej wiary. Wierzący Starego Testamentu oczekiwali przyjścia Mesjasza, a wierzący dzisiaj oczekują Jego powrotu.

Mamy mocne podstawy, by wierzyć, że On przyjdzie, ponieważ Bóg wskrzesił Go z martwych. Jest to pełny dowód na to, że Chrystus przyjdzie sądzić świat (Dzieje Apostolskie 17:31). Mamy też dobre podstawy, by oczekiwać Jego przyjścia z nadzieją, ponieważ wybawił nas od nadchodzącego gniewu. Przyszedł po raz pierwszy, aby wysłużyć zbawienie, a gdy przyjdzie ponownie, przyniesie je w pełni: całkowite wybawienie od grzechu, śmierci i piekła, a także od nadchodzącego gniewu, który czeka niewierzących. Gdy ten gniew nadejdzie, będzie trwał wiecznie, jak ogień wieczny przygotowany dla diabła i jego aniołów (Ewangelia Mateusza 25:41).